10903 resultaten.
Langs de rand van Oost
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
484 langs de rand van oost
dwalend door mistvelden van verleden
leggen we bloemen in
vorm van kwetsbaarheid
pak jij mijn hand vol vertrouwen
en laat ik me door je leiden
meanderend door stegen van oud
bladeren de rode beuken toekomst
langs feeërieke zoete geuren
van heliotroop en lonicera
betoverend als de vrouwelijke…
door mijn schuld
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.125 ongeslikt
vergeef me
ik wil je laatste woorden niet horen
galmend door die hoge zaal
het glas niet vrolijk heffen
nu je van ons weggaat
helemaal
vergeef me
ik trek liever naar die zomer
de dwaze herinnering aan destijds
zoek het verspilde zaad
van barre dromen
onuitgekomen
ik krijg die krop niet uit mijn keel
ginds zweven nog de oude…
toen ik hier kwam wonen
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.026 toen ik hier kwam wonen
zo in een heel groot huis
vroeg ik me ineens af
waar is meneer muis
hij was mijn liefste knuffel
zo zach en ook zo lief
hij was ook zo klein
echt een hartedief
ik miste hem steeds meer
en begon toch maar te zoeken
tot ik ineens een oortje zag
achter oude doeken
ik keek er echter achter
want ik was nieuwschierig…
Hersenschimmen
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
817 op mijn netvlies
spelen schimmen
uit mijn verleden oosten
wajang wajang om te troosten
ik laat ze dansen op licht
in hoekige passen
en strekkende stokken
een traan vertroebelt
de oude film
klanken geuren
op loslopend pikkend tokken
wajang wajang in mijn ziel
vullen het gemis in mijn gevoel
lijmen de brug naar Maluku
verstrikken…
Dronken in de lente
poëzie
3.5 met 8 stemmen
2.630 "Jij, oude, verliest je bloei als de herfst komt
En moet tot het volgende voorjaar wachten,
En ik hoef alleen mijn kruik weer te vullen
En ben weer zalig."…
Eenzaam verdriet
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.830 Eens dat de donkere nacht viel
viel de stilte der duisternis mee
Mijn innerlijk, ietwat onstabiel
deed mij denken over ons twee
In gedachten kuste ik je lippen
zacht, als waren ze van fluweel
Hoe jij mij ooit kon ontglippen,
kon ruilen voor je luchtkasteel
Tegen oude eiken zacht praten
om hen vragen over mijn schat
Hoe wij hier toen samen…
In een prisma van mogelijkheden
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
534 Violen strijken melodramatisch
een kakofonie van
verwarrende klanken die
de Tijdgeest kenmerken
De klok wijst ons
om schepen te verbranden
oud zeer te verlaten
op onbekend terrein
We zullen onlosmakelijk
onze geheimen herbergen
op kernachtige wijze
De droom waakt
in ons bewustzijn,
onophoudelijk...…
UITGEWOOND
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
556 Arm, oud pand
De tijd zette zijn tanden in je huid
Maakte je blind en monddood
Je had nog wel oren naar glas en cement
Ik vroeg nog monumentenzorg aan
Maar in aanmerking kwam je niet
Je baard een verwilderde klimop
Kwijl je gekleed in vuil grondvest
Scheefgezakt ochtenddauw
Binnenin je is het donker, smeek je
Om sloophamer of pyromaan…
Fabeldier
hartenkreet
1.0 met 7 stemmen
1.312 Hij was geslagen uit een ei,
een ei, verborgen in een steen
zo groot, zo oud, zo zwaar in mij,
een draakje, fier en vrij.
Ooit spuugde ik vuur, ik wilde vliegen,
maar ik faalde keer op keer.
Ik zwiepte woedend met mijn staart
voor wat het waard was, het deed zeer.
