7767 resultaten.
Weer en wind voorbij
netgedicht
5.0 met 33 stemmen
654 Geen einde, niets dan dromen
van vergeelde vingers langs
beslagen spiegels waarin
ik, ziende blind, de adem
van het verleden wilde
uitwissen met de zee
in Zandvoort, terwijl
de wind jouw haren naar me toe
streek in een duinpan liefde,
alsof ik je moest laten
besterven in ruisend riet.…
Even Weg
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
838 Even weg geweest
van hier naar daar
paar dagen maar
stilte
gedachten komen
gevoelens stromen
plomp
starend in die grote zee
'k zie die kring
daar viel hij naar omlaag
je droeg 'm altijd graag
dat ding
nu zomaar in een ogenblik
gedumpt, geen spijt of schrik
niets dat 'm ving
eens het symbool van liefde
alsof…
Mijn ziel
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
542 Geheimen in de diepste zee vergeten
komen dan weer opgedoken
als de ketenen zijn verbroken
en het anker is losgewrikt
van mijn Zieleschip.
De zeilen hebben trots het hoofd geheven,
bolgeblazen door de wind.
Als ik het roer in handen heb genomen
maken zij dat mijn Ziel
de weg naar huis weer vindt.…
Zandlopertje,
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.141 In een oorschelp
ruist de echo van
het eeuwig leven
wat zij ontdekte
in een beweging
met haar hand,
fluistert de zee
wind haar naam
in ieders oren, ze
bereed een eigenwijs
dolfijntje over de
golven van plezier,
maar kon daarmee
het tij niet keren.…
Een Paasbericht
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
617 Geen dorst, geen rouw of zelfs geschrei
zal ergens nog te vinden zijn,
maar enkel vrede, dieper dan de zee.
Een Paasbericht om ook aan jou
te melden dat de barensweeën
zijn begonnen; nieuw leven komt,
al zijn er drama’s in Fukushima en Libië.…
dichten
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
583 Zingend vliegend over het woud en over
de zee, van noord naar zuid en andersom,
als je je veren goed draagt kom je heel ver!
En je kunt er gewoon voor blijven zitten-…
Het genietende zomerlandschap
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
602 De zomer is hier, tijdens onze vakantie,
één genietende grote groene en blauwe zee
die wordt opgevrolijkt met de muziek
van bloesems die in vele kleuren
hun lied laten horen.…
In de werveling
netgedicht
2.6 met 12 stemmen
748 De zee verhaalt deze geheimen aan wie maar
wil luisteren en kijken hoe eb en vloed afwisselen.
Een geest die tot rust wil komen heeft meer nodig
dan geduld: eindeloos rondtollen kan enkel leiden
tot het vluchten uit het labyrint. Laat dwalen de
geest en de gevoelens, laat ze dansen tot de avond.…
WIEGEND RUSTEN
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
673 Moe na lang spelen op het scheepsdek
ligt de kleine reiziger 's avonds
in zijn warme gerief'lijke hut
is zelf een spel tussen zee en hemel
lichte deining lokt kinderverbeelding
doet
de omringende zeemonsters
steeds dansend verdwijnen _ weer verschijnen
met open muilen toeschieten...…
Ineens weet ik het niet meer
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
515 De twijfel neemt nu alle plaats in, stroomt
als melk naar de bodem van de zee
en verbergt zo alle dieren, alle leven.
