1055 resultaten.
Even bij me
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
557 Je was even bij me
in gedachten ontstaan na een droom
we liepen samen over de kust
van een emotieloos strand
jij bladerde mijn geheugen terug
naar mijn lijfsbehoud
ik nam een beetje ruimte
uit mijn omgeving
die een zweterige geur had
je vertelde iets
over een gestolen tekening
ik gaf je een leeg vel papier
voor de toekomst
nog voor…
Klassiek of wip
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
459 ik heb gezichten gelezen
ogen die liefhebben en vrezen
wimpers die krullen
en openheid onthullen
in lijnen de tekening
van leven gezien
het rechte en ronde
van lippen en monden
klassiek of wip
het neusje vaak
overbelicht door
een guitige plaatsing
in het schaduwspel
met haren zullen
oren verdwijnen of
zichzelf ruiterlijk klaren…
Het mes er in gezet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
495 er waren takjes
die niet wilden groeien
bloemen die wel knopten
maar niet gingen bloeien
ondanks zijn trotse stam
kreeg de bast veel te verdragen
liep kwetsuren op die
levenslange tekeningen gaven
hij heeft de pijn gedragen
in het steeds hoger schragen
van de hemel en bewaken
van zijn eigen veilige plek
eindelijk het mes er in gezet…
Examinanten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 Een diplomahouder kan ook
tekenen voor de zwarte pagina's
in het bestaan. Laat daarom
gezondheid en geluk de juiste
signalen afgeven. Waarvan geen
noodzaak van zwart op wit op
gewaarmerkt papier behoeft te staan.…
De huid van jaren
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
524 ik streel je gezicht
voel lijnen die
langzaam ontspannen
onder mijn vingers verdwijnen
zij tekenen jouw
blik op de wereld
fixeren waar jij vaak
bij stil hebt gestaan
in je zorgen maken
over zaken die jou
dieper dan oppervlakkig
steeds maar weer raakten
zij hebben hun
verhalen beschreven
op de huid van jaren
uit jouw hectisch bestaan…
Nachtbraken
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
583 Zoveel nacht
En zoveel duister
Vage beelden
Om mij heen
Ik lig hier stil
Denk na en luister
Minuten smelten
Één voor één
Onwaarschijnlijk
Is de stilte
Vreemde tekens
Op de muur
De slaap blijft weg
Ik dwaal in het donker
Zo verstrijkt
Er weer een uur
Nog steeds veel nacht
Omringt door duister
Nog steeds geen
Dromen, slaap of rust…
Rondgang
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
618 het blauw van de winter
tekent zich zo mooi
over de kale bomen
een kraai vertelt
in krasse taal toch
alvast zijn lentedromen
wat koude poedersuiker
legt een maskerende deken
over het onbewogen gras
vanuit mijn glimlach
tekenen zich asemvlaagjes
met genoegen vertraag ik mijn pas
voor even verban ik
de twijfel naar de verte…
DORIAN'S PORTRET
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
530 Ik ben in verhaal het aanzetstaal
dat de penselen streelt -
in tekening
het marginale,
clichématige deel.
In portret -
de rimpels om flinterdunne lippen,
in gevoel, koperpoets lekkend,
de lijst onteigenend tot splinters.
Het canvas klampt zich vast
aan mij.…
de vertedering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
359 mocht ik een regenboog zijn
dan kende ik al jouw weten, nu
sluimert de zinspeling
als een kwade nacht
in een weerzinwekkend tafereel
zou ik je willen omhelzen in de kleuren
die ons tekenen op het wit verlangen
en waar rust als een pilaar
de stoet met een hemels geschrei
ten onder richt
neen, de tijd klokt verder, verder
dan mijn vingers…
Heilige Boeken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Tekenaars tekenen.
Drukkers drukken.
Dichters dichten.
Uitgevers geven ons leven uit.
Boekhandelaren delen dat.
Ego's van mensen sterven.
Boeken sterven niet.
Boeken bieden mensen troost.
Vrouwen zijn goddelijk.
Kinderen zijn kinderlijk.
Boeken zijn heilig.
