1418 resultaten.
Blaas
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
938 Blaas me om
een zuchtje wind
een diepe zucht
Blaas me om
En gun me mijn eigen vlucht
Blaas me vooruit
in de goede richting
over te hoge drempels
Blaas me vooruit
Een stukje verder warempel
Blaas wat harder
en laat het tochten
en laat het gieren
Blaas wat harder
Neem mijn teugels en laat ze vieren
Blaas me op
over daken…
dierbaar
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
673 ik niet meer in de stilte kan staan
verlies ik mijn woning
van plek tot plek
mijn ziel zal rukken aan ijzeren luiken
de dood ingaan, het lichaam nog vrij
plichtsgetrouw zal ik gebaren
naar honderd bomen
in een seizoen verwacht
jij kan me dan tot stof verbleken
van eind tot eind naar een ijdele nacht
het kind verstuiven, het laatste dak…
Weeekend in Metropolis
poëzie
3.6 met 5 stemmen
5.707 nu heb ik je niet langer
weet je het je bent dood
ik heb je gevonden hijgend
over de daken van Metropolis.
17 maart 1949
-------------------------
uit: Nagelaten werk…
Klank
gedicht
3.2 met 6 stemmen
9.749 Dankzij de muren
en het dak werd dat geluid.
Zoals bij ons de huid verdriet
omspant, zei ik, en een voor een
wees ik de instrumenten aan
op het schavot. Zij is er niet.
Als ik mijn ogen sluit ga ik haar
zien. Tussen hoorn, cello en fagot
beweegt zij wiegend voor mij uit.
-------------------------------
uit: 'De tussentijd', 2004.…
bedropen ramen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
620 de daken huilerig
regen loopt over
de ogen van de huizen
huizen zijn onverzettelijke mensen
doen alsof ze stokstijf zijn
ongeboren wezens schuilen
onder de bedropen wimpers
de oogkassen gevoegd in verband
de pupillen geëtst met kinderen
zij ontwaren elkaar
moederloos
aan de overkant van de straat
de blikken schuins en steels
het erkennen…
December 2015
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
699 Het lijden maakt mij stom en stil
Wat moet ik met een voederbak
Een zuigeling, een schamel dak
Met zo een hemelsbreed verschil?
Met kerst en kruis en Christuskind
Met hebt u en uw naasten lief
Zinloos geweld en ongerief
Met zoek tot u de waarheid vindt?…
weemoed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
436 het is het stille lege nest
op de schoorsteen
de blauwe sluier rook die
over de daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel die in de verte roept
de verdwenen zandweg
de afgepelde oude verflaag
het is een dag
vol nevel en dauw
de beklemmende middag
het stuurse zwijgen
het dorp dat nooit
mijn dorp werd
de korst van afstand…
De vale bron
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
390 de winterzon
ontluiken alle kleuren
in een transparant
ontmoeten met
steenkoude sneeuw
uitgesponnen
hebben zij elkaar
aan het licht geregen
de plak is kakelvers
voor speelse vormen
een ware zegen
nog dekken zij lief
de wereld af maar in
de krakende vorst
vallen zij in scherp
glas heel onverwacht
als ijspegels van het dak…
Vogel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
441 Ik was als een vogel
Zwalkte wat laag bij de grond
Dan steeg ik, overzag
hoe ik nu met een nieuw iemand
in wie ik me verliezen wil
om jou te kunnen vergeten
Maar hoe ik toch naar je zocht
in een duikvlucht
Daar rondhing tussen de daken
Die hele ouwe boel,
die verfrist zogenaamd
Gemoderniseerd
Al het oude, de pijn, het geluk hing er als…
Vermeer ziet het licht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
485 boven de herberg
op de eerste verdieping
ziet Vermeer het licht
het gouden zonlicht
spelend over de daken
van de stille stad
acht uur wijst de klok
boven de Schiedamse Poort
een windstille dag
een paar minuten
een verticale streep licht
op de ranke toren
van de Nieuwe Kerk
spel tussen schaduw en licht
stad water en lucht…
En als zegen....Zijn regen!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
501 Vandaag zijn de daken dus wit, mooi
de straten verraden het al: dooi
met rap tempo laat Hij het warmer worden
morgen meer dan 12 graden
en als zegen...Zijn regen!…
