732 resultaten.
algarve
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
626 dit eens zo ruige primitieve land met
de geurige sneeuw van amandelbloesem
grijsgroene rust van stugge olijfbomen
de bedwelmende geur van citrusbloesem
de zuidelijke geest van ooit
rustig gerijpt in vele eeuwen
zo sluipend ruw verstoord
langs de blauwe kalme oceaan
met grillige roze kathedralen
staan hemelhoge dure bouwsels
boven de…
De Beek
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
719 Niets van dit alles trekt de held’re beek zich aan
Schouderophalend is hij op weg naar de oceaan.…
KÖLNISCH WASSER
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
560 Een boek; een bijl voor de bevroren zee
Die ik tijdens mijn leven in mij droeg
Een oceaan die zoveel aandacht vroeg
Enkel Milena leefde werkelijk mee
Mijn 4711 zou overlijden
In Ravensbrück; ze had iets aan een nier
Ik was allang gestorven, zocht vertier
In ‘t schrijversparadijs aan gene zijde
Waar ik al mijn verloofdes terug zou zien…
REUS
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
1.550 als vlas golft zijn haar in de wind,
met sterke handen klopt hij op de berg,
luistert verwondert naar de echo's,
hoort de bliksem donderrollen langs
elke ruige helling, tot diepe stilte,
zacht en schoorvoetend ruisend,
uit water van de eerste bron,
vol blauwe splinters, het heelal
herovert, in zacht pastel
de aarde kleurt en de oceaan…
Lied van ooit
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
1.201 Klaterend zingt de waterval
een oeroud lied over ontstaan
dat klinkend over keien glijdt
door spetters spattend begeleid
in ‘n melodieus ten onder gaan
Het gezang vloeit golvend voort
murmelend malende in stromen
dat zonder aarzelen of schromen
zich voegt bij ‘t natuurlijk woord
De lieflijke akkoorden sterven
in het buld’ren van de oceaan…
water zich met lucht vergist
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.297 ik zie patronen in de regen
sluiers weven nattigheid
die neerslaan op tapijt
dat buiten heet en in zijn
kleur van de seizoenen weet
druppels rijgen zich tot
stromen en ontmoeten zo elkaar
al spetterend vertellen ze spontaan
van waar ze ooit gescheiden zijn
van warme zon en oceaan
ze rollen dollend in een meer
rust keert weer in onderduiken…
Fontein
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
678 Een geluk dat nimmer zou vergaan
en met zijn schittering wil zijn
als lichtjes in een stadsfontein
waar 'k vaak ben blijven staan
om het spel te zien van 't water
dat in de lucht een buiging maakt,
maar toch al gauw en even later
verdwijnt en dan de vijver raakt
en wegstroomt in de oceaan,
op weg naar een verdronken land
met op de bodem…
vrij van je eiland
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
832 je was bang
voor die oceaan
van vrijheid
golven van blijheid
overspoelen
je wedergeboorte
vrij van je eiland
je ankers
van schrik en pijn
zijn gesleten
niet vergeten
door het schuren
van liefde
vertrouwen in jou
weg van het eiland
dat veiligheid bood
je liefdevol
in zijn armen sloot
het gevoel gaf
te leven in een wereld
die…
Jouw lied
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
2.092 mijn leven zoals het woud de zuurstof leven geeft
Geef mij kracht zoals alleen liefde geven kan
Laat mij sterven in jouw armen
Kom, laat mij weer leven
Geef mij toekomst die iets waard is
Laat mij weer lachen met een hart vol liefde
Vul mijn hart met liefde
Zoals de getijden de lente met liefde vullen
Geef mij de rust van een slapende oceaan…
De otters
gedicht
3.0 met 37 stemmen
12.323 Hun kommer heet komkommer en ze weten:
Depressies komen van de oceaan.
