35281 resultaten.
Zomerzee.
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
827 Maar ik voel, weet het zeker:
De zon en de zee vertellen een verhaal,
een boodschap aan ons twee.
We vertrekken, straks is het vloed…
hoog Vlaanderen
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
795 met een luit op uw rug, klaprozen
blazen en de blaadjes drogen
op een hoedje van stro steken
luisteren naar de koekoek die
uit een stiekem hoekske naar
de dorpen roept waar in volle
staminees het volk zich laaft
aan de geuze - lambik, kasseien
blinken in de maan en de geur
van klei en gemalen graan liggen
te rusten in de adem van de zee…
onmetelijk
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
1.115 laat me zijn
van ster tot ster
van zon naar maan
het strand in onze wereld
waar stilte ons omsluit
als eeuwige, zachte nevel
laat me zijn
van golf tot wolk
van zicht naar zee
de wind in het deinen
waar ik mijn ziel leg
in samenvloeiende lijnen
zo vrij en traag
in vol verlangen
het ritme vinden
laat me strelen
jouw duizend oceanen…
diner op straat
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.206 er een visje
zo maar aan een hengel
midden op de straat
ik denk ik word gek
de wereld vergaat
beide naar ik hoor verluiden
bij de huidige stand van zaken
vrij hard te maken
maar nee hoor
een echtpaar uit equador
zit hoog op het balkon
in de ondergaande zon
geeft een reiger een diner
een kistje uit IJmuiden
zo maar vrij vers uit zee…
Bloemen over giftig water
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
717 strooi maar bloemen
over giftig water
prijs de vissen
uit de zee
de rekening komt later
het betalen
maken wij niet mee
we spelen God
met genen uit de schepping
klonen zelfs
schaduwen uit licht
juichen iets te vaak ontdekking
maar het inzicht
wordt nog steeds gemist
ik doe maar net
of alles heel gewoon is
verzet me wel
maar zonder…
Sikkelmaan
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
592 zou de kraai schreeuwen
over de brede aardrug
langs de grenswal
in koude nachten rouwen
doelloos en onwetend
omdat ik het gevederd licht
van de maan nooit
gewogen heb
zou ik minder wenen
of zonder duisternis
wanneer ik de zee
inloop
woorden laat verdrinken
die ooit in mijn handen
lagen
eens uitgesproken
horen dat de zomer…
Yachting World
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
617 zich niet in schipperstrui
Men treft hen in het clublokaal
Met blazer aan en zijden sjaal
In de beschutting van de bar
Trotseren zij soms groot gevaar
Lijden haast schipbreuk menigmaal
Maar dan voornamelijk verbaal
Terwijl de whisky klotst in 't glas
Vertellen zij hoe zwaar het was
Elk met zijn eigen sterk verhaal
Une mer à boire van zee-gepraal…
Zie, ik ben
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
703 En meer is er niet over van storm of
zee moe gezogen aan rondborstig strand zo
dat alles in zinnen ontstoken was of
ze laat zich zacht wiegen op kloeke
heupen van getij. En kijk naar mij,
ik ben.
Ik raak vervoerd in stromingen
die ik nog steeds herken.…
De storm is gaan liggen
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.361 Ons land in de ban van de
storm,
doden te betreuren die
op het verkeerde moment
op de verkeerde plaats waren
de zee, met monsterhoge golven
het aanzien meer dan waard
maar gevaarlijk.
Niet bepaald een storm
in een glas water
meer een storm die
woedend woedde
nu gelaten is gaan liggen
totdat alles weer hersteld is?…
toverlantaarn
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.132 gemoffeld metaal
streng donkergrijs
geheven slurf
en ronde poten
rechthoekige repen glas
in gezaghebbend karton
dan geleid door vader’s hand
scheidt het donker van het licht
stapt een levensgrote Piggelmee
in de piste op de muur
op zijn stem schuift
de dwerg tussen pot en zee
profeteert den tovervisch
haar les in nederigheid…
Tijd.
