958 resultaten.
Wees
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
595 glimlach dan zacht langs getijden die weemoedig zijn
krijt de rots met een schreeuw tot een witte muur
een meeuw droomt het uur ruim boven het duin
drift op rivieren langs ondergelopen stranden
de tranen zijn niet minder en zie haar niet meer
als verborgen roos
wie begrijpt ooit waarom de regen bloost
leg nu al het zeer neer in het ruisen…
Die leuke griet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
479 jij ontbladerde tot spriet
waar was toch
die leuke griet gebleven
weg viel het zachte ruisen
alleen in strak
kon nog karakter huizen
al in de zomer kwam
het eerste geel
nog had je groen genoeg
pas later herfstte jij
in volle zon
toen de deformatie echt begon
standvastig als jij was
kleedde jij je bast
met positieve kleuren…
naschok
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
488 beef
golf, huis
golf
schok
golf
schud, vloed
golf
als dode vissen op het water
dreven ze weg
huizen werden gronden
waar vroeger gezinnen onstonden
zijn nu voor eeuwig ontbonden
ruis.…
Spookschepen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
583 Spookschepen doemen dreigend op
hun lokroep als vergane glorie
de touwladders die ze toewerpen
als moeilijk te negeren tentakels
As van verbrande schepen
verstrooid op het water
vormt een macaber spoor
naar een onbekend zwart gat
In het duister
klinkt het ruisen
van het wilde water
Het diepste wezen van de vis
is zoeken naar stil…
vrijheid op kleine schaal
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
500 de boter druipt langs de rand
op het gazon waar de zon ligt
te preken tegen de ruis
die het zicht belemmert
het is warm, zelfs de kou
heeft zich ontkleed en nestelt
net iets te dichtbij zodat de
korenmolen de wieken moet
bijstellen om toch niet
te worden beroerd door het
beste moment van deze dag
leef, leef schreeuwt een stem dichtbij…
Verstandig ouderschap
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.701 in de hof
verslijt onder zijn zolen kronkelpaden
tussen de verscholen witte gebouwen
Het vliegend zaad van een vlier
tikt droog en hard het voorhoofd aan
maakt zo verdeelde gedachten één
Het zou een meteoor kunnen zijn
maar neen, er is niets ongewoons
geen gat dat van voor naar achteren loopt
Het hart klopt onvervaard en gedachten
ruisen…
als donkere chocola
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
826 Zacht blaas ik
Over jouw lijf dat ik aanbid
kijkend naar een lichtelijk bezweette grijns
leg ik mijn vingers op jouw lippen
je kunt nu niet meer terug
het moment verschiet in geuren
elke beweging prikkelt zinnen
Dit is waanzin aldus mijn geest
Heftiger als in mijn dromen
Strelen mijn handen jouw lijnen
Je doet mijn bloed ruisen
Verre…
niemand
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
724 de schaduw zonder man
kust de regen
alsof ik niet zonder kan
dit bestaan kunnen
wij niet aan
bijna sta ik buiten
alsof dit werkt
korte zinnen huilen
de zwerk
lijn na lijn breekt
mijn leven naar de lever
alsof ik ooit op haar leek
geen vrouw lijkt beter
te zijn
oeverloos lijkt de ruis
te verdwijnen in de meander
opgezet de…
Laagje chroom
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
955 Met vals toneel
Overal en vaak
Gebruik de stiltes
Als ze vallen
Voor een grap
En wat vermaak
Doe de dingen
Die ik doe
Met ogenschijnlijk
Speels gemak
Acteer in drijfzand
Speel het spel
Camoufleer
Dat ik diep zak
Breng hommages
Aan het geluk
Terwijl ik zelf
Vereenzaam thuis
Doe geloven
Dat ik er ben
Verzend signalen
Zonder ruis…
Bladeren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
563 al bloeien
voelen zich zelf nog klein
Doen hun best om te groeien
Ze hangen teer
Hun knopjes aan de tak en stammen
De zon geeft ze licht en warmte
De wind komt ze zacht kammen
De bloesem duurt kort
In tal van kleuren geschakeerd
om heester struik en bomen
Een zachte bries
laat de gewassen horen
Een zoete balsemgeur
Het ruisen…
Kom! De liefde lacht
poëzie
3.8 met 4 stemmen
2.079 Beken ruisen immervoort,
En de schone rozen
Neigen 't kopke over boord,
Spiegelen zich en blozen.
