7172 resultaten.
Dodewagen
poëzie
3.2 met 4 stemmen
2.351 De wagen zwart, met één chrysantenkrans,
Voert traag een dode waar hij rust zal vinden.
Als wenend mee met wie die mens beminden,
Vloeit droeve regen uit d' omfloersde trans.…
Voor altijd jouw vriend
hartenkreet
3.8 met 24 stemmen
2.772 Als donkere wolken zich samenpakken,
er geen enkel lichtpuntje meer lijkt
en je ontredderd naar de zwarte hemel kijkt...
denk dan aan onze vriendschap
en dat als je nu mijn naam roepen zou
ik er dan meteen zou zijn voor jou.…
De forel
poëzie
2.9 met 23 stemmen
3.002 Gelijk een schaduw grauw, schiet de forel,
En schielijk, uit de zwarte nacht der stenen,
En ijlt de bergstroom ver vooruit, verdwenen
In 't rimplend zonlicht, dat daar flikkert schel.
En zie!…
Nog eens, toen je oud werd, zag je de Alpendalen
poëzie
3.4 met 19 stemmen
1.968 Nog eens, toen je oud werd, zag je de Alpendalen
Van 't leven jou met late idylle lokken;
Je zag, hoe bergop lange schaduwen trokken
Onder een mist van scheve zonnestralen;
Nog hoorde je over lichte hoogten dwalen
'T elegisch tink'len van verspreide klokken
Nog zag je, wit door zwarte dennen, brokken
Van 't sneeuwveld, nu niet meer bereikbaar…
Ik, die met bossen ruis en, meisje, lach
poëzie
4.1 met 13 stemmen
2.133 Ik, die met bossen ruis en, meisje, lach,
Die zonnig vink en schem'rig nachtegaal,
En tot nocturnes aai met manestraal
Mijn lier, de hei, besnaard met herfstdraadrag,
Ik, die uit orgel, zwart voor blauwe dag,
Smijt over de aarde mijn donderchoraal -
Jou koos ik, dat je op 't orgel van je taal
Eert Brahman, mij en jou, ons beider Bach.…
Gezusters Pax
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.326 De onvrede op het scherm
is een onwaarschijnlijk lage
resolutie
Onvrede vooral op
maandagmorgen
goed uit te tekenen in
rood en zwart…
…en waar ik de vrede zoek is vrede zoek
en komt de zoeker altijd ongelegen.…
De Drager...
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
789 Vroeger waren het altijd "oude" mannen
Zwarte jas en hoge hoed
Doorgroefde gezichten
Ze liepen vooraan in de stoet
De kist, te dragen op de schouder
Een beetje eng, dat vond ik wel
Onder die kist werden ze steeds ouder
Geen stoere jongens, dat zag je wel
Nu zijn ze verwisselt door studenten
nog zonder Bullen weliswaar
Onze toekomstige…
Betovering
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
3.697 Was alles maar voorbestemd
Dat hoopte ik heel even
Jij stond daar, een engel
Weer terug in mijn leven
Wat had ik je gemist al die jaren
De vreemde woordjes die je zei
De twinkeling in je ogen, je lach, je mooie zwarte haren
Ja die gekke woordjes, dat blijft me altijd bij
Bijna was ik vergeten hoe mooi je bent
Je beeld vervaagde met de tijd…
'K zag de aarde zwenken op 't planetenbal
poëzie
3.1 met 20 stemmen
2.045 'K zag de aarde zwenken op 't planetenbal,
En achter haar wapperde groen en breed
Het witomzoomd fluweel van 't slepend kleed,
En luchtig woei 't kant van zijn golvenval;
Zelf zong tot dansmuziek ze orkaangeschal,
En, uit het wolkend zwart van haren, reet
Bacchantisch zij de naalden los en smeet
'T rinkelend goud door wijddav'rend heelal…
geen warmte die je omarmt
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
1.335 Je tranen zijn verborgen
in het verste hoekje van je hart
samen met al je zorgen
het is er donker, onthult enkel het diepe zwart.
