8110 resultaten.
17 december 2025
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
281 de struik om de hoek
piepkleine rode bloemen
de hazelaar bloeit…
25 december 2025
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
299 het lage zonlicht
tekent zachte schaduwen
van de fiere eik
op de hoge, blinde muur…
Wanneer mijn ziel winterslaapt
netgedicht
2.4 met 19 stemmen
641 Buigende takken
sappen trekken zich langzaam
stil groeit nieuw leven
Mijn kruin gesloten voor
de wereld, sappen trekken zich traag
terug langs kale takken, geen blad dat nog ruist in
de kou, geen splinter die buigt onder de stille druk van de winter.
Wat boven de grond lijkt
op sterven is beneden een heilig en
zacht begin, in de schoot…
Onder het Noorderlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
349 Mijn longen geschroeid door de koude ijle lucht,
die dunne wolkjes uit mijn adem blaast
De betoverende gordijnen van het Noorderlicht,
waaien uit over het etherisch wit van velden
Licht beneveld door zulk een majestueuze glorie,
waar ontzag toeslaat in pulserende dromen
Een bevroren stem galmt uit in een diep respect,
richting de bergtoppen…
Wortels en vleugels - vier natuurhaiku’s
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
393 Wortels diep in rust
vleugels openen naar licht
stilte draagt mij zacht
Zacht rijst de zon op
adem van de aarde stroomt
vleugels vinden rust
Wind streelt mijn gezicht
bladeren fluisteren zacht
vrij, maar stevig staat
Hemel vol adem
wolkjes dansen in de zon
hart vindt thuis in lucht…
Sneeuwwit gewaad
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
373 Ik zie de bomen groeien
onder een sneeuwwit gewaad
als koningen herrezen uit
onbestemde landen
zolang de vorst hier heerst
takken kreunen door het
ijselijk gewicht
als de aarde weer opwarmt
vloeien lange tranen en
zullen ze uiteindelijk weer zwijgen
de metamorfose was tijdelijk…
Waar schaduwen lichter worden
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
355 Roze gloed ontwaakt
takken reiken naar het licht
winter breekt heel zacht
De wereld draagt
nog haar winterse masker,
maar onder de bevroren korst hoor ik het
ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde.
Mijn huid voelt de
scherpte van de vroege ochtend,
toch is de kou niet langer een gesloten deur.
In de wind ligt…
Lentebode
netgedicht
1.6 met 7 stemmen
344 Winter is voorbij
tussen takken van een boom
verschijnt de vink weer…
Op hoop van zegen
netgedicht
1.6 met 12 stemmen
463 Zilte golven gaan
wortels drijven op de wind
hoop vaart naar morgen
De kade kromp tot
een dunne streep grijs, terwijl het hout
onder hun voeten zuchtte. Ze droegen geen koffers,
enkel de zwaarte van een land dat hen niet langer kon voeden.
De oceaan is een bijbel
vol blanco bladzijden, waarin de wind
met ruwe letters schrijft. Elke golf…
De fluistering van het begin
netgedicht
2.5 met 23 stemmen
546 Licht raakt de aarde
groen ontwaakt uit grijze slaap
stil begint de dans
Wereld draagt nog haar grijze
jas, gesloten en koud, terwijl de kalender
zwijgt over wat de aarde al weet. Ik sta stil en laat
de ruis van de dag zakken, tot ik de adem van de ochtend begrijp.
Het is de toon die verlegt, nog
voor de kleur ontwaakt, een vogel die zijn…
Verstilde kracht
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
402 Licht tussen blaadjes
de ruis valt langzaam stil nu
hier wortelt de rust
De wereld raast als een
storm door de kruinen, een wirwar
van prikkels die het zicht verblindt. Je stem is de
zachte ruis in verre duinen, de enige bries die mijn ziel nog vindt.
Liefde leest als de nerven
van een broos blad, getekend door
stilte en een fijnmazig…
Canon in D
netgedicht
2.6 met 29 stemmen
755 Stille stroom glijdt zacht
noten fluisteren in de wind
hart ademt mee…
Waar het winterbos ontwaakt
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
365 Goud licht op het pad
stammen bewaren stilte
ver weg wacht de dag
De winterzon schuift traag
omhoog en breekt door de nevel. Tussen de
stammen opent zich een bleke hemel boven het bos, waar
alles nog vastzit in een koude omhelzing en elke beweging wordt ingehouden.
In de vroege uren hangt er
een zilveren waas en ademt de aarde zacht.…
Voorjaarsbode
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
313 Vleugels in de zon
langs bloesem dwarrelt hij zacht
lente ademt licht
De ochtend ademt over
het jonge gras, een zachte gloed die
de stilte kust. Daar dwarrelt een vlek van kleur, los
van de aarde, een fluistering van lente die zich voorzichtig aandient.
Je draagt het licht van
nieuw begin, lichtvoetig, onbelemmerd
door gisteren. Met vleugels…
Wanneer de mist ademt
hartenkreet
2.4 met 23 stemmen
1.279 Witte sluier zweeft
adem van vroege morgen
wereld wordt weer stil
De vroege morgen ademt
een bleke stilte uit over velden en water,
alsof de wereld haar grenzen even neerlegt. In dit zachte
vervagen van lijnen leert het oog opnieuw hoe langzaam kijken voelt.
Zonder haast en in eigen
tempo loop ik door nevelig gras, terwijl
gedachten rijzen…
Kerspruim in bloei
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
306 Lentewind waait zacht
bloesems dwarrelen neer als
fluisterende sneeuw
Nog voordat de kou is verdwenen
en de aarde ontwaakt, breek jij open met bloesems
die lijken te zweven op het eerste licht. Wit als een verre gedachte,
een fluistering van hoop, alsof de winter zich omdraait en verwonderd naar je kijkt.
