12331 resultaten.
Hartsteen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
581 Zwijgend kijkt zij van licht naar duister
geniet van elk mooi moment
soms glijdt er een kille huiver
wanneer er plots een haas langs rent
toch wil zij de kleuren bewaren
voor de dagen somber en lang
bladert dan peinzend in haar fotoboek
vaak met weemoed, soms wat wrang…
Misschien
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
583 Omsloten door haar huis
maar verdwaald in zichzelf
pijnigt een vrouw
zich met een gestolen verwachting
Geen hoop
verloren is een toekomst
waarin zijzelf een plaats had
Nooit zal het dierbaar zijn
Licht kan zuiveren, filteren
net als de tijd
Maar hier kan licht van dag noch tijd
het Niets doen wijken
Ze sluit de ogen
en denkt in de…
Vroeger kon ik vliegen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
811 De wind waait hard en ongenadig
De storm raast door boom en hart
Ik sta verstijfd aan de grond
Met stomheid geslagen, verstard
Vroeger kon ik vliegen, vroeger wel
Vroeger, toen alles nog kon
Vroeger, toen ik nog vleugels had
Voordat ik ze kortwiekte
Ja, ik herinner me de zon
Ik herinner me de dagen
De dagen dat ik vloog
Dat de grenzen…
Getatoeëerd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
636 Getatoeëerd voor het leven
geëtst de zwarte lijnen
hult leed in gelooide huid
onuitwisbaar de diepe plooien
de tijd krijst het schreeuwend uit
scherpe naalden diep gestoken
pijn van ingebeten zuur
getatoeëerd voor het leven
getekend, niet meer puur
snorrend snijdend gaat het lijden
permanent in inkt gekrast
het bizar geweven kunstwerk…
Stapelwolken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
593 De zon die even scheen
door te breken
door stapelwolken heen
is opnieuw bezweken
onder rampspoed en geween
dat nimmer bleek geweken.
Wolken wolken overal
en stapelen rondom
elk geweken leven
begraven de vreugde
in elk vers
gegraven graf.
Waar loopt de weg
dit pad voorbij
waar zonnebloemen
bloeien?
Even niet
en ook niet nu,
laat…
Was ik maar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
823 Was ik maar de dochter die ik nooit was
De liefde die ik nooit gaf
Was ik maar de moeder die kon geven
Dat wat zij zelf nooit had gekregen
En stel als, ik vraag me af
Stel je voor, dat ik zo was
Zouden dingen anders zijn?
Zou duidelijk worden, ja, alles kwam door mij?
De mij, de ik, de ik die ik nooit was
Je hebt me rondgeslingerd, diep…
niets duurt voor eeuwig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
760 ( en uiteindelijk vond )
verdriet benam hem de adem
realiseerde zich dat hij had verloren
een spel waarvan hij niet wist dat hij
er aan had meegedaan.
pijn zou hem vergezellen voortaan…
Die foto...
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
657 Jouw gezicht op een foto die ik vond.
Lachend, terwijl jij daar levensecht
voor mij stond.
Te leven begon jij, te leven voor mij.
De kilte verdween daardoor om mij heen.
Een warme gloed ging door mijn lichaam
van top tot teen.
Die foto bracht bij mij veel te weeg.
En even later was er een stilte die
alles over steeg...…
Zondagavond pijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
665 Zo bijzonder als je kinderen tegen je zeggen, keer op keer, “papa, ik wil zo graag bij je zijn”,
Elke keer weer word ik week, breken ze mijn schil weer open, dwars door alles heen,
Vervagen mijn angsten, mijn onzekerheid, en vervliegt mijn twijfel,
Het geeft mij het beste antwoord op die ene vraag, “hoe kan ik de beste papa van de wereld zijn”.…
Er was...