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.352 In mijn hoofd is alles tomeloos
terwijl ik luister naar de wind
van zeven wereldzeeën
Onvast schrijf ik in ’t zand
hoeveel ik voor je voel, lief kind
had ik maar hier met jou gevreeën
Leeg nu het strand, de zee schreeuwt eb
Zacht fluister ik, de tijd die stond niet stil
O tijd! Wat heb je ons aangedaan!…
De overtocht
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.405 Vandaag
de zee was ruw
de lucht was weer
zoals het hoort bij deze dagen,
ik snoof
zuchtte
verlangde meer.
Het werk verbrak
deed vergeten
de grote kracht
de lauf der dingen,
terug op dek
in de zwarte nacht
deed de wind mij zingen.…
achter de dagen
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
644 de wind ruist niet meer
alsof het raam steeds kleiner
wordt
en alle stemmen wegzinken
zoals de zee in mijn
woning
ik had nog bomen
geplant en duinen
meeuwen en een schreeuwerige
namiddag
maar mijn kamer werd zelden
door zon gedragen, noch door het meisje
dat de straat uitliep
ze zag me niet, las geen dagboek…
’t onopgemerkte sterven van een mens
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.099 ik plukte kleine asters van je graf
en wreef ze eindeloos tot aardebrokken
voor plantentuinen volgend jaar, misschien
wurgde ik met blote handen zelfs een tijger
nam hem zijn bloed tot maan opnieuw
het woud en ook de dalen vulde
en uit elk lijk heimelijk de adem roofde
’k vermengde als met slagersvuist
de ingrediënten in een zee van vuur…
Voor Aphrodite
hartenkreet
3.8 met 45 stemmen
3.313 Heb je lief, daarom moet ik je verliezen
Wat blijft zijn ankers wankel ingeslagen
in een weerbarstige, zanderige bodem
waaronder een tapijthaai, zeepieren, een slak
een naakte, van wie de kleuren blijven bekoren
zichzelf niet meer zijn zoals zand verschilt
van rivier en zee, in meer of minder rond
versleten zijn tot er weinig meer overblijft…
de mooist gekleurde
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
821 je raapte op grootte
schelpen van het zand
woog ze in je hand
bekeek de tijd in lagen
kleuren droegen groei
vertelden over jaren
hoe het diertje leefde
de lijnen rondden bloei
ik vond de grootste
jij de mooist gekleurde
ik keek je aan, omhelsde je
de zee getuigde het gebeuren
golven juichten wit en
de branding brulde, maar de
schelpen…
Heimwee
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
965 wereld
warm gaan bezingen,
waar de lucht roze is
en de wolken lichtpaars
Ik wil me met
de zeeën omringen,
waar de horizon een lijn is
tussen rust en vree
Ik wil mijn dagdromen
niet verdringen,
waar tranen zich mengen
met een blauwe heimwee
Ik wil verdrinken
in een wazige stilte,
waar vertrouwde klanken
uitmonden in een lieflijke zee…
verward
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
705 Totdat onze
namen weggespoeld zijn door de
zee, enkel vermoeide sporen over-
blijven in het zand.…
De hemel robijnrood,
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
1.469 heel erg stilletjes
was de avond
gevallen
starend in de verte
liep er 'n rilling over haar
rug
terwijl de zon
plaats maakte voor de
maan
kleurde de hemel robijnrood
over de rimpelloze
zee
glimlachend nam hij haar
in zijn armen
zoende hij teder in d'r
hals
keken zij samen naar de horizon
hun toekomst vurig
verlicht
voor…
de val van Venus
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.597 de kleffe stroop die opwelt uit een vangarm
verscholen in een vouw
trildraden verraden dat ik nader
en de val klapt in een wenk dicht
randen sluiten naadloos aan
ik spartel weerloos maar gulzig in het sap
tot je me weer ophoest als een algje
dat aanspoelt op een keienstrand
daar ligt het verloren te drogen
in de schuimkraag van de zee…
onweersbui
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
662 -
en zorgen dreigende donders
voor branding zonder zee
afwezig deuntje op de radio
geeft een beetje veiligheid
nietigheid op noten gezet
wacht de stilte
op een beetje zon…
Herfstsuite
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
739 Boven het etgroen
dartelen nog twee witjes
de zomer uit
In het oog springend
dat omkrullen afvallen -
onontkoombaar
Je betaalt je scheel
voor zicht op zee en de zit
op stroef steigerhout
Schokkende koersen:
jaren ondermaatse vis
en noedelsoep
De armpjes omhoog
hangt de grote kruisspin
in het eigen web
Een babyslakje
slijmt…
Weekoverzicht
gedicht
2.6 met 382 stemmen
97.319 En de zogezonde dinsdag,
alleman de ramen open,
zingend van de vitamines
en de jodium aan zee.