Jeugd en liefde wandelen stil
Hand in hand en dromen;
't Vogelijn bouwt, naar lust en gril,
't Nestje in de bomen.
Kom, de liefde wacht naar u,
Blijf niet langer binnen;
Kom, de liefde lacht naar u,
Zing van 't zoete minnen.…
Een verhaal dat kraait
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
451 mij dreigend verlaat,
hevel ik mijn gemoed in de zakken
waarin ik mijn handen draag, leeg is
het water van reflectie waar voorheen
de wolken breiden en het avontuur begon
ergens is het schattig, een verhaal dat kraait,
een kip die tokkelt op de nagels van mijn tenen
ik wacht op thuis, de roep van verlossing
die nu nog als nachtelijk ruis…
Onderweg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
469 Huizen staan om diep ademen,
een zwaar ruisen op lichte grond,
dromen haperen dan weer overgaand
in het vast ritme van onaantastbaar
slapen onder stille daken.
Langzaam wordt het weer licht op de weg,
de hand heeft de koppeling verzet.
Tussen waken en dromen ligt de horizon,
de motor gonst een mededeling om.…
Klank & Timbre
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
484 Golven van geluid
planten zich
in ruimte voort
trilling op je
trommelvlies
trigger in je oor
de bron is louter
klank of toon
geluid signaal of woord
een zoem een motor
slag of stoot het
ruisen van de wind
het ritme van de regen
of het huilen
van een kind
het schreien van
een meisje net verlaten
door haar vrind…
en vlijt ze loom
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
706 je streelt leven
in de boom koestert groen
en vlijt ze loom
langs takken die je buigt
en met een zachte ruis
sluit je de zomer
bladert met geritsel
door de kroon.…
leven krimpt tot een gebaar
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
624 de klok verslaat de tijd al trager
leven krimpt tot een gebaar en blik
langzaam is er rust gekomen
als stilte in de ochtendmist
huizen dromen tegen heuvels
onder hemels wit en blauw
zachte flarden ruisen uit het dal
vermengd met geuren van verval
water kabbelt litanieën
pluizen dollen in de wind
kleuren delen groenversnijdend
schilderachtig…
Wanneer ons denken stopt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
399 Wanneer oude bomen ruisen.
Wanneer de bladeren vallen.
Wanneer ons denken stopt.…
voorheen zwarte bodemloze putten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
539 vijvers van reflectie smeedt
smaragd aambeeld van mezelf gifgroen
met wat speelruimte de huid reeds
bruiner mijn lichaam wuivend
rimpelende golfjes lichtjes goud de gloed speelser
dan ik zelf wil het lijf nog veeg
van porties winter stokstijf nog van vrieskou
mijn lichaam breekt her en der
op de zachte murmelende deining
mijn oren ruisen…
Nog lang, voordat de lente komt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 Ik zit aan tafel, misschien
wel te slapen, denk ik even
bij het gillen van een sirene
die uit mijn neus de geur
van gepofte kastanjes weg-
neemt naar een spoedgeval
In de keuken zie ik
de poes afwachtend kijken
en de wolken trekken snel
langs de dommelende zon
Dadelijk gaan we spelen
eerst koffie zetten
Hoog en laag ruisen
het kookwater…
Phaëthon's zusters
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
438 een zomer lang
hun lentetooi in volle vreugde toonden
aan hun broer Phaëthon,
de alleskunner
de durfal die zijn woorden
wist te temmen
de paarden testte in de zonnewende
maar niet gerekend had op Pegasus
op vleugels leidend naar de Helicon
Olympus, Muzenberg
als Odeon
Ik zie zijn zusters, kale populieren
ik hoor hen anders ruisen…
Oud stof, nieuw licht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
95 Geen kat die struikelt,
geen vader die aardappelen weegt op straat,
maar het ruisen van een ver verleden
dat in de hoek van de kamer slaapt.