---------------------------------
uit: 'Het dagjesdier', 1997.…
Ongrijpbaar
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
1.130 leegte lijkt belaagd
vaker dan ik nachten leen
ontgaan mij de raakvlakken
op de cirkel om me heen
het lijken zwarte wakken
die het denken laten steken
waar bloemen buigen voor geween
ik spreek over gevoel
dat in denken is verdwaald
van wazig gewoel
dat nog weinig in licht vertaalt
en woorden als stenen
voortstuwen op de oceaan…
VANDAAG IS ONZE TROUWDAG
hartenkreet
1.9 met 42 stemmen
4.346 fantastisch
Zij aan mijn zijde, voelde dit ook
getuige ‘t veel te vlot gezegde ‘ja’
Daar dit huwelijk naar liefde rook
sprak ik haar dus even haastig na
Nu al vierenveertig gouden jaren
waarin tijd bijna leek stil te staan
Altijd bleef ons bootje leuk varen
en ‘t dacht zeker niet aan vergaan
Al vierenveertig jaren met elkaar
op die oceaan…
Geur van pijn
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
664 Wat vrij leven is voor mensen,
en lucht en ruimte laat voor vogels
bestaat zich daarin vrij te wensen,
wat de oceaan is voor de scholen vissen,
vergaat in onuitgesproken woorden,
resoneert in kristallen stemmen die
voorgoed gebroken werden, naast
al het bloed dat werd verspild.…
Ik heb vannacht mijn kussen nat geweend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
648 Ik heb vannacht mijn kussen nat geweend
Nog voel ‘k een tranenvloed mijn ziel doorstromen
Ik moest u wel beminnen in mijn dromen
Om zo de oceaan van wee te tomen
Opdat ‘k een wijle met u zou vereend
Ik heb vannacht mijn kussen nat geweend
En heb u met een schreiend oog genomen
Luid snikkende tusschen de esschenboomen
Zodra mijn wel van weemoed…
De diepste droom ?
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
462 Om dieper en verder te gaan dan het
verlangen voor de laatste strofe haar
cirkel sluit en mij in een onderbewuste
wereld achterlaat, te ontwaken in de
niet meer bestaande sporen van de slaap,
de jaren gedompeld in de schaduwdruppels
van de tijd, wat mijn schreien smoort in
de barensgolven van de oceaan.…
Ja
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
794 voor jou
Wees niet te bang om zwak te zijn
Wees niet bang om te trots te zijn
Keer terug naar jezelf
Laat mij ook jou de liefde geven die je verdient
Altijd ben je er voor mij
Zelfs mijn kind houdt van je
Laten wij samen zweven boven die mooie heuvels
Laat Lloma Prieta ons welkom heten
En laten wij de rivier uitmonden in die machtige oceaan…
Eigen evolutie ?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
492 Ben ik
de laatste haring in een lege oceaan,
gekaakt en in het brons te worden gelegd?
om in een eigen evolutie op te staan?…
Nog vragen?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
429 Een energetische flux
die leidt naar een oceaan, spiegeling van lux,
schittering van Lucifer, Prometheus en anderen?
Wanneer zal je die dwingende vraag veranderen?
Zonder waarom zonder daarom
en het zijn, eeuwig verhullende wording.…
Grijsheid van de oude dag
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
745 we zien dat we elkaar in de ogen kijken
maar de gevoelens uit het verleden
overtreffen de werkelijkheid van het heden
alsof het stof van onze wonden herleeft
in de hereniging van het oud in antiek zijn
met onze bevende handen in het trillende schrift
we schrijven woorden voor jou, voor mij
maar er is een afstand die doet denken aan een oceaan…
Tweelingziel
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
795 jij ging er vandoor
Na een dag al
Hooguit twee misschien
Hield jij het voor gezien
Ik bleef zitten
Om geboren worden
Waar ik helemaal geen zin in had
Zo alleen
Nu zoeken we elkaar langs veilige wegen
Nee, ontwijken heeft geen zin
Want we komen - ons - altijd weer tegen
Als twee vissen
In een vissenkom
Zo groot als de oceaan…
Eilandbewoner
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
639 Ik lijk verdulleme wel Robinson Crusoe
en dan zonder die gast Vrijdag, terwijl
de oceaan mij tot de lippen staat en de
rooksignalen enkel door verbaasde en
verdwaalde walvissen worden aanschouwd.