Mannen nooit.…
Een sprekend gezicht
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
435 kinderhandjes
spelen met licht
tekenen uit
schaduwen een
sprekend gezicht
ogen gefascineerd
door het vingerspel
in klein bewegen
schrijft motoriek het
eerste coördinatie lied
een mantra
vol tevredenheid
in het tijdloze
moment van leren
en weer proberen
dan breekt de lach
alle concentratie in
het zorgenvrij gebied
er is geen…
LAIS CCXI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
378 Het roept de dode tekens nu bij zich,
en noodt de doos herinnering erbij.
In de ton van het gif drijft het zijn wig.
Zure vochten kolken het om tot brij.
Zo gaat de zon ook dier en mens voorbij.
Maar handen maken weer begin van haar:
LAIS verrijst, het buigt diep en ’t staart maar,
het wordt aan riemen in’t galei geketend.…
Mijn schrijven
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
601 zachte
nederlandse
schrift dat naar
boterbloem en
madelieven geurt
dat polderend
haaks op rechte
lijnen staat
vaak innemend
vriendelijk als het
om teksten gaat
waarbij de
maatschappij
mijn klankbord is
in normen en
waarden die tijd en
opvoeding paarden
ik behoor tot een
groep die kennis van
zijn roots uit dezelfde
tekens…
Aan de Ame
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
306 De grond bewaarde tekens
van duizenden jaren oud
leven op deze plaats -
later, in het jaar duizend, een
moerassig gebied met een terp
aan de Ame, de Aemestelle
zoals overal in Europa
vanuit een abdij opgeworpen
om het land te ontginnen
Er werden huizen gebouwd
op huijen, een woud
van dunne heipalen
als ankers in het veen, en
als…
Brasserie
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
109 jarenlang als kind hield
ik van je ogen,
daarna ook je doen en laten,
nu ook wat ernaast is gekomen
kleine tekens van tijd
die zonder toestemming
zijn toegevoegd
in een oud woord als meedogen,
zit dat nieuwe als
taal niet meer precies raakt
vroeger was er alleen maar nu,
nu is er ook toen
er is meer geworden om te houden van…
gevangen en toch vrij
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.291 ik zag je dromen
in de tekeningen die
je maakte op school
het springen van je
zo gedachtenloos
je pasjes licht frivool
de wereld om je heen
liet je alleen, speelde
zogenaamd niet mee
je had je handen vol aan
jaren zonder diepte, verdiende
liefde als goedkeurend woord
je dacht jezelf verloren
dat niemand je zou horen
maar je…
Jo'burg
netgedicht
4.3 met 48 stemmen
2.078 Gauteng stad van jou en de rest van mijzelf
Statig rennen door de gebrande straten
Vluchten voor de pijn van geschiedschrijving als
Tekens van Holland.…
Licht geraakt
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.135 Ineens zie ik je,
onbereikbaar,
mijn vingers tekenen
je lach in het niets
zacht raak ik de lijntjes
om jouw mond
geloken ogen verstoppen
verdriet, stil kijk ik de zon
in je gezicht, waar zachte
stralen warmte geven
aan nooit verwacht
later, terwijl ik de wijzers
vooruit kijk, open jij je
ogen en kijkt me recht
aan, nooit was je dichter…
Je lijf zó puur...
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
1.619 Het late zonlicht daalt over je lichaam
Zachte bronskleuren tekenen zich af..
Mijn ogen glijden langs je slapende huid
Alles is zó puur intens dat ik van je geniet..
Het licht laat je lichaam gloeien
Als fluweel streelt de zon je warm..