Uren en dagen verstrijken
zonder enig besef doe je je taken
mensen willen er nog mooi op kijken
maar vanbinnen ben je jezelf kapot aan 't maken.…
in de knoop
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.095 hij droomde
honderdduizend lichten
in onverlichte straten
waar
nietszeggende gezichten
in gapend zwarte gaten
vol uitgedroogde lijken
hem aan leken te kijken
hij droomde
honderdduizend wensen
in onbewoonde steden
waar
doodgezwegen mensen
uit een bloederig verleden
vol waanzin, moord en nijd
hem smeekten om wat tijd
hij droomde
honderdduizend…
Andere tijden
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.183 kwaad bewust
dat ontij zou kunnen komen
waar voorspoed was beslist
De klap was enorm en plots
besef van dwaze utopie
vernedering en ontgoocheling
in een leven zonder kleur
Opeens stond daar de muur
deed openbreken wat was verstard
de ellende van het lot
wegvallen van elke vorm van genot
Nu kijk ik soms wel eens
in de verte van de zwarte…
Warm
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.384 Ik zie niets meer
alleen jouw stem dringt nog tot me door
In een menigte vol mensen
is het net of ik ze niet meer hoor
Zij zijn zwart-wit, jij bent in kleur
je snelt naar me toe, met een lachend gezicht
heel dichtbij nu, ik ruik je onmiskenbare geur
Zo fris, zo jij, ik voel me licht
Als ik je omhels, voel ik hoe warm je bent
in die winterse…
Mijn eigen religie
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.011 moe gestreden door eigen religie
scheidt de ziel zich van mijn wezen
construeer ik zo een soort antipathie
wat menig mens zal doen vrezen
blik ik in mijn eigen kathedraal
zie het zwarte aan de macht
beeld dan een vertekend verhaal
zo draai ik mijn rondje in de nacht
kom vanuit de afgrond opgestegen
en dans over grijs gedraaide platen…
Al wat ik dacht - geloofde je - was waar
poëzie
3.4 met 35 stemmen
3.339 Dan zie 'k ook jouw kist staan, zwart, op de baar.
Soms aai ik mijn haar; maar mijn vingertoppen
Zijn veel te wijs: ze laten zich niet foppen;
Ze denken: Neen, neen, dat was blond, niet grijs,
En 't was zo zacht, en 't rook zo naar seringen.-
Dan aai 'k maar door de lucht.…
dans der wellust
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
3.530 De lust
en de drift drijven ons tot
schaamteloze passie. het
licht werpt zijn waaier op de dans
der geile geesten en zorgt voor sfeer
in de ochtenduren. zintuigen zijn de enige
wachters van het hart. het is een
wegkwijnende vlam die ooit het zwarte
zal bereiken. de taak is eenvoudig;
als jij mijn liefde maar kan ervaren…
"Answer"
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.026 Zo breekbaar en levendig
zo fijntjes jouw gezicht
ik neem het in mijn handen
en kus jouw ogen licht
De spanning is zo voelbaar
het verdriet zo dichtbij
ik houd jouw in mijn armen
even ben ik jou en jij mij
Ik ga op weg naar huis
in de nacht zwart als git
met op de radio “Answer”
terwijl jij niet naast mij zit
Ik bid alle kaarsjes aan…
En toch hou ik van jou
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
2.238 Door de stikdonkere hemel
en de grauwe, zwarte aarde
zie ik geen beweging
geen enkel silhouet.
Misschien ben je al lang verdwenen.
Juist op het moment
dat ik je zo hard nodig heb
is het zo koud en ben ik zo alleen.
Ik kijk wel vragend om me heen,
maar ik zie niet eens jouw blik.…
Spiegel
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.062 Verzwolgen
Door een zwarte zee van louter nat
In jouw lichaam keerde de warmte terug
Sinds dat moment niet meer 'vergeet', maar 'vergat'…
Nachtmerrie
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.052 Ze tellen de doden in zwart-wit dromen.
Gillend ontwaken ze in de winternacht,
maar er is niets wat de angst verzacht,
of wat een einde maakt aan hun zorgen.
Onschuldig bloed kleurt de aarde rood,
gevolgd door de schaduw van de dood.
