5935 resultaten.
Voorjaarscorso
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.061 Eerst nog wat madelievenkransjes
wat paardebloem en gladiool
de klein- en grote hoefbladdansjes
op maat van de oude bosviool
De hondsdraf alom paars behangen
omhelst de klaver en margriet
de netel brandt ook vol verlangen
wanhopig roepend vergeet-mij-niet
Ook grassen naderen daarginder
met het ene na het andere riet
en ruisen rond de speelse…
Retrospectief
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
656 Verpakt in nieuwe zakken met speels gemak,
als noviteit wordt opgediend en naar gelang,
als verschraalde etensgeuren zijn weggemoffeld
onder het tapijt en het bloemetjes behang,
blijft de associatie van een retrospectief gevoel,
gebonden door ontnuchterende gedachten, dat
oude pantoffels nu toch echt versleten zijn,
ben als marionet gebonden…
Bezinning
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.413 Toen braken de dijken
en dreven de lijken…
Een mensheid in nood…
Hun graf was gedolven;
in ‘t spel van de golven
Klonk ’t lied van de dood…
geschreven nog gister’
in ’t levensregister,
doch toen was het boek
opeens vol hiaten.
We zwegen…gelaten…
De rede was zoek…!…
een neus die boog en krulde
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
629 beiden hebben we
gedachten geschetst
het werkelijke moet nog komen
een vervolg op dit virtuele
beeld met ongekende dromen
ogen waren transparant
ontmoetten lange vingers
aan een hand die popelt
creatief te zijn als spel in gein
maar ook zacht strelend over pijn
zag stilte en verlangen
in rode lippen hangen
een neus die boog…
Confiteor
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 De hemel
buldert heeft vrij spel draait ons bestaan
kadul. Het rollen het tollen het is zijn trots.
De wereld zijn religie.
Voor mij niet meer. Roodpijpenstelen
miserie kabbelt
de ochtendnevel voorbij. Groen
zag grauw en grauw
heeft teveel kou gezien.
Ik sta stil en schep het schril
stilleven op papier.…
De doden en de kinderen
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.053 Een kerkhof vind je, evenals een wei,
Een plaats goed om te draven en te spelen.
Je praat met dingen die geen antwoord geven,
Die enkel lachen, stil, lang, als de zon,
Er schaduwen als glimlachen doen zweven.…
14. Bewustzijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
519 Er is een lopend vuur dat in mij schuil gaat zonder angst
het vervolgt de gang van mijn leven die ik ooit verkoos
de woorden die nodig lijken berusten op een spel
zoekend naar ritme en cadans wat mijn hart niet bezit.…
Scrabbleleed
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
1.966 HUWELIJK ontstaan
raakte buiten al mijn zinnen
was zo vreselijk ontdaan
want hoewel het lief bedoeld was
en doorspekt van vleierij
ging hier toch de drie keer letterwaarde
aan mijn neus voorbij
En zo tuurde ik het bord af
om dat wat mij zo kon schelen
want ik vond het echt afschuwelijk
wat jij juist had gedaan
nee - zo wilde ik niet spelen…
BREDASE BOMENTAAL
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
614 stad roept om er te toeven
vol bezadigd rijk gemoed
de zachtgroene top
met goudblinkende weerhaan
blikt naar de noordzij van Breda
waar de omheinde kastanjeboom
gezegende bescherming geniet
een kluizenaar onder zich wenste
zittende wijsgeer in wijde mantel
met lange sneeuwwitte baard
bladerkrans om zijn hoofd
peinzend over 't eeuwige spel…
een rode streep door alles
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
732 waar wij wijs zijn geworden
van somber naar vrolijk
eigenlijk opnieuw geboren
onder het toezien van de geheimen der koning vink
door vuurrode letters verblind
is de waarheid niet verloren gegaan
een onbeschreven blad
als een vat vol drank
gissen en slissen
zoemen en bloeden
vergeven en spelen
de kunst en haar rede
tot het vallen stopt
als…
Joop K Hen
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
610 In de spelen
van Den Haag ligt hij met de finish in zicht
voor op het peloton als hij zijn benen stil
houdt en wenkt naar de meute die hem
rechts passeert en links laat liggen. Joop
vindt het asociaal alleen over de finish
te gaan, anderen hebben ook hun best
gedaan, gaat om meedoen niet om winnen
en komt als laatste binnen.…
Over verkilde wateren
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
578 op
bezorgde gezichten
en de aftandse sloep
klotst tegen botsende rotspartijen
waar de inham zich versmalt
blijft toch de hoop
op verankering,
op vaste voet aan land
De vrouw die aan
huis gekluisterd
met fluisterend hart
haar dierbaren opwacht
In handen knijpend
met kinderen, te jong nog
om het noodlottige te beseffen
spelen…
Natte droom.