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
568 Eind April begroet opnieuw de draak
die als een losgeslagen metrowagon
door de bloedrode groeve raast
geen halte
geen opstapmogelijkheid
alleen zwarte uren springen op het verlaten perron
zwartgeblakerde tunnelwanden
met affiches vol doodsmaskers
diep wortelende bomen schilderen een regenboog
in chaos
in gebroken kleuren
wat ooit vloeibaar…
Je ogen blijven stil
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
586 je speelt vandaag
om gisteren te vergeten
het niet meer willen weten
in je lach kleurt zon
wind piekt blonde haren
in vrolijkheid rondom
maar je ogen blijven stil
in het murmelen van de zee
hoor je wat hij wil
ziet de golven groeien
schrikt en stikt haast door
zijn brute overrompeling
het is niet uit te wissen
zijn excuses van…
verlaten strand (ter gedachtenis aan: 4 mei)
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
755 in de verte een verlaten strand
bijeengehouden door wat pijn
zeeblauwe, tranende ogen
en een leeg, wit gezicht
vastgebonden starend naar zijn lot
de kogel op hem gericht
achter de rotsen zit ze daar
alleen, een bruidsbloem in haar haar
starend naar de blauwe zee
de golven dansen mee
hij had haar belooft te trouwen
te trouwen aan het strand…
Jono
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
598 Er huilt een vader om z’n zoon
die zonder konen werd geboren.
Bijzonder lelijk en ongewoon
ogen wangen, neus en oren.
De jonge vrouw kijkt vol afschuw
naar het monster uit haar schoot
dat ligt te krijsen op een peluw
in de armen van haar echtgenoot.
Ze had er alles voor gegeven
maar nu het dan geboren is
verwenst ze dit mismaakte leven…
Keuze
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
551 tussen jou en mij
groeiden rozen
waarom dan toch heb jij
voor irissen gekozen…
Weduwenverdriet
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
535 Ze lijkt ineens wel tien
misschien wel twintig jaren ouder
loopt gebogen met haar hoofd omlaag
alsof ze niet meer verder kijken wil
haar blik is niet bij hier en nu
maar afwezig ergens ver weg
behalve als we naar de foto’s kijken
dan leeft ze op en vertelt
dit was toen en daar en daar
we kijken naar hem
weet je, zegt ze, het ergste is…
Pijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
633 Er komen steeds meer tranen
Ze vloeien niet meer in banen
Maar gaan hun eigen gang
Dat maakt mij ontzettend bang
Waarom heerst die pijn
Ik wil niet bijzonder zijn
Het lijkt wel of mijn lichaam het begeeft
A.u.b. niet, ik wil dat het leeft.…
a taste of honey
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 ik ben tot bitterheid geworden
en dwing mijn zelfspot tot een grimlach
die droevig naar je lippen droomt
vanavond heb ik
om de hunker
zitten drinken
en om de weemoed in je ogen
toen wij afscheld kusten
er was zoveel dat ik had willen zeggen
hoe oeverloos ik van je hield
en woorden die ik niet kon spreken
uit angst voor een ommuurde morgen…
Trein
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
737 Ik ben als een trein
gedachtes razen door mij heen.
Ik heb vertragingen, soms val ik uit.
Ik word gek van het gescheur en geschommel in mij,
Mijn lichaam zit vol met trillingen.
Passagiers stampen op mij,
laten rommel achter.
Zo zeer doet dat mij.
Als een trein,
wacht ik op de dag
dat ik uit de bocht mag.
Iets te snel waardoor ik slip
en…
achteraf
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
531 Een harde korrel
in het broze tandwerk maalt
de tijd tot stilstand en:
je leven was geleefd.-
Voorbarig, denken wij, verbijsterd.
Niets is voor altijd
zelfs niet het alledaagse
beseffen wij
wanneer we zwijgend zwerven
langs de leegte van je eigen zetel,
in de klaarte van het keukenraam.
