Netgedichten

netgedicht (nr. 88.621):

Kerspruim in bloei

Lentewind waait zacht
bloesems dwarrelen neer als
fluisterende sneeuw

Nog voordat de kou is verdwenen
en de aarde ontwaakt, breek jij open met bloesems
die lijken te zweven op het eerste licht. Wit als een verre gedachte,
een fluistering van hoop, alsof de winter zich omdraait en verwonderd naar je kijkt.

De vrije wind danst tussen je takken,
dragend bloemblaadjes als lichte veren, vluchtig als
herinneringen die net voor de zon vervagen. Je strekt je uit naar de
hemel, je ziel vol verwachting, wetend dat pracht bloeit in het loslaten van de tijd.

Dan vult de open lucht zich met de geur
van nieuwe groei, en tussen de twijgjes rijpen de eerste
groene dromen. Stuk voor stuk kleine wonderen die zich in ongekende
stilte ontvouwen. Je geeft zonder vragen, vertrouwend op de magie van het seizoen.

Wanneer de zon steeds hoger stijgt en de
dagen langer duren, ben jij het die het prille leven omarmt,
ongehaast en in volle bloei. Met elke bloesem die opent, bevestig je de kracht
van het begin, en herinner je de omliggende wereld aan de schoonheid van hernieuwd leven.