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.124 mijn dromen zijn verweven
met de dingen die ik dacht
de lust naar schone vrouwen
in mijn slaap voortgebracht
ik droom van hete stonden
in het maanlicht aan het strand
dansend in de woeste golven
naakt door de zon verbrand
dit is mijn mooiste nacht
spelen met jouw lichaam
de wens waar ik naar smacht
zwemmend in het natte duister…
Oerdrift
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
498 'Hier prikkelt men gaarne m'n zinnen,'
zo dacht-ie, 'het spel kan beginnen,
want in dit gebouw
vind ik vast wel een vrouw.'
- En hij ging door een zijdeur naar binnen.
Er waren slechts vrouwenvertrekken.
Hij dacht: 'Ik kom hier aan m'n trekken.'
- Wat echter niet kon:
elke vrouw bleek een non
en hij moest van die vrouwen vertrekken.…
Jezus
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
705 kijk maar vooruit
maar lafbek kan het niet
wie nooit ziet
tussen het riet
kruik vatbaar lang verwacht
en a snapt het wel
en k en j
en alles telt nooit
meer is die dit geheel
spel spellen verlicht
gezichten in groen en geel
en m'n tong is gesleten
een gespleten tong
en een gezicht dat lijkt
van rubber en de dieren spreken
bomen…
Onze tuin.
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
670 In de zomer roept zij, dat is mooi gedaan
ik hoor warempel spelen al de Violen
geloof zelfs de Narcis speelt trompet
vogels zingen, maken hun dolle capriolen.
Hoe alles groeit en bloeit dat weet ze niet
zij is alleen maar blij en in extase
maar wat zij niet bedenkt, nog niet ziet
dat ik weer angst heb voor de volgende fase.…
"Als het ijs is gebroken"....
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
538 Een oneindig spel verbindt de tijd en
maakt zich meester van eentonigheid,
of het naar links of rechts is, het
blijft gevangen, verwezenlijking naar
het verlangen de middenweg te kiezen
wat onontbeerlijk scheen, lost zich
op in een panorama van het gevoel,
soms wild, soms sereen,een doel zo
aards, wat bij tijde weer verdween,
spiegelt…
Waar rozen doornen baren
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
961 De nacht trekt als een schim over verlaten akkers
aan het geestesoog van slapende goudaren voorbij
In het wiegelied van een geruisloze wind
spelen de bloesems met hun bladeren
en wijn morst de tijd in geleegde glazen
als de kerktoren scheidende wegen slaat
Je rekt je lichaam uit tot aan een gedroomde hemel
die alleen leeft in ongeschreven…
Liedje van liefde
poëzie
3.2 met 6 stemmen
1.772 'k Zal je in je dromen als koning geleien,
boeiend voor de ogen is 't elven-spel, licht
gaan we als twee goden naar diepste valleien,
'k weet je zacht-zijen
gezicht.
Lieveling, kom met je schone gebaren...
scheemring omhangt u met ruisloos gewaad...
Zangen ik weet, wanneer ik mag staren
naar je zo klare
gelaat.…
DE NOOD
poëzie
3.7 met 7 stemmen
1.893 'Gij hebt mij niet genodigd niet
maar ik heb u iets te zeggen, iet,
hoor 't aan, speel niet zo groot!
