Netgedichten

netgedicht (nr. 88.694):

Onder de huid van de lente

Goud op kale tak
tegen strakke blauwe lucht
de lente ontwaakt

Het jonge groen breekt trillend door de aarde,
een explosie van kleur die zachtjes naar me roept.
Wat voor een ander slechts het einde van de winter is,
is voor mij een stormloop van beloftes en van licht.

Ik voel de spanning in de knoppen van de esdoorn,
hoor hoe de sapstroom door de bast naar boven stuwt.
Het is geen keuze, maar een open zenuw,
waardoor de eerste zonnestraal als loutering voelt.

Soms zoek ik schaduw in de luwte van de meidoorn,
om de symfonie van vogelstemmen te begrijpen.
Daar krijgt de overvloed een plek en helderheid,
in een landschap dat in tederheid herboren wordt.

Kijk eens door mijn ogen naar het dansen van de muggen,
voel de tinteling van groei die alles samenbindt.
Het is een kracht die overweldigt, maar ook opent,
wanneer je leert dat overgave de essentie is.