27292 resultaten.
Hoe keren wij het tij
snelsonnet
3.6 met 7 stemmen
553 We hadden weer een weerrecord vandaag
Het vierde in de afgelopen weken
Als dit zo doorgaat kunnen we het shaken
Hoe keren wij het tij, dat is de vraag
Wat minder vliegen lijkt een goed idee
En Heathrow maakte al een start daarmee…
Angústia
poëzie
3.9 met 21 stemmen
3.957 De zee trekt onder de nacht
Naar vele verlaten stranden;
Als een vloeibare wind is zijn klacht,
En zout, zoals tranen branden.
Ik voel dat overal waar de
Branding in snikken breekt
Tegen de kusten der aarde,
Mijn leed met zijn golven smeekt
Om de verloren genade
Jou weer nabij te zijn.…
Zondvloed keert getij
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.209 en gekromde vingers,
verstijfd door dreigende
doodsbloemen na de
eerste sneeuwval
zalft de monnik flarden
herfst en winterse nevels
met wierooklucht
parce que la neige a purifé le sang
en de rode aarde bedekt
met guldenroede en een rozenkrans
… après le déluge…
De sikkel slaat het staande koren (Pinksteren)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
975 Het zaad waait mee met alle winden,
de oogst wordt wereldwijd verwacht,
de vruchten zullen ongedacht
op alle plaatsen zijn te vinden.
De sikkel slaat het staande koren,
de tijd is rijp en vol de oogst,
de aarde prijst U op het hoogst,
het eeuwig danklied wordt geboren.…
Onweer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
456 De weerhaan op de klokketoren
zet zich piepend naar de wind,
een kat vlucht weg, een deur klapt dicht
en in de verte huilt een kind,
op de daken regengetrommel
aarzelend, totdat het z'n ritme vindt.
De natte aarde trilt en siddert
als 't ontij uit z'n voegen barst.…
Zee
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
978 mij
schuurt me aan haar huid
eeuwige beweging
heen en weer
ergens doemt iets op
en niemand ziet het gaan
een enkele meeuw
Voor dit ben ik gebouwd
onthoudt dat
meer is er niet
oneindigheid
Gewiegd
word ik in droom en slaap
In armen van
Zee
Zij murmelt ik kreun
Op drift zijn wij
niets openbaart zich
dag en nacht
gehuld in wind…
Op de zoden en het striemen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
544 ik was net heel hard
over de schreef gegaan
het striemen
van harde regen
doet me uitwaarts treden
uitwassen op mijn huid
sporen van de uiterste grens
tot waar een mens kan gaan
alsof ik er aan doen kan
bliksemen mijn benen
tot aan de grond, de afgrond
veroordeeld tot de zoden
ontdaan tot naakte grasspriet
ik maak me boos in de wind…
Fluistermijmeringen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.220 extra broodnodig voor de vogels
deed me strooien
vleugelslag
grijsdons op wit sneeuwtapijt
een glimlach
een jaar is omgevlogen
bracht vreugd
maar ook verdriet
beperking ach je hoort me niet klagen
zoveel mensen dealen met een lach
of ook een traan
weer anderen die verloren
de aller aller liefste op deze aard
geen boom vol slingers…
De held van Labbertong VI
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
505 van frisse aard
Tijdens de rust zag Remko de novice Aagt
En viel hij als een blok voor deze kloostermaagd
wordt vervolgd…
NACHT
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.052 In 't wijd gedachteloze ruim der nacht
Ligt er mijn ziel als een te blazen veder,
Die, opgenomen, kwam op de aarde weder
Na 'n winde-vaart gevallen schommel-zacht.
Gelijk met donzen pluizen gans omzwacht,
In molge schaûw ter rust gelaten neder,
Schouwt zij in 't aanzichtloze en volgt het teder
Geadem van 't gekamerte der nacht.…
Sneeuw
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.432 Ze zakken
bij pakken,
en, als er wind in zit,
waaien ze, waaien ze,
draaien ze, draaien ze, -
de lucht is donker van wit.