De vrije wind danst tussen je takken…
Als de Lente komt
netgedicht
2.2 met 11 stemmen
296 Groen blad aan de tak
bloesem danst zacht op de wind
leven begint weer
Jonge vogel zingt
uit het ei kruipt nieuw leven
regen geeft de kracht
Zachte ochtendzon
dauw glinstert op fris grasveld
dag wordt langzaam warm
Bij zoemend bijtje
tussen bloemen vol nectar
lente ademt licht
Warme lentewind
knoppen openen stilaan
zon wekt elke…
Onder de huid van de lente
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
370 Goud op kale tak
tegen strakke blauwe lucht
de lente ontwaakt
Het jonge groen breekt trillend door de aarde,
een explosie van kleur die zachtjes naar me roept.
Wat voor een ander slechts het einde van de winter is,
is voor mij een stormloop van beloftes en van licht.
Ik voel de spanning in de knoppen van de esdoorn,
hoor hoe de sapstroom…
Thuis op deze aarde
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
404 Ik ben niet langer een losse
snaar in de opkomende wind, maar deel
van het grote, trage ritme van de natuur. Gedragen door
de grond, omarmd door het groen, thuis op deze veranderlijke wereld.…
Het stille ontluiken
netgedicht
2.2 met 31 stemmen
770 Tussen doornen groeit
een knop in stille adem
lente ontwaakt zacht
De lucht draagt de geur
van ontwaken, een lichtheid stijgt
op tussen de takken, hun knoppen fluisteren als
beloftevolle gedachten, terwijl zacht zonlicht mijn huid beroert.
Onder mijn voeten zingt
de aarde van groei en begin, een
warme adem stijgt op uit het gras, stilte…
Ochtendschemering
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
363 Ochtendschemering
roze licht boven velden
bomen zwijgen stil
Als schemer oplicht,
openen mijn zintuigen zich verder
dan nodig, alsof de aarde haar stem verheft,
en elk detail lichter binnenkomt dan woorden kunnen dragen.
Niet alleen ontwaken
geluiden, ook mijn breekbare adem
deint mee op het rijzen van de velden, terwijl
de omarmende…
Het veld dat mij draagt
netgedicht
1.6 met 11 stemmen
329 Bloemknop in het gras
ochtendlicht rust op het wit
stilte vóór de bloei
Hoe de bloei van het
madeliefje mij uitnodigt om trager
te worden, alsof elke stengel een fluistering is
die ik pas hoor als ik dichtbij genoeg kom om niets te verstoren.
Het grasveld wiegt als
een lichaam dat mij herkent, een lichte
golf die langs mij glijdt zonder…
De mist die mij draagt
netgedicht
1.6 met 14 stemmen
423 Mist over daken
de stad houdt haar adem in
licht zoekt contouren
De stad ontwaakt in een sluier
die alles verzacht. Daken verdwijnen, net
voorbij hun eigen vorm, en hoog boven mij staat een
toren stil te wachten, alsof hij luistert naar wat nog niet gezegd wordt.
Uit schoorstenen stijgt een trage
warmte op, een stroom die zich zonder…
Natuurwijsheid
netgedicht
1.8 met 13 stemmen
592 Aan het einde van de dag
blijft helderheid achter, een zekerheid
die geen woorden nodig heeft, alsof de natuur iets
in mij herschikt - en ik weer weet hoe eenvoudig wijsheid is.…
Stoepplantjes
hartenkreet
1.5 met 23 stemmen
383 Tussen grijze steen
groeit stil en zonder woorden
een klein koninkrijk…
Late merelzang
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
496 Merel op tak
avondlicht op stille daken
wind in de lucht
Hoe de hemel al zachter
hangt tussen de daken, doffer licht
ligt over ramen zonder glans. Dan gaat zijn zang
daar doorheen als iets kleins dat alles verschuift wat stil wordt.
Hij zit hoog in het groen,
herkenbaar als een donkere vorm die
rust op takken die niet bewegen. Zijn stem…
De Orpheusspotvogel
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
502 Meiwind in het riet
de spotvogel houdt even
het zonlicht tegen
In het eerste blauw van
de ochtend gaat een trilling door de
dichte struiken, een bijna onzichtbare beweging
waarin mijn hart herkent dat iets wakker wordt vóór het licht zelf.
Uit het bladerdak stijgt een
toon op die niet vraagt om aandacht maar
mij toch vindt, een dunne…
Waar stilte mij vindt
hartenkreet
1.5 met 6 stemmen
390 Wintermorgenstil
boven het witte bergdal
een kraai vliegt voorbij
In het kalme berglicht
dat langzaam opent en de ochtend
koel langs mijn broze huid beweegt, ontstaat een
trilling die dieper door mij heen gaat dan ik eerst kon vermoeden.
Op het smalle bergpad
dat zich traag ontvouwt en de milde
wind die mijn aandacht streelt, merk ik…
Wat de wereld fluistert
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
121 Stil bospad in licht
schaduw verschuift in de wind
fluister van de dag
In de zachte ruimte waar
geluiden oplossen tot bijna niets, voel
ik hoe een verborgen laag van de dag zich opent,
een plek waar mijn binnen luistert naar wat nog ontstaan wil.
Onder de bomen die hun
schaduw langzaam verleggen, blijft
een fluister van iets ouds en iets…
Vlinderdans
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
241 Zachte ochtendlucht
twee vlinders cirkelen zacht
over het groene gras
In de zachte ochtendlucht
bewegen ze, twee vlinders die elkaar
voorzichtig naderen, hun vleugels licht als adem
over het gras, en ik volg hun vlucht met een stille verwondering.
Ze cirkelen tussen zon en
schaduw, een spel van kleuren en lichte
aanrakingen, waar elke…