En nu, bevrijd van steen en ei
kan ik scheppen wat ik wil.…
Waar onze zielen oplichten
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.137 Onophoudelijk verstrijkt het leven
in tintelende fluisteringen
Als een rivier keer ik terug
In een toevloed van zachtzinnigheid
komen oude sentimenten boven
Als de ontroering mij overmant
en het leven dieper doet ademen
overschaduwt jouw hartepijn
het mij omringende
Met hart en handen
met huid en haar en
beginselen der tederheid…
Stilte van verzadiging
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
707 berk,
hij wil z’n blad en zaden
niet langer vasthouden,
zijn hand opent zich tot in
de kern van het verteerde
hart om die los te laten,
skelet in een decor van de
opkomende maan, die draait
om zijn eigen wil en as in
de groeven van de herinneringen,
daarboven het onverstaanbare
geprevel van de najaarsregen,
roerloos leunen de oude…
dag bureau
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
680 de lades zijn eruit getrokken
hun gif spreidt wanhoop rond verborgen nood
valse papieren wimpelen vertrouwen
weg, zelfs nu; na vijftien zomers en een arm vol
dood
wanneer vuur de uiteinden likken zou,
zou ijs verschijnen uit hun kou, verdwaald
door harde leugens
eerdaags moet de inhoud sterven
in een oude doos
maar eerst
pak in mijn…
Eenvoud in verhaal
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
446 Mijn blik dwaalt over het eenvoudige verhaal,
volgt het hobbelige oude karrenspoor door akkerveld
langs klaverblad en gedorst hooi,
blijft rusten aan de oevers van het water
waar het riet in de fluisterende, wiegende wind
murmelend het stil verhaal meezingt.…
oorverdovend aanspreken
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
540 zij hebben nog iets van die oude boerenwijsheid:
woorden wekken maar voorbeelden trekken.
misschien, onbewust ,zijn ze geïnspireerd
op die oeroude bijbelse zinsnede:
geloof zonder de werken
is door als een pier!
die werkers van het eerste en laatste uur
zijn voor mij :
vuurtorens:licht in de duisternis.…
Ik bijzonder ?
hartenkreet
3.6 met 20 stemmen
1.514 geen bijzonder iemand, nooit
heb ik de wereld verbijsterd…
heb altijd oude vrouwen hun
eigen takkenbossen laten sjouwen
noch mensen van een wisse dood gered
altijd vriendelijk, maar net op het randje
beter wetend, tegen beter weten in
schouderophalend, niets aan’t handje
maar blijkbaar heb ik toch iets in mij
wat jou heeft doen bekoren…
je…
Apocalyps?
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
610 De Oermoeder sterft
wordt aan verre hemelen
met kind gekruisigd
Alles wordt tot stof
als oog en silhouet kruisen,
degens begraven
De dorstige mens
drinkt het gif uit haar wonden
van dode handen
Uit een nieuwe kern
onder een oud gesternte
werd zij geboren
Op helblauwe kraters
van de zoekende mensheid
rust een felle zon
Zijn stralen…
City Lights
gedicht
4.0 met 8 stemmen
9.198 Het is het stadsplein van een oude prent.
Tientallen stegen komen er op uit.
Poort, boog en standbeeld, alles is present.
Traag loop ik op het stralend marmer af.
Het is, hoe kan het anders, volle maan.
Een uil roept. In de verte klinkt geblaf.
Ik zie mijn moeder op de sokkel staan.…
Vox humana
gedicht
2.8 met 10 stemmen
10.220 In een klein dijkhuis staat,
ziet hij door ’t uitvergrote raam,
het oude orgel bijna naakt.
Over de toetsen ligt een loper.
Tussen de twee koop’ren kandelaars
staat een gezangboek open.
Hij hoort weer het astmatisch steunen:
loflied of klaagzang – eender zeurt
deze muziek, tot hij die deur
snel weer vergrendelt.…
In limbo
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
508 Als achter ons de poorten sluiten
strijken we neer een ieder zwijgend
het stroeve licht ons lot beklijvend
in dit godverloren oord
we trekken soep van oude botten
staren elkaar in starre ogen
het is alsof wolken vonken stelen
uit onze kruinen, wijd geopend
weigert de nacht de zucht naar sterren
en sterven gebeden op dansend vuur
van vers…
de kerkklok
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
561 De kerkklok klinkt in de verte zo vertrouwd
en oud, ik zie meteen de grote ruimte van de
stad en de omgeving voor me, uitgestrekt en
de straten en steegjes vol van arbeid van
bakkers, slagers, boekwinkels, cafe's, ateliers
en de pleinen met standbeelden o.a.. Geborgen
in mijn kleine kamer sta ik op en zet koffie.…
BANK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
742 Overdag is het stil;
Een oud heertje of een vrouw,
Zij zoeken warmte op mijn rug.
