1518 resultaten.
kleur van mijn dag
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
1.156 wat is de kleur van jouw dag, vroeg jij
ik keek en zag oranje rood
warm als onstuimig verlangen
zich badend in een zonnig vleugje geel
hongerig naar lijf en liefde
wat is de kleur van mijn dag
vraag ik vandaag aan mij
terwijl in late schemering
een leisteengrijs vermoeden
opdoemt langs de vloedlijn van voorbij…
vorst
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
584 als de wereld tot haar oorsprong waait
haar zomen rond wolken, de avond achter rood
omrandde schemer
zal ik vogels vragen terug te kijken
naar haar jonggeboren tijd
te zingen tot ze kwijt
geraakt zwijgen
omdat water ramen kneedt in vijvers vol
winter
sneeuw
betaalt wat twijgen hun flinterdunne tol…
onzeker
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
605 niettegenstaande het droge geschrijf
hakkelen woorden door huiver
over torens naar het nieuwe
in stadse stappen
door schemerig geruis
waar toekomst de straat is
met soms nog wat losse tegels
waar het onzekere licht
uitbreekt door de holtes
van het laatste verdriet
waarin onze harten razen
in de storm van volwassen liefde…
Al aangeslagen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
627 nooit heb jij
de scherpte van het mes gevoeld
waarmee dag en nacht gescheiden wordt
lijkt een vloeiend overgaan
waarbij donker en het licht
elkaar in schemering verstaan
hoe bot is het ontwaken
als de werkelijkheid
jou met zijn scheermes snijdt
en jij al aangeslagen
de dag moet gaan verdragen
schrijnend over heel het lijf…
De kleine wereld
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
579 ik las
veel sprookjes
in je ogen
met handgebaar
en lach vertelde je
het warm beleven
de kleine wereld
die alleen
aan kinderen is gegeven
monsters die wij tegenkomen
in nachtmerries en dromen
horen daar niet bij
toch schemeren zij
in donkere randen
als mist in tranen vloeit
jij mijn schouder vindt
en ik het kind in je…
Huid en hart
gedicht
2.9 met 11 stemmen
21.177 Op winternamiddagen
streel ik met voorzichtige vingers
je huid, glanzend in de schemering.
Onder je huid bonst je hart,
brengt mijn hart, fladderend als een vlinder,
tot rust.
In gulzige liefde
verslind ik je
met huid en hart
-----------------------------------------
uit: ' Licht van mijn leven', 2014.…
doorzon
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
422 waar het licht zich terugtrekt
in de schemer van dat koele woud
oud door tijd, maar jong
door nieuwe twijgen en het neigen
van haar eigen
kwetsbaarheid
het trillend gras vol blauwe klokjes sluipt
een wijle tot aan niets
dan duister, zondermeer vergeten
door de luister van dit uur
aan de kant een oude fiets,
een waterfles
en ramen…
Voor daarna
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
447 Iets wil je overhouden
van een dag, bijvoorbeeld van vandaag
van schroeiende hitte
die niet wijken wil
nog flirt met de late uren
die schemerend blozend
glijden naar de nacht
Iets
van wat is geweest
van dat voorbije
wil je overhouden
iets gewoon, gering
als herinnering
zoals verschaalde wijn in een glas
avondwarmte die nog kleeft
tegen…
Vrouwen in Marokko
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
642 Ze wandelen avond in
de schemer van 'n bladzij
bijna omgeslagen
licht schuw rond dit uur
Nog brandt
het dagelijks vuur
dooft sissend
in zee, als samengebald
ze slenteren avond in
alleen, met twee
met drieën gegroeid
tot silhouet
Herhalen met verve
hun schimmenspel
tot nacht -onhoorbaar-
in het slot valt.…
Onder mijn bed
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
629 Zodra de schemer
en stilte valt in huis,
gaan ze op jacht
naar sappig
meisjesvlees.
Verstijfd onder mijn deken
luister ik ze dichterbij,
tot hun hete adem
op mijn gezicht,
mijn longen vult.