rapsodie der onconventionelen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
261 in een zwart gat kan ik de schoonheid niet meer zien
en met elke pyrrusoverwinning ben ik ook wel klaar
waar in het herfstbos de kleuren nog waarachtig zijn
blijft de zeurende wereld strak over de daken vliegen
van mij mogen de vele steden gebouwd gaan worden
als te nemen horden voor de ontmenselijkte tsunami
zelfs als het illusieloos leven…
wat ik niet zeggen kan
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
487 het is het lege nest dat op
de schoorsteen achterblijft
de blauwe sluier rook die
over grauwe daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel in de verre verte
de verdwenen zandweg
de vervaalde verf op kozijnen
een dag van nevelige dauw
de middag die in stuurse stilte verstikt
het dorp waar het windstil is
de korst van vervreemding…
alles wat was
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
204 voorbijvarend schip
zag ik het vertrek van alles
wat verdwijnen zou
in de modderige rivierbedding
helde een schuin verankerde herberg
die zinken zou
zilveren taal tinkelde
even helder als alles wat ik zag
mythe en landschap vloeiden samen
‘s nachts luisterde ik of het regende
later hoorde ik het geroffel van druppels
op het tinnen dak…
Lopen voedt hopen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
733 Giulia Eleonora Liefje loopt
lopen doet hopen
er gaat een wereld open
voor onze dappere Giulia
en haar vader
haar vader Jan Jacob
die slankt af
en haar moeder
haar moeder Giselda
die weegt af
wat wij allen
hopen voor dit kind
wat mama, papa hoopt
hoop doet leven
wij als ouders
met onze dochter
GIULIA ELENORA LIEFJE hoopt…
Droom van ’t Italiaanse meisje
gedicht
2.5 met 525 stemmen
63.804 De rijder en z’n paard, ze zullen zeker komen
daarom oefen ik m’n vleugels in ’t ruisen
daarom is m’n bed zo zacht
we zullen luisteren naar ’t geluid van de regen
op ’t golfplaten dak
maar misschien is z’n bus wel blijven steken
in de modder zoals laatst
hoe vind je eigenlijk m’n lippenstift?…
Sterren aan de hemel
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.310 Sterren aan de hemel
een lege maag
ik haat je ster, ik haat je
Sterren aan de hemel
geen bed om op te liggen
ik haat je ster, ik haat je
Sterren aan de hemel
geen dak boven mijn hoofd
ik haat je ster, ik haat je
Sterren aan de hemel
van mijn familie beroofd
ik haat je ster, ik haat je
Sterren aan de hemel
je hebt je werk gedaan…
Etretat II
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
945 Wij schieten in de lach, laten
ons van de daken waaien
in feilloos navigeren
Kaatst onze schaterlach tegen
de kust bij Etretat:
“Beauvais!”roept iemand
en een ander: “Icarus!”…
kust gek
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
756 met open dak rijden wij op de kust af
met open geest nemen wij de tijd op
in ons bewustzijn
ons bestaan is op een hoogtepunt
iedereen is nog onwetend
sommigen weten al wat de kleuren betekenen
kunnen berekenen de cijfers van leven
daar de kust
jij kust me
gekko
de zee
ons origineel stekkie
een plek van rust en bewust bestaan
de drang op…
Bonbons
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
1.296 De blauwe vogels op het dak
zij waren de idolen
van onze zomer lang
die wij versleten in gemak
Ik bracht je eersteklas bonbons
en bosjes capriolen
en van de bakker om de hoek
ons zonnebloemgebak
Zo gingen wij de zomer rond
op zonverliefde zolen
en niemand die ons miste
of de liefde onderbrak
Ik kuste zacht je huid
die ik bestreek…
nomade
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
774 Bewegen doe je in spreidstand
En dansen op het slappe koord van
Hypotheses en vermoedens
Doorheen zand en woestenij
Over de gegolfde daken heen
Je bent weerloos en toch ongekwetst
Je kijkt me in de ogen
En zet je weg verder
Door de voorsteden en minaretten
Je kruipt waar gaan niet kan
Je zengt in het zonlicht
En zelden rook je een sigaret…
De winter en mijn lief zijn heen
gedicht
4.0 met 70 stemmen
30.623 Er zit een merel op het dak,
zijn keel beweegt, zijn snavel beeft
alsof hij in zichzelve sprak.
