11284 resultaten.
in het huis
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
580 al het werkelijke dat ik je gaf
is geworden tot overbodigheid
en nu ik mezelf kleed
met gedempte wind, de uren van herfst
overhoop haal
verliest elk geluid een naam
mijn naam
die als een afgewezen groet
tussen houten lippen hangt
verzwakt
door de duizend splinters
van huiverige gezichten
ik val, onzichtbaar, uit dit geheel…
In grauwgrijze vlagen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
467 zag op je gezicht
de lichte spanningsboogjes
van een aantrekkende wind
nog verstond ik je
maar langzaam ging
het geluid van je woorden verloren
samen op de dijk
zwoegen en optornen
tegen een aanwakkerende storm
striemend jaagt
regen in grauwgrijze vlagen
slaat water kapot op beton
wij draaien de koppen niet om
nooit heeft natuur…
Wolken donkeren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
560 de wind
fluistert niet meer
maar vlaagt de bomen kaal
wolken donkeren
tot het diepste zwart
regenen leeg uit een vol hart
en ik trotseer
de dovende kleuren
van de herfstgloed
accepteer
verrotting en de dood
met hoop op verder leven
laat de witte deken
van de schepping
mij met rust en stilte dekken
ik zal wachten
tot een nieuwe…
Schijnbaar
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
587 Tot op de lengte der dagen
schijn jij nog altijd
op eeuwig durende golven
dansen vogels in de wind
worden verlaten voetstappen
langzaam opgeslokt
zijn schelpen stille getuigen
van 'n leven voor zij
op het zand werden geworpen
rent een viervoeter
achter een bal tot
in de branding
haren wapperen
mijn jas dicht knopend
proef ik jou…
ambachtelijk
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
957 het oude eiland draagt heel veel
zijn duinen blonder nu de kou het leven deelt
maar elders, in zijn dorp
mannen rond het vuur der arbeid
rokerig teruggetrokken
achter geur en noeste handen
alle banden houden vast
de stofkwast van de tijd ten spijt
het gaat ze voor de wind
als ouder of als kind
doorgegeven aan de mens van deze –tijd…
Stigma
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
864 Er hangen vruchten
aan lage bomen,
zij hebben van hoge wind niets te duchten.
Maar de nacht verwondt zichzelf,
bekrast zich
met krijtstrepen aan een ogenblauw hemelgewelf.
De vroegoude man dooft het licht van de pijn,
gewoon,
om niet ziende blind te willen zijn.…
Woud van zoete dromen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
934 in het woud van zoete dromen
groeien buigzame bomen
groene kruinen wuiven schaduwen
waar de zon de bodem te vurig raakt
jaarringen genieten er de taaiheid
van een gewortelde kracht
vogels knappen er een uiltje
rond de schemer, in de nacht
er klinkt een heilzaam lied
in de sporen van de wind
daar, waar de weelderigheid
het leven zijn…
Web
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
493 Het wonder van webben,
wirwar van draden
van druppels
van werk en van weven
in bos op de paden,
in de tuin,
in je leven,
behoedzaam gesponnen
de parels gewonnen,
in de morgen, een uurtje,
onvermoeibaar,
de spin en haar rag,
zo fijn en zo teer,
trilt in de wind
wiegt heen en weer,
de dag die begint
met een lach
dank dat dit mag
en ‘…
Bloemen
gedicht
3.4 met 18 stemmen
11.497 Gronden, in schemering gehouden,
met wind en eenzaamheid gevoed,
vlijen zich open, horizonnen
wijken en worden afgesponnen,
er is geen landschap meer behoed
voor deze enige getrouwe
die overal zijn intocht doet.
-----------------------------
uit: Eiland der ziel (1939)…
kleurrijke tulpen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
700 De Nederlandse aarde
gevuld met kleurrijke tulpen
er fluistert zachtjes een wind
tussen de molens z'n wieken
vlinders genieten van de zoete nectar
gele tulpen zijn net zonneschijn
vel rode tulpen wekken vurigheid
maar witte tulpen schijnen
als een licht vanuit duisternis
de Nederlandse aarde
gevuld met kleurrijke tulpen…
Weer rode appels
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
735 Hij tuurt naar
langzame takken in de wind
het blad kleurt aarzelend geel
en denkt, al weer een nieuw seizoen.
