575 resultaten.
OUDEJAARSAVOND IN DE STAL
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.525 Dikwijls al heb ik in stilte gedacht:
"t Beest heeft geluk in de woning gebracht;"
Nu geeft ze weinig meer, dat is wel waar -
Geerte, we melken ze toch nog dit jaar!
Eerst stond ze alleen bij de bles, dat was al!…
GEDETINEERD
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 duister opgetrokken was
scheen opnieuw de koud kille zon
Door ‘t vuil, beslagen vensterglas
waarachter die spin zijn web spon
Toen de uitspraak geklonken had
scheen ‘t vooruitzicht kil en koud
Buien wachtte nooit ‘t rechte pad
na elk ontslag opnieuw in de fout
Toen de stilte al lang normaal was
scheen het eenzaam, somber licht
In ‘t dikwijls…
ZWERFPOES
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
779 Een mooi meisje uit een grote stad
zo’n stoeipoes op wie velen vielen
Die bezat een poesje, een zwerfkat
waarbij de mannen wilden knielen
Dikwijls zat ’t poesje voor ’t raam
verlangend naar eenieder te staren
’t Diertje voelde zich wat eenzaam
want ze zag kanjers door de haren
Iedereen die ‘t beestje wilde aaien
die moest aan de eigenaar…
Drank
poëzie
3.7 met 3 stemmen
3.999 Zeer dikwijls is de kelk, waaruit m' hem komt te drinken
met doorenen gekroond, ofwel met bloed getint.
De Godmens heeft hem eerst en meest, met volle teugen,
gedronken en geleegd, tot op de diepe grond.
De Godmens, als de mens, toen Hij hem dronk, Hij kwelde
en zonk hertkerend neer op de bebloede grond.…
Wonderstil
poëzie
4.5 met 2 stemmen
2.161 Wel blijf ik dikwijls blind voor u
En reis ik ver van hier en nu,
Of ergens ’t veilig eiland is
Waar ’k troost of slaap vind voor gemis.
Maar soms ben ’k onverwacht weer thuis.
Gij roept mij zachtjes.…
De trouwste vriend.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.101 Men spreekt van u zo dikwijls goed,
Omdat gij uit de diepe vloed
- Vóór ze in de stroom verzinken -
De kindren pakt met sterke tand,
Voorzichtig voorttrekt naar de kant,
En redt, wie haast verdrinken.…
Memorium aan mijn zus, (+ 30-05-1993)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
536 Nog steeds
Hoor ik je woorden,
Fluisterend uit je mond.
Draag zorg voor mijn kinderen
Ze zijn nog zo jong.
BLIJF!!!
Schreeuwden mijn ogen.
Maar je ging
Naar ’t eeuwig licht.
Nu, is je leven uitgewist
als golven over 't strand.
Verstrooid als as,
verscholen in het gras
nog steeds ontmoet ik je gezicht,
bij iedere avond,
teder licht…
De kunst der minne
poëzie
3.2 met 4 stemmen
2.189 Ik heb het zo dikwijls gedaan,
Ben weken lang soms weggebleven
En keerde ik – och, dat was een leven!
’t Begon weer van meet af aan.
De vrijerij was zoveel jonger,
En juist daarom wel eens zo zoet…
De liefde, zegt men, leeft van honger,
En sterft van etensovervloed.…
Treurige verandering
poëzie
2.8 met 8 stemmen
3.869 Weggezonken in gedachten
Pluk ik dikwijls blaadjes kort;
Onbedachtzaam slaat mijn stokje,
Plantjes van hun wortels af;
‘k Zie daarna, met spijt, de brokken
Der vernielde schoonheid aan;
‘k Schaam mij even, ‘k zucht en zink weer
In mijn diepe stille smart.
Liefde! gij die ’t hart vertedert,
Maakt gij ’t tevens koel en nors?
Liefde!…
In het twee en dertigste jaar
gedicht
2.2 met 25 stemmen
24.170 Zo dikwijls die naam en zo zelden die stilte.
Ik heb nu meer dan een en dertig jaar
niet veel rust gehad, de simpele, die van mensen:
ergens naar kijken of luisteren, niet meer denken,
slapen als een kind.
Lieveling zeg niets. Ik ben een vinger,
die alles verkeerd doet zodat hij kan schrijven.