En papa naar boven
stormt, op het nippertje
en een haar na,
heeft hij mij
al zo vaak gered.…
droomnevel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
399 in de vroege ochtend komt een schim voorbij
zo een die er soms is maar nooit weggaat
dieper dan schemer als een schip met averij
op een zee waarin doodgaan niet volstaat
op een zuchtend eiland waart een ijl fantoom
dat als verstekeling eeuwig achterblijft
en zoals dat hoort in een vroege ochtenddroom
nooit in iemands herinnering beklijft…
hand in hand
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
723 naast elkaar wandelen we
langs een gouden strand
de schemering valt rustig
donker neemt zijn tijd en
ondergaande zon
kust zacht de horizon
mooie tafereeltjes,
ogen die verblinden
door al die schitterende juweeltjes
de liefde ontbrandt en
samen wandelen we verder…
hand in hand!…
Lamento
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
864 Schaduwen zijn wij
langer wordende schaduwen
met elk uur
blijven wij wachten
op woorden
die niet meer komen
wij zijn een avond
die schemerig nadert
tot een nacht
van eindeloze duur
die onze wegen scheidt
al kijken wij reikhalzend uit
naar verten
naar ergens
waar wij weer passen
in de tijd.…
Allegro
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
575 Ik weet dat er engelen zijn die zich
ophouden in de schemer, minzaam
zwijgend, die ik in mijn ooghoeken zie,
hun edele gestalten tot mij nemend om
ze te overladen met spiegelend goud.
Er was een grijze kraai met een zwarte
bolhoed, die mij toeknikte als een
oude, alwetende tovenaar.…
weefde grijze dekens
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
728 ik voelde hoe de dauw
in schemering ineens in
ochtendnevel overging
kou sneed in het licht
ontnam het vage zicht
en weefde grijze dekens
met tekens van ontwaken
in zacht gedempt geluid ging
donkerte zijn schuilplaats uit
de nacht is weer geweest
voor ieder mens en beest
kom laat de zon maar komen…
Politiek
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
556 We kennen dat nu langzaam aan wel
als ze door de mand vallen
staat er altijd iemand klaar
om ze op te rapen
uit de dwaaltuin in de schemering
met gebrek aan
richtingaanwijzers
en wandelkaarten
Als ik mijn hart als poëzie
recht uit moet spreken in de gevaren
die mij omringen dan
moet ik zeggen dat wanneer ik
door het licht beschenen…
Verlangen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
537 Geef mij één middag
één middag in de zomer
in de schaduw
onder de bomen
waar alles langzaam is en loom
waaronder een blauwe hemel
de uren lijken stil te staan
met de wolken en de vlinders
de geuren van jasmijn
waar alles wacht
in stilte
op de avond
op de schemering
één middag
één middag in de zomer…
Stilte lag als glas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
316 Krachteloos verdronken
in de leegte van verwoesting,
afgronden van verlangens,
waar het licht ook komen mag;
schemering betekent slechts
dat de duisternis indaalt.
Geworstel met schaduwen,
dankzij die overdaad,
de bekende achtergrond;
ook deze nacht gaat.…
het grote onbekende
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
405 Het voorjaar hing in de bomen
Het prille zonlicht maakte het leven lichter
De dingen hadden weinig gewicht
Zij liepen door de dagen heen
Toen de blauwe schemering
De lindeboom vond verdwaalden
Haar woorden in de takken
Wanhoop klonk zich vast in de beukenhaag
Tussen de zwijgende zerken
Het fragiele voortgaan over het pad…
KIL
gedicht
3.2 met 36 stemmen
18.719 Hun schemerende skeletten zijn behangen
met dunne gouden munten waar de zon
doorheen schijnt,
versleten dukaten die zullen
vallen op vochtige hollandse zandgrond.