Het is of ik plots blind ben, enkel nog
kan tasten om een heel klein beetje
weg te vinden, strompelend en dwalend.…
wat moet ik dan
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
1.515 in spiegelend gebaar
zag ik mij wonen in ons woordenthuis
een dromen- waarmaak-huis
een -elke- dag- speeltuin-in - zand - en -water
verboden voor onbevoegden
niet aanraken, niet voederen
dat doen we zelf wel
in onze schelpen woonde de zee
wie is er bang voor Virginia Woolf
riep je soms lachend
jij niet
we speelden uit en keerden thuis…
luister naar het geluid
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
767 ik weet nog mijn liefje
de dagen van zonlicht
de sterren op je schouders
en het antwoord dat ik schreef
over de bloemen en jouw glimlach
over 't loflied van de zee
op vleugels van een vogel
die ik bewaren zou voor eeuwig
ik weet nog mijn liefje
de reis naar de dood
het anker dat losliet
tussen de stenen op het strand
jij wilde ze…
Op het linnen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
602 wilde niet ontwaken
in sierlijke lijnen
bloemen gestalte gegeven
hoe ik probeerde zij wilden niet leven
krulde in blauw grijs
schuimende golven tegen het strand
het water liep dood in het zand
pas toen de zon ging schijnen
lieten schaduw en licht
op het linnen de zielen weer binnen
stralend ontkiemt het voorjaar
speels bruist de zee…
al delen we enkel nog wolken
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.201 welke taal wordt hier nog gesproken
in dit land dat ook het mijne is
de stad waar ik woon
heeft mij dood- gerekend
in het licht van de tijd
en dood leef ik onzichtbaar voort
toch behoren wij
allemaal tot dezelfde wereld
al delen we enkel nog wolken
en de wind die de zee gebiedt
om mij heen wonen maskers
waarachter gezichten
en daarom…
Verstuikt huigje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
776 Een meer drink ik met gemak leeg, een zee een oceaan,
voeren mij met de stroming mee en dompelen mij onder, laten mijn drankgelagen bruisend ten onder gaan.
Dorst dekt de lading niet, een stortbui, een hoosbui, een moesson, een Tsunami, verzucht.…
De anatomische les van dr. Nicolaes Tulp
gedicht
4.0 met 3 stemmen
3.959 die naar hem kijken door een voor
hen nauw waarneembare scheur daarin
voor ons om ons verdwijnpunt geschikte
verdwenenen wier blikken voor een vergelijk
nog blijven haken in de schemer
als wij in een flits naakt door de mazen
het donker in vallen of verdwijnen we
samen in een vuurstorm, een fluistering
in de laatste ademtocht van de zee…
Water
gedicht
4.7 met 7 stemmen
7.363 ik draag boten over zee
ik golf ik schuim ik spat
vissen jaag ik door mij heen
zwemmers laat ik binnen
regendruppels springen op
spetters rimpels kringen
ik knaag gaten in een rots
vuur houdt mij niet tegen
dampig ben ik zacht en nat
of hard als ijs zwart en glad
ik schiet als hagel val als sneeuw
ik kabbel klots en klater
ik…
G.P.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
746 Losgezongen van de ruimte
onbewust zijn van de tijd
valt er om je heen een stilte
raak je wat je net nog voelde
in een paar momenten kwijt
Tonen,klanken,melodieen
maken soms wat in je los
zoals de wind in bomenkruinen
bladeren ritselend in het stille bos
Het geluid van zee en golven
eindeloos neerslaand op het strand
in het zweven van…
Een enkele wee heimt na
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
625 de zee loost zonder einde
het hoofd vol met gedachten
de meeste verdwijnen weer snel
als verse voetstappen langs de vloedlijn
ik laat ze maar komen en weer gaan
een enkele wee blijft heimen
zoals dat gaat bij hersenspinsels
in het land van Halfslaap
terwijl de regen al weer boogt
vlijmt één wolk nog scherp na
ik groet de dag, verwelkom…
Terugschalen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
459 wanden van het gehoor
zij verdrijven de afwezigheid
naar ruimten die ik luid doorboor
laat mij wild zijn in het bos
overgeleverd aan naakte aarde
geur van mos en verschraald bier