En de levendelen woensdag,
alleman de deuren open,
roepend over jicht en jachtig
en theïne in de thee.…
Stilte van mijn ziel
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
841 mensenziel
ik droom vaak in de stille nacht
een stilte die reeds op me wacht
die stiller is dan zwijgen alleen
die duistert als een droeve macht
ik lijk wel in de goot beland
door de stilte hier in Nederland
die stiller is dan zwijgen alleen
veel droever dan de duisterkracht
die eenzaam danst hier in de nacht
ik voel me als een boot op zee…
ik vis liefde uit je ogen
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.213 leg je maar neer bij mij
en kijk naar boven
in blauwe schemerhemel
zie je een roze handschoen
tot aan de elleboog
zit een engel
versnippert wolken
in je ogen wil ik zien
hoe gelukkig je bent
dat er een meer in ligt
met zachte rustige golven
die soms wild bewegen
daarin wil ‘k vissen
op die zee
eeuwig roeien
een gevuld net
in ’t water…
Woelig Leven
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
779 Woelig leven
Zeilend over een zee met golven
gelijk het leven van een mens .
Doorploegend ieder storm van zorgen
zonder te verliezen wie je bent.
De mens zijn geest geënterd door piraten
steeds beïnvloed door een onvoorspelbaar tij.
Doorsnijdend steeds die enterhaken
zo blijft zijn ziel een beetje vrij.…
Rechtdoorzee
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
628 ik staar naar het roomwitte schuim
van golven die tegen klippen slaan
de rusteloze zee knaagt aan het land
zonder een voet aan de grond te krijgen
als een ongelijke strijd
vastbesloten onstuimig
bij voorbaat verloren
zeevogels scheren krijsend
langs immense rotspartijen
overstemd door het natuurgeweld
lijken ze enkel lucht te happen…
TIDAL WAVE
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.267 linke lenteleugens kunnen slecht
verklaren
wat ik met matte middagen in mei
precies wil evenaren
schuldgevoel, mijn cultgevoel ik neem me
zo graag mee
bedolven onder golven van een nooit verstilde
zee
tranen vlokken schuim uiteen onsamenhangend
uiteengaan
kapot, verspreid
altijd terugverlangend
naar de stilte na de vloed
naar een altijd…
Samen één
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
2.933 een eenheid was gevormd
zoals de zee met het strand
en de deur met een dak
zo kon ik bij je schuilen
waar mijn ziel vertekend was
blies je splinters even weg
met jouw ogen van de dag
zonder het licht van de nacht
en door jouw haren te voelen
was mijn kussen sneller droog
zonder het gefluit in de ochtend
en de wind vanuit het westen…
het einde van de dag
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
1.958 ik treed uit je ogen
en ga wat dichter
naar de verte
elke stap opent
de einder waar
schreeuwende vogels
beuken tegen de branding
van barstend zelfbedrog
wanneer dagen korten
en zich losrukken
van wat ooit vleugels waren
over een vlakke zee
van meisjesjaren
die ik meedroeg
op mijn heupen
voor jij in mijn tepels beet
en het naïeve…