Iedere dag loop ik maar te ijsberen en
waggel ik als een speelgoedpinguïn met
duurzame batterijen rond mijn eiland.…
In verdronken grijs
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
639 het orkest is niet
vooruit te branden
ik voel klam zweet
opkomen in mijn handen
als ik op noten jaag
stroperig golft
een oceaan aan tonen
in verdronken grijs
alle opgezweepte koppen
betalen zo in schuim hun prijs
er zijn geen brekers
die dwars liggen in een
vals akkoorden soort
zij hebben niet gescoord in
gruwelijke middelmatigheid…
Zouden ze wel komen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
447 ik heb op de oevers van de grote Atlantische
oceaan al eens gestaan na een storm, zag daar
ook het verzwelgende golvend deze kant opkomen.
Ik denk dat dingen in het nieuws me soms te veel
met beelden van oorlogen en pijn intens beïnvloeden
ik ben immers ook maar kind met een te groot hart.…
Elke minuut telt
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
541 Elke minuut telt
want het ijs
smelt hard
er is geen nieuwe start
er is afglijding
in een razend tempo
Terwijl de mens
zijn feesten blijft vieren
zijn leven mag leven
is er een onheilspellend gegeven
waarover geen discussie mag ontstaan
Het voortbestaan
van de oceaan
de vulkaan
de ijskappen
oplossingen
in de wetenschappen
intuitie…
Essentie als concept?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
402 Nimmer bleef een
onbeschreven blad
waarmee de wereld
wordt vol geklad,
onverschillig voor de dood
en voor het werkelijke “zijn”,
onfeilbaarheid gedoopt
in een oceaan van inkt
waarin de muzen en
cultuur zijn verdronken.…
De laatste haring?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
442 laat mij uit een monocultuur ontsnappen
tot het pleit is beslecht, dan ben ik
die laatste haring in een lege oceaan,
gekaakt en in de pekel is gelegd?…
Geschonden poriën?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
453 Langzaam ontdaan van
gepolijste materie en van
willekeur ontlokte zinnen
uit elke pas, werd een
film van vloeibare pixels
gevonden in de magische
paringsdans van elk mens
en dier, ondeelbaar maakten,
houdbaar ongeacht de strijd
het moest zo zijn dat wij als
passanten die de evolutie in trance
en toeval doen verbleken, oceaan…
Echo uit onszelf?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
375 Als we willen weten
wat en wie we zijn laat
het waaien met de kop
in toekomstige tegenwind
het uit te schreeuwen in
stil geluid in het achterland
migratie tussen eb en vloed
onderhuids wat we niet zien,
niet alles strandt wat we vinden
hebben aanrollende golven een
eigen naam, benoemde entiteit
als ziel van de oceaan, vloeibare…
Weeffout?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
428 Zaai mijn loten in de wind
van een naderende storm
mijn onrustig hart als ik naar
onbekende oorden reis,
verstrooi mij in de sporen
van de golven van een
oceaan, om daar te ontwaken
leer mij van de vruchtbare
grond te eten indien ik de
aardse armen ontstegen
in het oog van een argeloze
orkaan, die mij zwijgend aan
de blinde…
LOS EN AANEEN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
458 Door de levendige Oceaan
kronkelt een onmetelijke slinger
van gebeden naar God gewend
al deze kleine eilanden
zijn ondanks hun hechte broederscha[p
dikwijls zonder begrip voor elkaar
stoken feestelijke vuren
die oplaaien en weer doven
rook verdwijnt tussen bomenwirwar
maar stijgt naar de Hemel
wordt daar voorgoed bewaard
zowel vloeibaar…