------------------------------------
uit: Groen land (1961)…
Verloren
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
986 Zo, n verdriet om jou
En mijn verloren dromen
De schemer in mijn kamer
Weerkaatst diep in mijn ziel
In godsnaam hoe kan het
Dat ik zo diep viel
Ik zal je beeld moeten wissen
De herinneringen verdringen
Zodat ik op een dag
Weer kan dansen en zingen
En dan, verlost van alle pijn
Zal ik pas mezelf weer zijn…
Laat mij leven!
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.187 Het is maar een lichte schittering
die mij hinderend in mijn ogen valt
een aanwezigheid die me niet bevalt
als een vage contour in de schemering.
Ik snap niet dat het mogelijk kan zijn
het gaat van ongemakkelijk naar hel
maar misschien is alles wel schijn,
misschien ben ik het zelf wel...…
Een gebaar
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
2.223 Eenvoudig als een handkus
mysterieus als een gebaar
een brand van jaren
tot peuk geworden sjekkie
is ongezond
daarmee gekweld
alsof gezondheid terminaal nog telt
een troosttrek in de schemering
is hem ontraden
met laatste krachten
zuigen aan het leven
dat ‘ongezond‘ is waar
maar mag hij
voor hij sterven gaat
als klein gebaar…
Wat zich vergeten laat
gedicht
3.3 met 45 stemmen
13.512 Mijn lief, mijn boos, verbeten lief,
wij riepen naar elkaar,
tot twee, tot drie, tot vier keer toe,
door de schemer en het sneeuwlicht
van de late winter,
en keer op keer kwamen we terug,
onwillig, gebroken, verliefd.
--------------------------------------------------
uit: 'Februari' in Het meer van ondank, 1987.…
Intens
netgedicht
3.1 met 22 stemmen
3.522 Kijk me aan wanneer de dag naar schemer reikt
De avond vallen gaat
Blijf bij me
Als het donker stiekem en stil
langzaam oplost in de dageraad
De zon komt op
Een nieuwe dag breekt aan
Ga maar
Ik kan het nu alleen wel aan
Met aarzelende stappen, balancerend op een nieuw bestaan
Weet ik dat ik nooit alleen zal staan
Intens…
reis
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.764 voor mijn moeder
je reis geboekt
je tas gepakt
het inchecken ondergaan
de instapkaart uitgereikt
van bewust naar onbewust
van daglicht naar schemering
je bent niet echt vertrokken
je aankomsttijd onbekend
het afscheid ontstellend zwaar
je zwaaide cum laude uit
dag lieverd, laat los, ga maar
tot later, tot ooit, tot daar…
ontmoeten in eenzaamheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
554 sluiers trekken over 't land
woorden zweven
wervelend op een wind
de zon drijft hen hoog
zij lossen zich op
vergroeien
met het duister van de nacht
licht
tussen dag en droom
trekken jouw woorden
aan, in mij
wij lieven de schemering
daar ontmoeten wij ons
en zijn toch alleen.
sunset 25-07-2007…
parel
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
551 buiten kijk je meer dan levensgroot
naar binnenhof en ridderzaal
denk je in de verte misschien wel delft
waar je kleuren en mysterie zacht gloeien
tegen de duistere achtergrond van je tijd
waar de onschuld van je jeugd
vecht tegen ontluikende gevoelens
een eeuwige parel schittert in den haag
springlevend in stille tijdloze schemer…
dagen herfst
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.012 mijn nat geluk
golft in de dans
van zeven sluiers
en ogen bronsten
waar schemer
melkwitte parels
vlecht tot een glinsterend net
over adembruggen
rode nevels
aan verre horizonten
druipend omstrelen
de zoom van jouw mistig kleed
trek ik het uit
in naakte helderheid
wil ik de dagen
van deze herfst
gemeenzaam met je drinken.…
Dood Moment
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
690 Op dit moment
aarzelt de dag
of zij zal buigen
voor de nacht
Die heimelijk
vermomd als schemer
haar weerloosheid
heeft afgewacht
Gewichtloos is
de lege stilte
Nog onbestemd
dit dood moment
Ik kan het vangen
in mijn hand
de vijand weren
Door medelijden overmand
zal ik haar vragen
of ik haar laatste licht
mag dragen…