Wat raakt mij nog het geruis van een nieuwe lente?…
gloed voor guido
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
571 nog
met tussendoor het prangen onzer
loodplooien (ooien) (o in) (o n), gij
hoogacht het leegpletsen in de klaproep der
handen (nden) (n d) (e)
en in de nijdnaad van het scheurschip,
bij de glijzangen der zinkzuchtigen,
hun behangsel week na week afvallende
hun wegkrasvlees (asvlees) (aees) (a s)
’t zal bruisen in ’t witsel van het ruisen…
Stil in huis
hartenkreet
4.4 met 59 stemmen
3.288 Zoveel wat ik nog zeggen wil
Maar naast me is het schreewend stil
Half vijf, het blijft maar malen
Je blijft maar door m’n hersens dwalen
Teveel gedachten in m’n kop
Kom, steek nog maar een peukje op
Half zes, ik zie je staan
En heel zacht raak ik je aan
Maar dan ben je er niet meer
Uit de dood keert niemand weer
Half zeven, zelfs geen ruis…
EEN DING HEB IK BEGEERD
poëzie
3.6 met 5 stemmen
3.033 Want, als op 't strand geslagen door de drift der branding
Een kinkhoorn, draagt mijn ziel uit dit mijn leven mee
De één onzegbre vreugd, die Gij mij hebt gegeven:
Het Ruisen van de Wind: het Ritme van de Zee!…
de zee van het gezicht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
720 de golven werpen zichzelf voorover
over de boeg van het dan gelijktijdig
zich terugtrekkend water
toevallend op het
strand, ondergaand, een geweldige ruis ontstaat
waarvan men niet opkijkt
en waaraan men zijn stap niet aanpast
gelopen als ik, anderen, hun wandeling even eenvoudig maar
heel uitzonderlijk toch anders beschreven: hoe
zowel zij…
Herfstbetoging
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
820 de herfstbladeren verzamelen zich
massaal geholpen door de blower
van de overbuurman dicht opeen
gepakt verwachtingsvol zonbelicht
hopend op mental coach Tabaksblatt
hij zegde echter goed ingelicht af
waardoor er ongedurige ruis ontstaat
in het bijeengeveegde kleurenbad
sonoor autogebrom wordt hoorbaar
onrust gepaard aan bladergefluister…
Gedachtenrood
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
486 zacht liep ik
achter je lach
wist dat jij op
mij had gewacht
de paden kleurden
zich gedachtenrood
meanderend in gras
dat spontaan verschoot
uit het ruisen van
bomen kwamen vage
stromen bladmuziek die
neerdaalden als lentelied
ik zag de sprookjes
al van ver en wist dat
jij de sleutel had om ze
hun ziel terug te geven
hand in…
Koningsmantel
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
1.930 staan
het gekozen pad maakt het overbodig
de verlaten wegen, de ontbladerde laan
ik ga ze zwijgzaam door de avondnevel
langs menig onttroonde achtergevel
Het bladgoud van mijn levensdagen
ligt versplinterd onder het bladtapijt
de koningsmantel is nu afgedragen
gesloopt de kathedraal van uitbundigheid
verdwaalde flarden van een morgenlied
ruisen…
deining
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
800 van de aarde
zij koesterde en had mij lief en er was geen duister
haar witte schuim verlichtte steeds die lange nacht
mijn hart sloeg het trage ritme van de deining
ik rustte in de branding toen mijn voeten weigerden
en sliep in het warme zand waar zij mij neerlegde
toen vermoeidheid mijn levenslust had overwonnen
en met haar eeuwig ruisen…
Nergens rust
netgedicht
2.4 met 21 stemmen
915 lokvogels
voor de recreant
die zijn vlees verbrandt
nergens rust meer
TV - decibellen
die mijn hersens kwellen
het trapportaal klinkt luid
van scheefgelopen hakken
nergens rust meer
zelfs in mijn hoofd
bloedvaten bonken
op het ritme van de sinusknoop
de wasmachine
draait zijn toeren
Wit Bont
wat heerlijk toch
Die zachte wollen ruis…