Je keek er vele uren
schijnbaar onvermoeibaar
-…
afscheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
789 de goden willen hun getal
luttel uitstel,
achteraf bekeken,
en toch te kort
voor wie van je hielden
wachten weegt
als je werk voltooid
en voorbij is
als je orde op zaken gesteld hebt,
als je niemand ten laste wil zijn,
als je meent te weten
dat je plaats elders
voorbehouden is,
als samen oud worden je niet gegund werd
maar dat men je…
Oneerlijk gevecht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.048 Ook al lig je nu heel slecht
Je vecht en je vecht
Tegen een oneerlijke strijd
Het leven raak je kwijt
Waarom moet het zo zijn
En dan ook nog is er die vreselijke pijn
De kanker maakt je zo intens moe
Je wilt wel maar je weet niet hoe
Dit doet mij zo veel verdriet
Als je iemand zo aan het strijden ziet.…
kanker
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
667 oeverloos gemis
vreet aan mij
als een woekerende tumor
die gulzig
aan mijn leven zuigt
tot ik op een nacht
bij volle maan
van het dak zal stappen
en uitzinnig lachend
te pletter zal zweven
tot vergetelheid…
Lichamelijke pijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
694 Het zou zo bijzonder zijn
Leven zonder pijn
De energie is ver te zoeken
Ik vaal als vrouw oma en moeke
Mijn gevoelens slingeren heen en weer
Lichaam je doet mij zo zeer
Ik wil mijn tranen niet laten gaan
Maar emotioneel kan ik het niet meer aan
Mijn keel zit dicht
Ach, achter de horizon schijnt weer het vrolijke licht
Daar denk ik…
pijnlijk gedenken
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
680 10 jaar na dato
hebben wij samen
geen geschiedenis gemaakt
kunnen we samen
niet achteromkijken
naar ons…
letsel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
490 als de verdoving wegebt
komt de kamer in beweging
en luwt de storm
tot weeë misselijkheid
en flarden berusting
ik luister met gesloten ogen
naar de gestolde stilte
in mijn hoofd
later
tracht ik
aarzelend in faalangst
met stramme lettertekens
een brief voor je te krassen
op grauw papier
maar verder
dan luttele woorden
kom ik niet…
VERLATEN STEENGROEVE 2
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
627 In de oude werkgrot
verspreide rommel
gebroken balken
roestige hamers
versleten schoenen
behakte stenen
die eens gezamenlijk
klopten en stampten
als meerstemmig koor
in het gezellig duister
nu: wegterend blijven bestaan.…
Ballade aan de maan
poëzie
3.0 met 1 stemmen
2.519 Wij zijn te zamen maar alleen,
mijn bleke liefde, en over tijden
en ruimten gaat mijn mijmring heen
met u door lege luchten glijden;
daar kan geen tegenstand ons beiden;
gij ziet mij van de hemel aan,
als vroeg gij: waarom al dit lijden?
....Zwijg stil, zwijg stil, mevrouw de maan.
Ik ben maar liefst met u getweên,
gij zijt althans…
moed
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
560 is je stilte,
het stugge zwijgen
dat hem monddood maakt
enkel lafheid?
of vraagt het moed
van je hart
een moordkuil te maken
en toe te zien
hoe hij wegzinkt
en drijfzand
hem de mond
vult?…
Littekens..
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
631 Vele tranen, een leemte in
de ziel en verdoofd elk gevoel.
Verbitterd waarbij telkens
wordt verdrongen die pijn om
jezelf te vergeten...
Wonden die eigenlijk niet zijn
te helen worden verzacht door
de tijd en met veel geduld.
Maar het angstgevoel en de afschuw
raakt men niet meer kwijt, getekend
voor het leven zijn zij.…
Dubbel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
614 zand kriebelt
tussen de tenen
de zon omlijst de avond
langzaam sijpelt
't nieuws dat er een vliegtuig
uit de lucht geschoten is
door
mensen spelen in de zee,
honden rennen langs de vloedlijn
vol ongeloof herhalen
de beelden zich
terwijl de zon zich neerlegt
in de oh zo kalme zee…