2249 resultaten.
Wetenschap
gedicht
3.3 met 120 stemmen
16.161 Je kunt wel alles denken
dat je wie weet wat,
dat de wortel getrokken
uit je bestaan
een mooi rond getal geeft,
het product van je wezen
een hogere macht is
maar:
waar kiemt de liefde,
waar wortelt je lust,
door welke trage lagen
sijpelt het sap
van de groeiende onmacht,
wie legt van je zijn
de bleke uiteinden bloot.…
De waaier
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
488 moleculen
schuurden
vreemde kleuren
uit de zonne-energie
in het nog
nooit gebeuren
zag ongezien de
merkwaardige waterval
in rood groen
profileerde zich
noorderlicht maar de
waaier kende ander licht
het was niet
buitenaards maar
ontsnapte aan de trage
vaart van de natuur
die in middeling
van evenwicht
compensatie zocht
voor…
Achteruit
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
1.098 Traag,
m'n hoofd
terug draaiend
richt mijn blik zich
voor me uit.
De toekomst
vangend
in 't verleden
loop ik achterwaarts
vooruit.…
torrens inundans (een stijgende stroom)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
720 amos sliep en liep de kwelder door
geen vrede graast de kudde voor
opgetrokken lippen heeft de vloed
die geulen vullen gaat en prielen
veilig wantij raakt volledig zoek
de stroom omhelst de trage zielen
----------------------------------------------------------
18 december 2001
zonneleen 18
Voor aantekeningen zie www.abelstaring.tk…
Maan boven Transsylvanië
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.101 Moeizaam hangt de nevel
en ademt traag een kleur.
De nacht ligt in de welving
van een lichtblauw rookgordijn,
Er klimt of hangt een maan
in stilte, er smeult.
O schoonheid van het land
rondom het dorp dat heet
Bikafalva.…
Stadslucht 1
gedicht
2.8 met 21 stemmen
7.962 Op een bankje
in het park, de zon al laag
met honger die het denken verslapt:
een blik, opgeschrikt maar traag zich opwaarts richtend
van het gras tot
boven de bomen,
ziet het hart van de stad - zonder huizen, met amper wegen - niet
van mensen zijn, maar overvliegend, in tientallen,
als honderdtal – wat brieft daar over,
100 procent…
Het eerste licht
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
797 Traag wijkt de duisternis.
Ik wacht.…
rivier
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
881 zilveren breedte onder
veeltintig grijze atmosfeer
wind brengt huivering
in de verte daalt de hemel
in schuine strepen neer
versluiert de sombere toren
land en lucht spiegelen
in de trage stroom
die drast en sombert
het land verwatert
en regen ruisend meevoert
naar de grijze einder…
Neem me mee
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
780 Leunend op de wind
mijn armen wijd gespreid
ogen gesloten
neem me mee
wind rukt aan haren en kleren
als ontelbare lange vingers
aangenaam
of toch niet
ik hou mijn adem in
even maar
en zet dan een stap vooruit
neem me mee
traag
worstelend
evenwicht zoekend
maar
ik kom vooruit…
De Maas
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
839 Uit de waas van hoogbouw
vloeit een schitt'rende kronkel;
sleepbootje schuift eindeloos
traag door het perspectief.
Ze wacht, de stille oude rivier,
tot appartemenbouw ook hier
de oevers naar God heeft gebracht.…
Praag
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.684 lichte schreden
passen traag
vele treden
herfstig Praag
stenen zerken
oud papier
meesterwerken
Pilzner bier
stromend water
Karelsbrug
straattheater
heuvelrug
schrijversstad
barok muziek
bakermat
melancholiek
vervlogen dromen
strijdtoneel
thuisgekomen
zacht fluweel…
als het licht spoort
netgedicht
4.8 met 13 stemmen
807 het licht spoort traag naar binnen
wil het zwart ongevraagd verdrijven
hoeft zich geen moment te bezinnen
het wil de ruimte vergroten en beklijven
eerst nog gepaard gaand
met botsende schaduwen als
ongewenste vreemdelingen op zijn weg
doch gulzig zoals het immer is
vreet het de nacht naar binnen
opslaand binnen zijn alomvattende heg…
Stralende dynamiek
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
752 De ondergaande zon
veegt schaduwen weg
penseelt in roze draperieën
een luchtig aquarel
Traag baant zij haar weg
langs aardse curve
duister verslaapt zich
in rood koperen gloed
Aan gene zijde ontsluit zij
vurig Morpheus’ armen
doorbreekt met zilverwit
de barricades van illusie…
vroeg, of later
netgedicht
3.7 met 31 stemmen
1.008 stil
te ver van spreken
en het naar buiten kijken
adem ik nauwelijks
de dag nog in
misschien is mijn geest te traag
of weigeren mijn handen het veranderen
van de nacht
er is leegte
er is najaar
en in het heengaan
van ieder ongeboren uur
zie ik leugens
menselijk en met wind
bekleed
geen vingertop raakt mijn ogen…
IK WAS NOOIT IN JUBBEGA
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
607 ik was nooit in Jubbega
zelfs niet in Beesterzwaag
het is mij net iets te ver
en wellicht te traag
het is sowieso de vraag
wat de streek me doet
ook al zit koppigheid
mij wel in het bloed
Noorderlingen hebben altijd
iets met ijs en sneeuw
mij is alles onder nul
dikwijls al te veel
dus wat zal ik zoeken
ginds in dat kille oord
ik…
daarboven de wind
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
751 telkens opnieuw de zee
’s nachts, traag voorbij
mijn oog
alleen al dit woord
beweegt mijn armen
naar de horizon
gebouwd in schelpen;
purperrood
ik heb mijn huis
nooit geweten noch
het wentelen van de vlakte