Het kindje dat uw kind zal zijn
moet ik van 't lot begeleider zijn
van 't dragen tot de dood.'
Begeleid het, 'laas!…
De held van Labbertong IX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 ‘Ach Nel, hij ging zijn boekje elke keer te buiten
Ik snap dan ook die man in ’t zwart gewoonweg niet
Hij floot voor ieder wissewasje razend snel
En trok na ieder commentaar steeds aan de bel
Terwijl hij na een doodschop verder spelen liet
Oké, ik ging mijn boekje mogelijk te buiten
Ik had me achteraf veel wijzer moeten uiten
Me laten…
Twintigste eeuw
poëzie
3.0 met 4 stemmen
2.013 Een kind als jij en ik mag vrijuit spelen,
overal, met de zekerheid dat niets hem vangt,
overal, met de vrees zich elders te vervelen.
----------------------------------
uit: Rose en geel (Parlando 1930)…
Humorloos gedicht
gedicht
2.6 met 5 stemmen
7.316 O minnaars, door dit najaar ondermijnd
zijn wel geschraagd door zwart, waarachtig hout
maar staan als stammen, van hun kroon ontzet
met smalle handjes, spin- en bladernaakt
en loven, liefkozen en spelen wel en
wentelen en strelen, eindeloos verstekt
het tedere instinct, dat, winters al verpopt
verstopt, hergeven paradijs verbeidt:
maar ai…
Doortrapt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
721 hoofdrolspelers
Je liet mij hopeloos achter
Verdwaast, verloren en eindig
Ik zie je nog op elke hoek, in elke straat
Hoe mooi de huid de vormen en welvingen
van je lichaam bekleedde
elke cel in ons sidderde van opwinding
alleen al bij de gedachte elkaar te zien
ik vraag mij af hoe jou nachten zijn
welke volgende rol je vol overgave gaat spelen…
“Als de vliezen breken… “
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
538 Dit oneindig spel verbindt de tijd
met mijn eentonigheid, of het nu naar
links of rechts is, ik blijf gevangen in
een verwezenlijking van een verlangen
de kortste afstand op mijn pad te kiezen.…
Een geniet-moment
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
665 Speelse blauwgroene luchtlaagjes,
in een bedje van zachte herfstzonnestralen.
Bont gekleurd bladlover van kastanjelaar.
In ver-zicht
een slapende zwarte brabander
onder traag heen en weer wiegende slierttakken
van een treurwilg.
Zo eenzaam en verlaten in weiland.…
Het zonnespel
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.471 Ik zag hun toppen, beurtlings licht en donker,
In vlammend opgaand en weer uitgeblust,
Zich tot dit spel van schaduw en geflonker
Alle gewillig lenen, onbewust.
Doch ik, de blik gericht, het hoofd geheven,
Zocht naar de speler, die deez’ scherts begon,
En vond hem, waar de zomerwolken dreven
In stille stoeten langs dat schild: de zon.…
Mike & Bianca
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
769 Gewoon een zandbak
waar twee kinderen spelen
van net acht jaar oud, en toch
alsof ze al jaren lief en leed delen
zij geeft eventjes die plastic schep
hij geeft eventjes dat emmertje zand
en allebei hopen ze stiekem op
eventjes een aanraking van elkaars hand
maar hun kansen op een aanraking
is als zand tussen hun vingers door gegleden
het…
Zingende zusjes
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
826 In het spel ‘verdeel en heers’ zijn enkel treurende verliezers.
Dat komt ervan.…
Speeltijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
614 inwikkelen
van het stervende zonlicht
roestig de rust te zoeken
ongebarsten slingeren de glazen paden
door polders en beekdalen
elke minuut door het licht verschillend gevormd
zoals zwierige linten in een zomerbries
onophoudelijk onverwachte danspassen zetten
de statige boerenhoeve ligt
in de innige omarming van het zanderige erf
er spelen…