Schrijven en weer schijven.…
Een Duitse kroeg.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
751 Drie in getal komt dikwijls voor
en tellen zo ook onze dagen, maanden en de jaren,
met vier kwartalen vast in ieder jaar.
Denk ook eens aan; vader, moeder, kind.
Aardappels, groenten, vlees.
Wij kunnen horen, zien en zwijgen.
Een drie punt gordel, krachten worden goed verdeeld.
Ook een dag is opgedeeld in morgen, middag en de avond.…
Olijfboom
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
443 aantrekt
Vogelverschrikkers laten zich geen moment van de dag echt zien, alleen verschillende geluiden van snipers zijn te horen
zonder dat een mens zijn leven waagt tijdens beschietingen als bijna-dood-ervaring van onverwacht en plots
Onvergeeflijk, dit zondigen tegen de tien geboden, waarvan het einde nog niet is geschreven,
al is het dikwijls…
De geur van schoenpoets (Barbarossastraat 1968)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
24 We daalden dikwijls diep af in ons gewelf van zelfgenoegzaamheid
Zochten zuchtend naar de graal van het leven
Terwijl onze hospita, een schuwe schaduw van een vrouw,
Onhoorbaar aan onze deur klopte met haar zwabber van zorgzaamheid
De keldergang moest geschrobd, de voetstappen uitgewist
De toekomst duldt geen verleden
Soms betrapten we haar…
SPIJS VOOR STRIJD
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
519 Romes wachtend arena 's
hebben 's avonds
in hun stenen kelderkamers
lange rijen tafels
waarover schaduwen
uit fakkels en olielampen
wild soms traag heen en weer dansen
de zwaardvechters van morgen
eten en drinken zich propvol
genieten allemaal met smaak
kauwen en slokken gulzig
brullen grove grappen
uiten speelse dreigementen
vergeten…
't L A A T S T E
poëzie
3.4 met 22 stemmen
4.688 o Dichten, die ‘k gedregen, die ‘k
gebaard hebbe, in pijn
des dichtens, en gevoesterd aan
dit arem herte mijn;
mijn dichten, die ‘k zo dikwijls her-
castijd heb, hergekleed,
bedauwend met mijn tranen en
besproeiend met mijn zweet,
o spreekt voor mij, mijn dichten, als
God eens mij reden vraagt,
is ‘t zake dat gij, krankgeboor-
nen, ‘t arme…
Snoepwinkeltje
poëzie
3.2 met 81 stemmen
28.397 Als de kapitalist
Zich wat dikwijls vergist,
De koek en de suiker verkruimelt,
Scheldt de juffrouw verwoed,
Dat ie ‘t kost’lijke goed
Met z’n smerige vingers beduimelt!…
Ook al zal dat nog lang duren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 Want eens zal het leven
mij geven, wat ik zo
dikwijls van jou vroeg.
En ook al duurt dat mijn
hele leven; het wachten
duurt mij nooit lang genoeg.
Ook al zal dat nog lang
duren. Duurt het langer
dan een bestaan. Jij bent
het groen achter te hoge
muren. Jij bent de enige
zonde die ik wens te begaan.…
De stad
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
860 Toch is het dikwijls even zwaar, geen mens wil naamloos dood.
Of je nu sterft in dorp of stad,'t verlies is even groot.
Maar landelijk lijkt hier sterven, rustiger en beters.
En steden zorgen soms voor stress, met hun parking meters.…
'T LAATSTE
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.425 o Dichten, die 'k gedregen, die 'k
gebaard hebbe, in pijn
des dichtens, en gevoesterd aan
dit arem herte mijn;
mijn dichten, die 'k zo dikwijls her-
kastijd heb, hergekleed,
bedauwend met mijn tranen en
besproeiend met mijn zweet,
o spreek voor mij, mijn dichten, als
God eens mij reden vraagt,
is 't zake dat gij, krankgeboor-
nen, 't…
Herinnering.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.808 Hoe dikwijls bracht gij op dit uur
Mij van uw gastvrij dorp, uit uwer vrienden woning,
Door 't zware duinzand heen, naar 't eenzaam Zeedorp t'huis,
Natuur onthaalde ons dan op wisling van vertoning.…
AUTOMUTILATIE, SNIJDEN IN MIJN LIJF
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.893 toeschrijf
aan mezelf en... verval ik in zwijgen
Spanningen, smart en eenzaamheid
Hoe kan ik het je nou toch uitleggen
Kijk mij maar aan met menselijkheid
dan kunnen mijn ogen het je zeggen
--------------------------------------------------------------------
Door vele gesprekken met jongeren, veelal meisjes die aan automutilatie doen, ben ik dikwijls…
Vlokkige Pracht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
922 lastloos uit glasgegoten traan
Door 'n bleekblauwe vlaag
sereen, doch gestaag
vliegt voort een kristal
dwar'lend uit sneeuwval
zo modest, uit één van tal
Mijn hoofd een gitkolk
als ik tuur naar die wolk
waaruit dat klein donsveer komt waaien
Een kern van lazuur
achter een hemelvuur
herkende dan ik
met begerende blik
dat waar ik zo dikwijls…
Vergelding
poëzie
4.0 met 9 stemmen
1.871 Dikwijls heb ik tot mezelf gezegd:
Paul, je weet, het leven is niet goed, het is niet slecht,
het is slechts gewoon, gewoon door en door,
als het werk op je kantoor.