aan kaalzucht zonder eigenwaarde
proevend van schroeihuiden
opgezwollen in poriën van vlees
uit achterbuurt en bielzentuin
uit kelen roodverbrand en hees
geen zee…
De plek
gedicht
3.3 met 3 stemmen
3.952 Vandaag zie je
de donkere plek in je schaduw
een hart dat ontwaakt
en trilt als een klavervorm
aan de kaspische zee
waarvan de onuitroeibare echo
alleen door dieren wordt gehoord
het hart van een struikrover
die cicaden eet
het gif proeft in de bes
en in het gif het tegengif.…
Appels van de Maan
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
2.184 Neem je huisje mee op zee
Mijn golven zullen je doen leven
Blaas je bellen in de lucht
Mijn wind zal waaien hier vandaan
Laat al je zorgen even los
Ik zal een hangmat voor je wezen
Je omarmen met mijn vlinders
Je gedachten met je lezen
Geef je armen aan de mijne
Spreid ze uit om te vergeten
Speel muziek op grote hoogte
Waar mijn hemelschepen…
Sonnet nog twee uur in Calais
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
653 wij slenterden door een verloren dag
Calais teleurstellend opengesteld
het had iets bijzonders is er verteld
de havenmond was evenzo van slag
vooraf over doorgetrapte paden
dwars door het groen en gele koolzaadland
waar de zee zwaaide met blauw vaste hand
zo volmaakt dat er niets bleef te raden
bleek dan toch nog een onvolmaakte dag
met…
Incrowd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
476 zijn
Leegsels te vullen, te omzeilen
Rond wereldkaarten, platte projectie
Maak de weerwolf aan het huilen
Om rond middernacht te cirkelen
Dromen uit beelden te houwen
De baard van de keizer, kut
Te scheren, celstraf te ontlopen
Conclusies te ontlenen, ontbenen
Ben de afspiegeling van evenbeelden,
de verveling van water naar de zee…
de Woensdagmens (V)
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
411 Zie jezelf en die prachtige ander,
vrijmoedig uitvergroot:
een kwetsbaar duo dat - o jee -
een wrede, onmetelijke zee doorklieft...
Goed dat er havens zijn
om elkaar de liefde te verklaren.…
Het golft
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
3.011 Ik herinner me goed
de zilte geur van de zee
Min of meer droeg ik haar
als een jas
Vertrouwd gewoon
net als de wind
Ik keek vanaf de dijk
over de Schelde,
waar de zon zich aan 't einde
van de dag onderdompelt
Daar was mijn thuis
Zag boten en schepen
als levende schilderijen
voorbij gaan, ook seizoenen
in een oase van rust
Wederom…
Oneindig verlangen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
768 oneindig verhaal,
eeuwigdurend, lijdend, smachtend, gevangen,
verlos me,
bemin mij tot ik niet meer weet
wie ik ooit was
voordat jij
mij wakker kuste, donkere prins
op een gebroken paard, verguisde jager
met een hart bezwaard,
bevrijd me, neem me mee
naar jouw vuur, jouw nooit gestilde verlangen, de diepte
van jouw donkerblauwe zee…
Mijmering
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
573 De zee van liefde die ik vaak bevoer
en altijd vol genoegen heb bevaren,
met smaak en een gezonde drang op ’t roer,
in nachten die vervuld van hartstocht waren
en die ik met een heerlijkheid ervoer,
zal ik voor altijd in mijn hart bewaren.…
Ogen vrolijken
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
568 met handenvol zomer
kom jij terug
uit het vakantieleven
de zon
heeft kleur aan
gezicht en lijf gegeven
ogen vrolijken
ontspanning en rust
ik heb je te lang niet gekust
mijn omarming voelt
de branding van een warme zee
in fraaie overslaande golven
je lach deint langzaam mee
als ik vertel van kou en regen hier
jij uitbundiger over…
Hoe wankel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
517 Nu in alle eenvoud mijn jaren zijn gestegen
leunend op breekbare takken van het leven
mag ik opgespaarde bloederige tranen
laten vloeien over het hemelrijke paradijs
dat slechts gelijk een zucht geopend was
om direct daarop voor eeuwig leeg te blijven
ons bloed reikt als een dode zoute zee
over de gehele mensheid en niet alleen over
snikhete…