Eenbarelijk buien!
De grond wordt zat;
en dikker kleven de kuien
wat.
Ze leven,
die losse wittigheên!
Ze wervelweven,
ondereen,
een kleed, waarmede ze de aarde kleên.…
Psychopathia sexuales sado masochisme
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
590 Zij zoekt het land, de stad, de zee, de kracht van
Zoete aarde, het milde ochtendlicht dat beschijnt
De marmeren gedenkstenen met regels uit gedichten
Weerspiegelt in grafmonumenten; innige bloemen
Treden mijn verdriet binnen, spreken geheimenissen
Diep bewogen herken ik de taal dat het geheugen
Doet herleven door een zee van schaduwen reiken…
Kerend getij
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
486 plots word ik mij weer gewaar
van het ruisen van de wind
een gevoel vol van verwondering
dat ik zo vaak als muziek heb bemind
bladeren laten de geliefde zomer achter
als ware het voortaan een vreemdeling
zij moeten zich van haar onthechten
om te vergaan op de bodem van verwachting
waar zij zich met het aardse zullen vervlechten
zelfs mensen…
De vliegeraar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 Gracieus bewegend boven de golven
van de zee; klimt hij steeds hoger door
de voortstuwing van de wind.
Zijn vlieger mag zijn wat hijzelf niet
wezen kon; een vrijbuiter die het van
zijn teugels wint. Standvastig slingerend
boven de menselijke mêlee weet het dat het
zich boven het aardse wel bevindt.…
Gewortelde waarheid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
444 Alsof de wind het geheugen had meegenomen
langs nostalgische familiebeelden
in een televisieserie over melancholie
zo lieten wij ons vervoeren
in de spanning van het ogenblik
het moment van gewortelde waarheid
voorovergebogen als naar de grond
gericht om het zware werk te doen
voor de doden die ons lieten falen
toen de weemoed kwam met…
Voorkennis?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
404 Steeds vaker een wonderlijk
beleven, er steken groene
wijsvingers omhoog uit zwarte
aarde naar de hemel, de bomen
hebben zich niet vermomd met
ijzel of sneeuw, maar met het
fluweel van mossen maakt hun deel
kraaien krassen met een klagende
geluid de stilte uit van weer en
wind heeft met passende voorkennis
een ander klimaat al heeft…
Tijd en tij,
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
429 De wereld verovert en
naar onze hand gezet
Het is de natuur in onze
onbesproken aard
Wie daar aan vasthoudt,
weet dat het zinloos is
Dat alles te bespelen is,
is allang verjaard,
Verliest haar in zichzelf
In het lied van eigenwaarde
En zijn we een deel van een
onberekenbare weg
Tot aan eigen kwetsbaarheid
overwint de kracht…
Geregistreeerd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
542 Het luistert nauw
Want van de laatste adem
Blaast de Roerfluit,
Ik voel de wind,
Het draagt zijn naam.
Hoor!
Het Aeoline heeft gestreken,
Niets aangeraakt, enkel benoemd.
Het is ontsnapt aan Vox Celeste
En heeft de hoop alsnog gevestigd
Op het aardse manuaal
Dat ons kan laten zingen
Uit de borst van Vox Humana.…
Geheimzinnig.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Het aardse bestaan van zich ontdaan.
Alles is onzeker.
Wanneer de laatste woorden klinken.
En wanneer ik langer kijk.
Naar de gele ogen van de vos.
Zie ik een glimp van vertrouwen.
Wat mij rustiger maakt.
De wind vertelt verhalen.
Over de komedie van het leven.
Toch blijf ik hier.
Ongeduldig wachtend.…
Waar schaduwen lichter worden
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
355 Roze gloed ontwaakt
takken reiken naar het licht
winter breekt heel zacht
De wereld draagt
nog haar winterse masker,
maar onder de bevroren korst hoor ik het
ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde.