Hij luistert: uit een verre boom
klinkt als het ketsen van twee stenen
een vonkenregen van verlangen
zo luid, zo helder en zo bang.
De merel stort zich met een kreet
vol wildheid in de voorjaarsvlagen.…
over alles wat ik heb gehoord
netgedicht
4.1 met 27 stemmen
1.147 ik ben geheel en al de leugen
ik heb de waarheid nooit gekend
ook de liefde
werd niet roder, nauwelijks
zichtbaar
of tot zee verwend
blind voor minder
en de dagen door het blote tij
zo verdween ik
in de angst, de welving
van het water
het geschreeuw nog maar net voorbij
ik zei onder donkere daken…
Heilige man
hartenkreet
2.3 met 53 stemmen
2.699 En balanceren op de daken
als de maan schijnt door de bomen.
De heilige man graait in z'n grabbelzak
naar marsepein en zoet gebak
en strooit in wachtende schoentjes
van brave kin'dren die nog dromen.…
De grote zeeën
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
647 Meeuwen bekladden haar dak.
Zij blijft sterk en op haar gemak.
De grote zeeën spreken tot haar.
Ze zeggen: “Je loopt gevaar”.
Vol hooghartigheid en moed spreekt zij:
“O grote zeeën, niets van U schaadt mij.”…
sfeerstad
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
548 er hurken huizen langs de dijk
iets verder richten spitsen
torenhoog en blauw, de wolkeloze hemel
een skyline
tussen toen en nu
daken kaatsen terug
water reflecteert de grote bocht
nog mooier, nu er spiegelramen
zacht ontwaken
in de intocht van de morgen
zorgen dwalen weg
wandelen vergaat met uitzicht langs
de winkelstraat
die noordelijk…
Zwerver onder zwervers
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
497 Gelukkig voel ik mij vandaag
Nu ik zwerver onder zwervers ben
Mijn vrienden zonder dak, zonder thuis,
En ik die een vreemde in mijn gedachten ben:
Dolend heb ik mijzelf in mijn spinsels verloren
Wetend dat ik net als zij door Hem ben uitverkoren,
Klamp me vast aan die arm over mijn schouder
Van hem die letterlijk niets meer heeft,
Behalve…
Sint Nicolaas 2014
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.220 Zijn schimmeltje hinnikt en danst op het dek,
ook niet ter discussie: het dak blijft zijn plek.
Maar Piet kijkt bezorgd, en wat roept hij ons toe?
Ik heb weer veel lekkers, maar ook nog de roe,
want wie maar blijft zeuren, die krijgt met de gard,
ik laat me niet kleuren, blijf lekker mooi zwart!…
Een zoeker in de stilte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
549 Wijl het ochtendgrijs nog aan de daken kleeft
hult hij zich in de wollen stilte van de nacht.
't Is vreedzamer toeven in de sterren.
Die momenten voor ‘t getier en geraas herleeft,
en de stad weer op z'n grondvesten beeft,
Speurend naar de geheimen van het universum,
zoekend naar dat illusoire equilibrium.…
Leegstaand
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
525 een schrale plant
de verfloze buitenkant
vertelt het onbevolkt zijn
het schamel dak knarsetandt
in een verwrongen lijn
de zon licht spinseldraden op
een zilveren prentje
bij een troosteloos aanzicht
in een fractie klapt de wind
de deur voor altijd dicht
het huis dat staat
zo men het achterlaat
in heimelijk verdriet
het afbrokkelen…