Bij de buren openbaart de
herfst zich rood in appelbomen.
't Lokt hem naar buiten
de fris ijle lucht verspreidt
een spoor van kruidige geuren
zo spreekt de herfst van tijdelijkheid
ook in zijn leven.…
Met woorden
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
532 Die avond en die roze
of water en wind en wapengekletter
het scheelt nauwelijks een letter
maar slaat andere toetsen aan.
Van geuren weet je hoe ze werken
en licht snijdt je ooit de adem af
maar woorden, wat vermogen woorden?
Ze zijn als tulle
en onthullen.…
Alsof lezen zo bedoeld was
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
572 lezen op het strand
waar ik niet lees terwijl ik lees
waar ik ben
luchtschappen driften rustig
wind wappert m'n haren
en fladdert aan m'n vel
golven rollen door m'n oren
vogel gekir zonder zin
alles is natuur en alles is
en alles is weg
behalve dat boek, die letters, die ruimte ...
alsof lezen zo bedoeld was…
Van duizend madelieven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
526 ieder jaar weer
word ik verliefd
op jouw lentemuziek
die klinkt in je stem
waarvan de kristallen tonen
verwaaien in warme wind
speels fonkelt
de melodie van je ogen
in kleuren die alles beloven
zacht dirigeert lichaamstaal
het bloeien van onze bloemen
naar de voorjaarsfinale
weer luidt het geel wit
van duizend madelieven
jou in…
Mistige morgen in april
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 Het warme land dat in de nacht
verkoeling zoekt, grondmist
met daarboven paardenhoofden
zij hinniken zacht en snuiven
Er staat een man te kijken
een jachtgeweer gebogen
om zijn arm, een hond
afgericht spiedt zwijgend mee
Alsof iedereen wacht op de wind
die hen bijeen zal drijven, de man
de hond, de paardenhoofden en de mist…
liefde voor poëzie
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
656 ik weet nog
hoe dit gedicht ontstond
het lag in je armen, werd ronder
en ronder
je zei dat ik net zo mooi was
het gaf je lippen
bouwde jouw lichaam
in het licht
sterk geschouderd
en met woorden van genot
net zo mooi als je was
het veranderde van vorm
van vlinder tot wind, 't kind
gekleed als de zee
het verloor de zekerheid
onvindbaar…
In een glimlach met dromen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
571 woorden stokten
gevoelens wrokten
langzaam van binnenuit
stemmen kleurden
naar een hoger timbre
met een blikkerig geluid
de zon scheen vaal
warmte leek met een
wolkende wind te verdwijnen
door mistige flarden
jankte het blauw gele licht
in een plotseling verschijnen
de schreeuw is gekomen
een genadige spuit gaf
rust in een glimlach…
Eenzaat als wandelaar verdicht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
566 En als de tijd van afscheid komt:
ik was gelijk de wind.
Als onbestemd passant vermomd,
doorkruiste ik jaar na jaar,
en zwierf alzo de wereld rond.
Ik was bij leven wandelaar.…
Weerloos
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.187 geen wind geen wolk
geen zon geen regen
weerloos zit ik in m'n
teleconferentie
verslagen aan de haak
geen zintuiglijke
concurrentie
enkel uitgesproken
eloquentie
luister ik met volle attentie
naar mijn en dijn
en tegenspraak
met haar pure concentratie
zakelijke consternatie
lijkt deze conferentie
op beroepsmatige detentie…
Er is geen graf
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
561 je valt als herfstblad
de mooiste kleuren dwarrelen
langzaam in het natte gras
er is geen wind of storm
die jouw rust op komt jagen
om jezelf behoedzaam los te maken
de vruchten zijn geoogst
voordat jij de nazomer genoot
in een eindeloos afscheid nemen
en weet er is geen graf
wel hoop om in het composteren
weer naar het lenteleven…
Koninginnen fietsen niet
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
810 dit jaar
is de herfst wat laat
en niet alleen de bomen
zijn van slag - ook de
vogels zijn nog niet vertrokken
en er zijn schimmen
voelbaar in de dingen
die gebleven zijn
in 't Haagse Westbroekpark
schaduwen werpen ze
over de paden en het gras
schaduwen uit
onvervuld verleden
Wilhelmina toch
fluistert afkeurend de wind…
Mongools voor mondharp
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
628 (Trio AYARKHAAN uit Jakoetië (Siberië))
de KHOMUS
In de verte hoor ik de tijd
Dichtbij tsjilpen hoorbaar vogels
Van heel veraf komt aangezet
op 't ritme van de mooiste klank
Van heel veraf komt aangezet
het geluid van de KHOMUS dat
het geritsel van berkenblad
met slechts twee tonen de wind snoert
Siberië, zomer 2001…
’t Loopt tegen het Nieuwe Jaar
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
493 Maar ondanks dat is het toch Kerst
Al is het dan geen witte
En waait de wind uit westzuidwest
Ik kan er niet mee zitten.