Je moet niet veel van het leven verwachten,
je moet ook niet naar dood-zijn trachten,
heel gewoon, zonder slag of stoot,
zonder dat je geleefd hebt, komt de dood.…
PLECHTIGE MENGELING
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
17 De maand November zet
zijn eerste grijze schreden op
Breda 's Begraafpark Zuylen
onder het dichte wolkendek
tonen bomen hun bont lover
geel en bruin verdringen elkaar
zelfbewust prijkt het felle rood
wazig oranje omhelst
half verscholen zacht roze
grafstenen glanzen kleurrijk
ontelbare bloemen
noden tot rondwandeling
met ruimte…
Met zen achten
poëzie
3.6 met 11 stemmen
6.359 Ik zit er dikwijls, ’s morgens vroeg,
Of twaleven en tweeën;
De kousen, die ik zondag droeg,
Die heb ik d'r gebreeën.
En zomers, als het avond wordt
in ‘t hoge gras teneergezeten,
Brengt moeder daar mijn tinnen bord
En schaft mijn avondeten.
Het eerste stierf mijn zusje Brech;
Wat lag ze lang in bed te klagen!…
't Laatste
poëzie
3.5 met 8 stemmen
4.495 O Dichten, die 'k gedregen, die 'k
gebaard heb in de pijn
Des dichtens, en gevoesterd aan
dit arem herte mijn,
Mijn dichten, die 'k zo dikwijls her-
kastijd heb, her-gekleed,
Bedauwend met mijn tranen en
besproeiend met mijn zweet,
o Spreek voor mij, mijn dichten, als
God eens mij reden vraagt,
Is 't zake dat gij, krankgeboor-
nen, …
Gedachten
poëzie
3.0 met 6 stemmen
2.537 De liefde volgt somtijds de baat,
De haat wordt ook uit min geboren;
Het goed komt dikwijls uit het kwaad,
Men vindt hetgeen eertijds was verloren,
Dus blijft er niets in zijne staat.
Zo los is 't kwaad, zo los is 't goed,
Wie kan des iets standvastig hopen?…
Bergen
poëzie
2.6 met 7 stemmen
2.572 Ze houden zich heel rustig, maar ten laatste
Wanneer dat stille kijken hen verveelt,
Beginnen zij een spel, dat ik zo dikwijls,
Het arme rupsje plagend, heb gespeeld.
Dat zag ik verder kruipen, onverdroten,
En argeloos, terwijl ik keer op keer
De eerste hand achter de tweede plaatste;
En 't plagend spel herhaalde ik telkens weer.…
Op speciaal verzoek: Julienne
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
586 bloem die zij mij ried
Was zij mijn liefde niet
Dan zong 'k een ander lied
Bijvoorbeeld van Marianne
En anders wel van Karin
Die tot de ochtendstond
Deed wat zij heerlijk vond
Want alles was gezond
Zij was heel erg goed dáárin
Anoesjka en Brigitte
Die werden als Christianne
Uit mijn lovenest verbannen
Daarvoor kreeg ik Suzanne
Te dikwijls…
Ick, as unne goejmoedighe .
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
114 De wègh dur 't bestaon
is dikwijls as un concours hippique
ge stöt oe al teghen d'n ierste balk
of dè ghinne die hoogh lig en unieks aenvuilt
mer daornao is 't un leste dwarsligger
die 't verlangen de locht in laot gaon
.…