Is de zon dan weg, dan gaan ze gauw
Naar huis, heel vlug terug.
Dan wordt het druk!
Ik zie niet veel,
Als vriendje maan er niet is,
Maar als hij schijnt, weet ik het grootste deel
Van wat liefde is...gewis.
Maar ik ben een bank
En ben van hout.…
PRESTON ENGELAND
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
450 In het land van oude wetten
Vechten kinderen in een kooi
Toeschouwers van laag allooi
Volgen gretig hun vedetten
Bobby’s kunnen niets beletten
Toys en Indianentooi
Zijn vervangen door gegooi
Stompen, slaan en wonden betten
Anders gooit hij vast met stenen
Naar een bus of draagt een mes
Zegt een vader van zijn zoon
Nee dan liever tegen…
Het zwijn en zijn zonnestralen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
882 Stofjas
in de stroom
danst met vonken
voor hij vlam vat
en het zwijn
dat daar de ham at,
naast de stronken
in dat oude grijze bos,
kan vanuit zijn kikkerperspectief
maan noch zonnestralen zien.
De halfgod lacht.…
donjon
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
491 de haard vertelt me beurtelings van blauw en
gele vlammen
in het vuur, dat stil een groot verhaal verdraagt
had ik gevraagd om liefde rond de omvang
van mijn zijn
maar het was groots, geen uitgedachte
woorden, slechts de ronde toon
van vrienden die hun vreugde vonden
en de ogen van mijn pijn
tijdloos dikke muren houden oude levens vast…
Een Oranjesupporter
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
668 Ik heb dus ook vannacht weer niet geslapen
Die hele wedstrijd bonkte door mijn hoofd
We hadden toch een kans of vier geschapen
En eventjes had ik erin geloofd
Ik heb een poos de moed erin gehouden
(Er zijn wel twintig biertjes doorgegaan)
Maar nu is alles verder bij het oude
De fan kan gaan, hij heeft zijn plicht gedaan
Ik haal de vaantjes…
NOTRE DAME CHARTRES
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
474 Ze stond wat kleintjes onderaan mijn treden
Waarop een jongerenkoor oude gebeden
In kerklatijn voor mij stond uit te voeren
Zij zag, als ik, hoe vele kralensnoeren
Door niet te tellen mensenvingers gleden
Hoe zij eeuwenlang het geloof beleden
Aanwezigheid van heiligheid ervoeren
Van Iets dat groot en onbenoembaar was
Hen klein, nietig en…
ALEXANDRE JOLLIEN (1)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
562 Jij, bouwsel van gewoonten en verlangen
Besef dat het je nimmer zal gelukken
Om welzijn uit je toekomstbeeld te plukken
Of onlust aan een zondebok te hangen
Je holt je hele leventje door gangen
Achter een etensbak vol droom en nukken
Zoals een hond achter oud brood, aan stukken
Gescheurd door een bazin vol ratelslangen
Je wezen valt niet…
Yippie
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
819 Je bent mijn zonnestraal
In deze natte zomer
Het lichtpuntje
In deze donkere tijd
De muze van deze oude dromer
Het besef van mijn verloren jaren
Die ik met jou had moeten delen
Ze zijn vervlogen, kwijt
Jij bent de ster
Waarnaar ik stond te zoeken
Jaar na jaar
Bij iedere heldere nacht
Het cadeau
Dat ik bij toeval heb gekregen
En dat ik…
DE DAG
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
393 Bij het boscafé
geeft een reusachtige eik
koelte tot denken;
mocht de oude druïde
hier zijn wonderdrank brouwen...
't Ochtendgloren glimt:
een dag begint, gelijk aan
alle andere,
maar bewaart weer als altijd
ongekende pracht of smart.…
Terwijl de tijd verstrijkt
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
864 Ze wil hier niet meer weg
niet terug naar het lege huis
waar alleen nog wat bloemen
langzaam staan te sterven
in een oude breekbare vaas
dus zit ze maar te wachten
terwijl de tijd verstrijkt
met gesloten ogen
verhult het donker
soms wat van de twijfel
de kunst van navigeren
in het wankele duister
is te varen op gevoel
tastend naar…