Het Kerstgevoel, ’t is zo apart
-Hij komt, de Zoon des mensen-
Dat geeft weer hoop, diep in je hart,
Alvast de beste wensen.…
Muisstil
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
532 zaten ze ineengedoken
bewegingsloos leek het,
toch balanceerden ze op hun vriend, de wind,
met wie ze zo heerlijk konden spelen
als de tijd daar was, maar nu bewogen ze nauwelijks
daar regen neer kletterde, bladeren beschermden
hen al even niet meer, daar de winter
zijn entree al had gemaakt
gelaten ondergingen zij hetgeen er uit de hemel kwam…
Jouw hemels blauw
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
533 ik weet dat
mijn tranen niet vallen
zie ze gaan in stromen
verdampend tot dromen
mistige wolken
die emoties vertolken
van vorm en kleur
steeds verschieten
hun buien hozen
gevoelens gieten op
stormachtige winden die
neerslaand de luwte vinden
geschoond weer stijgen
om uiteindelijk klaring
te krijgen oplossend in kou
van jouw hemels…
Hoor de stilte
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
816 Hoor de stilte, zo stil
het ritselen van de bladeren
de wind die zachtjes spreekt
in een taal die je enkel voelt
de grond weet wat ik bedoel
als ik erop val, en mij geen raad weet
met de stilte, zo stil
die niemand hoort
omgeven met een stilte
een echo, die telkens terug komt
en enkel de stilte kent,
geef mij gehoor, stilte, zo stil, zo stil…
Onder oplichtend wit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
499 ik voel aan strand
de warme energie van
het collectief geheugen
in grijsblauw doorzichtig
schilderen golven ons leven
onder oplichtend wit
zij kabbelen gedachten
fluisteren woorden uit
de boeken van bestaan
alles is opgeslagen in
minuscule flintertjes zand
glijdend door de losse hand
zacht draagt wind
de refreinen van ieders lied…
Een herfstig gedichtje.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.066 hoog reikende hoofden schudden rond
in een bekoorlijke symfonie van zacht geruis
twijgen laten hun zomerlast vallen of
liggen reeds stuiptrekkend
voor dood op de grond
kleurende bladeren tonen
gedragen door de wind terstond
in bruin, geel en groen aan afhangende takken
vogels vliegen weg in het besef dat
er weer een seizoen aan zijn einde…
Een betoverende melodie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
495 zoals wind
de tere bladeren
zacht kan raken
laat jij steeds
de knoppen ontwaken
naar een schitterende bloei
bestrijkt de snaar
met lichte tonen
om daarna met
speelse akkoorden
door te stromen tot
een betoverende melodie
zo heb jij
mijn hand genomen
me weer teruggebracht
uit vreemde dromen naar
een paradijselijke werkelijkheid…
Het paradijselijke
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
506 vluchtig wordt licht
als jij zwiert met de parasol
jouw immens plezier danst
ludieke schaduwen hier
je speelt met de wind
die in je blonde haren zingt
jouw ogen weerkaatsen
de golvende schittering van water
samen op strand met
het paradijselijke zon zee en zand
ik houd van het lachende kind in jou
jij mijn grietje en toch volwassen…