Niemand blijft ooit voor hem verborgen.…
Nog hoorbaar, heel heel ver, is de avondtrein (1919)
poëzie
4.5 met 31 stemmen
2.148 'T is of de vijf telegraafdraden zijn
Een notenbalk; de sleutel - ginds, die berk;
De noten zwaluwen, zwart op 't rode zwerk;
De vlaggetjes hun staarten, lang en fijn.…
een oud huis
netgedicht
3.4 met 19 stemmen
1.273 roestige
vlekken verraden gebrekkig onderhoud,
een scherpe geur doordesemt dit
oude, verlaten huis en besmeurt
het behang met groezelige vlekken
klimop woekert langs de muren,
salpeter kristallen glinsteren,
ze getuigen van lang vergane glorie
langs de kalkstenen zuilen,
met hun trotse kapitelen
het is geen verrassing dat kraaien,
in zwart…
een mondvol eeuwigheid
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.411 wacht af de zachte golvenslag
en laat je naar de oorsprong dragen
tot aan de avond van de eerste scheppingsdag
waar tonen en gestaltes nog hetzelfde waren
dwars door woestijn windt zich een pad
komt uit de verte uit een zwarte wolkenband
een windhoos als met hoge hoed in zondagspak
rent heen en weer door ’t hete zand
de grond is overal met…
herfstgevoel
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.045 in ‘t grijzige van dit jaargetij
word ik door treurnis stil bevangen
het voelt als zachte zwarte zij
die mij omhult als tweede huid
en zich, als was ‘t onzichtbaar
voorzichtig om mij legt
ik voel het nauwelijks dat ik lijd
maar wil ik vrolijk zijn, grenst zij mij in
beroert mij bijna teder fijn
slechts als een zweem te merken
ik tast…
Plattegrond
gedicht
2.5 met 16 stemmen
9.690 De poorten gingen dicht
En de lichten werden zwart
Door het zwijgen van de muren.
Ik liet mijn stad zien
Aan drie duidelijke mannen.
De eerste zei: je stad lijkt op een bizon of op een tijger.
De tweede zei: je stad lijkt op een snoek of op een eland.
De derde zei: je stad lijkt op een havik of op een giraf.…
mijn dromen zijn van mij
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
808 blauwe rook
zingen zal ‘k met dichtgeknepen strot
(het beste gaat dat met gesloten ogen)
van bossen met daarboven hemel
een wereld die nog niet verrot
en in de warme julinachten
bij maanlicht op de weiden liggen
mijn rug voorzichtig in het gras geprest
en lachen, op mijn dromen wachten
trouwens, zijn niet alle donkerheden
licht en zwart…
'k smelt...
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
2.114 Dan nog een met zwarte ogen,
'n scheetje... gaat geen man uit de weg.
Moet nog heel veel leren,
maar ze is op de goede weg!
Haar zus niet te vergeten,
die voert vaak de boventoon.
Ondeugend en toch verlegen,
bijdehand en echt een papa's kind.
U begrijpt dat ik trots kan zijn,
op vier lieve mooie meiden.…
Doodsvuisten...
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
1.421 Zwijgend verlaten de mensen je graf
Nemen deze zinloze dood mee naar huis
Je liep toevallig langs de doodsvuisten
wetend er is hier iets niet pluis…
De klap liet je duizelen in zwarte angst
en voelde het leven kreunen van pijn
Lachend slaan en stompen de geweldenaren
je tot bloedens toe buiten bewustzijn…
Omstanders staan genageld aan de…
catwalk op een wei
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.325 je droeg kniehoge puntlaarzen van leer
de veters gekruist van haakje naar haakje
je wankelt op rubberzolen door slijk
een scheur in zwart nylon
dat rond jouw knieën rekt
katoen fladdert om dijen
een pittig model met een ruitmotief
in vlakken en plooien verknipt
met een zigzaglijn van knopen
het witte shirt was met vet besmeurd
ik heb…
Sterlicht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
628 het diepe blauw daalt versteend
en wordt zwart als de nacht lacht
in een spierwitte melkweg
waar miljarden fakkels helder schitteren
omlijnd met figuren van vroegere tijden
kleurrijk verschuilen objecten zich
als onvoltooide schilderwerken
ze wiegen in blauwe sluiers naast
verstoten materie van wat ooit was
de tijdgolf van het verleden…