Hartenkreten

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 59.590):

Wanneer de mist ademt

Witte sluier zweeft
adem van vroege morgen
wereld wordt weer stil

De vroege morgen ademt
een bleke stilte uit over velden en water,
alsof de wereld haar grenzen even neerlegt. In dit zachte
vervagen van lijnen leert het oog opnieuw hoe langzaam kijken voelt.

Zonder haast en in eigen
tempo loop ik door nevelig gras, terwijl
gedachten rijzen en vervloeien als adem in de kou.
De mystieke mist houdt niets vast, maar draagt alles een kleine tijd.

Bomen wachten langs het
serene pad, hun stammen half opgelost
in de vochtige lucht. Uit de winterse takken vallen
druppels die de ochtend vertragen, tot elke stap bedachtzamer wordt.

Achter dit ademende grijs
wit verzamelt de dag vloeiend zijn licht
en contouren. Het omliggende landschap keert terug uit
diepe luwte en laat mij achter in een ongekende kalmte die lang nazindert.