Je spieren weven zich door je huid
Symbool van een goddelijk lichaam..…
Zoals het hout
netgedicht
2.3 met 17 stemmen
2.069 de lijnen
en de jaarringen
stammen ontschorst
ogen in balken
plankvast en lateraal
op hardheid gekeurd
je hebt ze vastgeklemd
in de schroefbank
met de handgeschaafde
schavelingen
en de borstel bij het zaagmeel
geheel verfijnd
door het zandschuren
bewerkt met krulboren
in alle soorten
heb je gebeiteld
en gespijkerd
de tekening…
Ochtendkreukels
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
999 ochtendkreukels zijn me lief
net als je zwoele morgenstem
die uitgelezen woordjes fluistert
naast mijn nog slaperige hoofd
met half ontloken ogen
zie ik lachrimpels groeien
die met vrolijke zijwegen
de kreukelzone vergroten
plagerig strijk ik ze glad
al duurt dat vaak maar even
zodra ik je een tel verlaat
trek jij weer in de plooi
de vouwen tekenen…
in je opgestoken hand
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
724 ik zag hoe vingers
zacht bewogen in
je opgestoken hand
een armzwaai die
toch geen afscheid gaf
de tekens bleven komen
uit de diepte van je hart
ik kan ze slechts vertalen
in woorden die ik schreef
wilde dat je bleef
voor nog een laatste kus
een stevige omarming
wij hebben samen dromen
in een wereldje apart
kom kijk met mij…
Melodie
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.212 Omhelzing tussen verlegen vijver
bewoners spitsen hun sprieten
genieten van het lenteatoom
anemoon van toon en tekens.
Tuin maken doe je zo
groen graven mollen zomers
pluisjes plegen hun aanslag
luchtig bellen blazen
en dan vooral de zon aanbidden.…
Zetelen
hartenkreet
4.5 met 16 stemmen
1.611 Jij bent hier het drijfzand
waarin ik mij graag laat verglijden
ik laat me verstrengelen
Me toegewijden
Het schuimkopwater bruist door
mijn oren, zo ook
jouw streelzachte stem
de schuilduin is van ons,
fluisterduinstiekem
Koesterknuffelend vertoeven we
In elkaars zetelarmen,
Angoravlindertjes kussen,
Terwijl de stoorwind tekenend…
Ik plooi me naar je kreukels
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
892 ochtendkreukels zijn me lief
net als je zwoele morgenstem
die uitgeslapen woordjes fluistert
in mijn nog nachtgevulde hoofd
met half ontloken ogen
zie ik lachrimpels groeien
en met vrolijke zijwegen
de kreukelzone vergroten
plagerig strijk ik ze glad
al duurt dat vaak maar even
zodra ik je een tel verlaat
trek jij weer in de plooi
de vouwen tekenen…
Mossel
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
600 Er gaapt een afstand,
de tijd is weer in tel, in
in goede luim geland
vaarwel de oude keurs,
vertaal mij uw nieuwe noden
in taken, tekens en geboden,
besloten in één unieke code,
als mossel hangend in een rij, de
kost verdient als schaaldier, zich
geduldig voedt met een ander tij,
en zich opent zonder enig plezier
zich voelt als vis op…
Kerstmis anno 2009
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.465 koningen wachten
gewaarschuwd voor de geboorte ener koningszoon
in lappen gewikkeld gedoemd tot de doornen kroon
Ook toen dwarrelden sneeuwvlokjes
zij verenigden zich te samen
tot een deken in smetteloos wit
toonde hen het totaal van een serene onschuld
en waarschuwde reeds voor het ongewisse
En nu 2009 jaren nadien
ontvangen de tekenen…
Blijf scherp
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
968 De gestaalde slurven braken bulkend beton
hokjesgeesten tekenen voor het heersende echelon
die kostprijs van het groen versus de opbrengst van grijs,
alsof zij slechts stuivertje wisselen voor de allerlaagste prijs?…
DOORRIJDEN A.U.B
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
657 De lucht is lichtblauw
met schaapjeswolken
op mijn rug liggend
val ik in diepe slaap
de hemel opent zich
een lange weg met helder licht
lokt mij, de eerste stap
zet ik trillend,nu zweef ik weg
zie duizenden mensen
ze zwaaien en roepen
doorzichtige lichamen
uiterlijk vol met aardse tekens
ik kom nu in een bundel licht
die mij doorgloeit…
Prachtig onweer
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
456 verdwijnt blauwe lucht ineens in het niets,
komen wolken die donker samentrekken
en zwaar regenwater beginnen te lekken
Ik besluit de fiets en mezelf te parkeren,
dat ik druipend nat word kan me niet deren,
luister naar 't zware rollen der donder,
aanschouw de flitsen die ik zo bewonder,
slaak van een ontzag een diepe zucht
om die grillige tekeningen…