ik weet slechts dat ik drijven moet
met de zee als wimpel
aan het roer
foto Robin ©…
uitgewoond
netgedicht
4.4 met 20 stemmen
408 wegval
zomaar
uit de tijd
zou ik je vragen
mijn leven te vergeven
nee, ik zou je smeken
met een oogbeweging
uit het heelal geplukt
op een moment dat
twijfels hun roes uitslapen
en zich weer gereed maken
om naar de wereld te
staren
leeg en onveranderd
zoals dronken minnaars
die hun wellust uitstrekken in mijn trage…
suites voor Annemieke LVII -naar darwin-
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
620 fikkie in de tuin
de stoofpot van de here
eet haar evenbeeld
op welk moment
zaten wij in een trage vagina
zonder buidel
in het lege huis
van de laatste familie
demonisch gelach
een duivelse lach
je ging met de uitverkoop
als bruid voor de heer
eindelijk regen
de angst voor jack de ripper
wordt weggespoeld…
De carrousel van beelden
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
473 de echte stilte
is nog vol geluid
als ik de ogen sluit
hoor ik mijn gedachten
in een trage stroom van
bloed onder mijn huid
in variaties rood
verhalen zij wijdlopig
in meanderen en
geladen met emoties
over licht en leven
schaduwen en dood
onophoudelijk
trekt de carrousel
van beelden en
gebeurtenissen aan
mijn geest voorbij
de…
Lichtend prisma
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
587 Eikenbomen, de lichteters
verkruimelen de winterdag
dofheid distilleert de glans,
schuwen blikken om te wassen
gewogen modder en waterstof,
tijd dompelt lange schaduwen
in een trage schittering van de
aarde, losgelaten uit de matrix
van de zon, in helder prisma van
gekozen kleuren, zaaigoed van
feestende kristallen in het mos.…
Avondlied
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
757 traag is je lijnvaart
te zijn in doen
schouders drukt bedrukt de weg
meer en meer
vrij uit tesaam
op de route tot behouden vaart
langs een bebloemde zoom
klank en toon vervormen
vergeefs zoek je in het rond
op vreemde grond
in leegheid mondt taal op mijn tong
langs een stille vliet
door ‘t avondrood…
"Serene Rust"
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.311 Drijvend op
dat donzige wolkje
dat nèt traag
mijn bewustzijn in schuift
terwijl jij
er langzaam uit verdwijnt.
Eindelijk serene rust
in mijn hoofd,
ondanks
spelende buurkinderen
onder deze blauwe lucht.…
Herfstluchten
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
682 regenwolken die traag over drijven
vertellen van grijsheid en
niet goed weten wat en hoe
terwijl mensen zich vragen stellen
en heimwee hervinden naar
blauwe luchten en warmte
als een deken om je schouders
licht wordt gezocht
maar is spoorloos en nergens
laat geen schaduw vallen
omdat de vruchten er triestig
van zouden worden, ontheemd…
bleekveld
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
520 nu liggen witte woorden
rond hun oude kern
ze stralen nog, wanneer de zon ze streelt
overal en ook
langs onverwachte kanten
het was goed om ‘onder ons’ te zijn
we bloeiden waar we wilden
stoeiend met de binnenrijm
van allemaal
missen wordt een werkwoord
zwaarder in vandaag
donkerder dan avonden -en
uitgesproken
traag…
Een handvol wolken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
583 zacht waait de wind
vangt de maan
met een handvol wolken
de laatste ijsbloemen stralen
maar de knoppen lopen niet uit
verleppen traag op de ruit
de sneeuw
verliest zijn kristallen
in druppels die langzaam gaan vallen
het winterse feest
krijgt in dooi zijn finale
tijd om voorzichtig wat lente te halen…
Poppen zonder ogen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
518 ze komen op
de poppen zonder ogen
het helle licht
een veeg op hun gezicht
wat vrouw is
toont zich in gedogen
miniem formaat
geen extra’s op de graat
in kleurenchaos
wankelt traag de
hooggehakte kleding
ons in rij voorbij
keren op rotonde
afwezig in hun verre blik
maar in passeren krijgt
er een heel menselijk de hik…
Een open hart in zongebed
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
519 de heuvels
waren rond en vriendelijk
de beek al wat bejaard
een trage stroom
in lichtend zand
cipressen aan de oeverkant
ik vond je
in de warme wind
eenzaam tussen rank en druif
jij zonnebloemde
als een kind
voorover in een lome wuif
bloeide
waar de tijd was stilgezet
een open hart in zongebed…
Doorschemer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
386 als de hemel stilvalt
die voor zon moet doorgaan,
in gesloten ogen schuilt
dan liggen rijen dagen aan,
voor anker in labiele zee, met
tegenpijn die regen huilt
bij kalme deining, immers,
milde golven van randlicht
donkeren monochroom
zodra als glimp gevangen
of misschien als fonkeling
in een trage dagzoom…
terugslag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
433 in de binnentuinen van de herfst
trekken vogels terug naar huis, hun
vleugels ruisen zachte wind
onder te trage bomen
herfsttijloos en oude bladeren
herijken het gevoel
de waterloop van alledag
mag namen hebben en een lach
die zoemt rond oude wonden,
want
de toegezonden tijd
vermijdt
geen zorgeloze grappen…
Nattigheid
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
454 Van hun gezamenlijk
lot nog geen weet, en
ze zakken traag,
onder mijn vinger
scholen zij samen,
onwetend hoe de
zwaartekracht hun bedroog.
Vanuit het groot geheel
keert er nimmer een
terug; ze vallen
omlaag, nooit omhoog.…