Mijn huid voelt de
scherpte van de vroege ochtend,
toch is de kou niet langer een gesloten deur.…
Morgenregen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
16 Het teergroene blad
draagt hem zonder vragen te stellen,
zoals de aarde gras draagt en gras de dauw. In die
verbondenheid ligt iets besloten dat woorden niet kunnen vangen.…
Suites van Annemieke XVIII
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
439 telefoon bezet
op een gegeven moment
krijg je genoeg -
terugrekenen
negentien dagen terug
blijkt onmogelijk
zonsondergang
naar de spiegel van het meer
gakken de ganzen
je kracht in het vuur
terug naar de elementen
je gewicht in water
de vraag doet gelijk
volschieten met koolmonoxide
en zout water -…
pianissimo
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
852 muziek
water bloemen licht
rivier in de vlakte
van een klein gedicht
harpenspel
en dauw in 't gras
een statige ruiter
wijn in een glas
mijn glimlach naar jou
je weet hem niet
onbeschreven papier
van een avondlied
muziek
water bloemen licht
pianissimo
voor een klein gedicht…
Volwassen
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
983 Ik kijk in het water
dat ooit hoogtij was,
Bang om in te verdrinken
klampte ik mij
aan mijn moeder vast.
Nu jaren later
weerspiegeling van dorre takken
mijn aangezicht,
Niets om aan vast te klampen
hou ik mij aan de brugleuning vast.
Weerspiegeling van het water
verdwijnt mijn gezicht
in de rimpels van de cirkels...…
De lente ontvouwt,
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
626 de steen zeilt over het water
kringen versus kringen
gaan ze over in elkaar
de zon schittert op de golfjes
terwijl de steen langzaam afdaalt
zijn weg vindt naar de bodem
'n strak blauwe hemel waardoor
de treurwilg in knop de rust
weerspiegelt in het kabbelende water
*…
De lente ontvouwt
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
640 de steen zeilt over het water
kringen versus kringen
gaan ze over in elkaar
de zon schittert op de golfjes
terwijl de steen langzaam afdaalt
zijn weg vindt naar de bodem
'n strak blauwe hemel waardoor
treurwilg in knop, de rust
weerspiegelt in het kabbelende water…
zonder woorden
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
951 ze stromen en stromen
als wervelend water
ze zijn zo luid
en vervelend
ze betekenen niets
ze kletteren op de grond
en blijven
nadruppelen,
als een echo op het water
stop toch eens, woorden
ik wil stilte
ik wil rust
ik wil het niets
daar
waar woorden
niet meer nodig zijn
niet meer hoeven
en daar
waar de kracht schuilt
zonder…
WEERSPIEGELING....
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
599 Amsterdam
weerspiegelt in het water
van gracht en vaart
van het IJ
van Herengracht
Ik zing
zacht en fluister
met Ramses mee:
'het is stil
in Amsterdam'
Ik denk
WIJ hebben gedacht
dat water
spiegel is
van bouwlust en
bouwnijverheid
de tijd spint
zijn cocon
en wij schuilen
als onder een dak
weerspiegeling wordt afspiegeling…
Leven in liefde
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
698 Zo zit ik op het water,
een zee als het leven
vol kracht en liefde…
Kleur het water geel
en de zee zal je geven
alle kleuren vlinders…
Kleur de zee wit
en je zal het licht voelen.
Kleur je hart rood
en je zal leven in Liefde.…
niet minder
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
427 onbeweeglijk als
stilstaand water
van een meer
wisselend als het
weer van inktzwart
tot helderblauw
van spiegelglad
water tot plooibare
rimpelingen
kleverig warm
stroperig bijna
flikflooierig
snijdend scherp koud
bewust van de
diepte onder je
als koele zijde
zo nu en dan waar
je overheen glijdt
door land omringd…