24248 resultaten.
Het gemorste kind
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
509 ik besta in een
mengeling van gedachten
vlucht uit het
evenwicht, balanceer
aan de rand daar ik
niet wil weten
of de overzij
mijn biechten
had begrepen
nietsdoende en afkerig
streel ik de glad
gestreken wind
vraag me af
of de dood ook
de regen kent, een snuifje
sneeuw of de naam
van het gemorste kind
het is slechts gissen
wat…
winst opstrijken
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
506 Achter ons doen we de deur toe
en trekken ze de ladder op
dood zijn de schedels die knarsen
op de vliering onder de pannen
achter het luik een knetterende wind
van stemmen die gepoft zijn
het kaf uitgestrooid stuivend het zand
de zee is een zeil dat schuift
over het zijn
tot petroleum de lijken
tot petroleum
winbaar en de winst van…
PAASMORGEN
poëzie
3.3 met 26 stemmen
4.238 Hij was het graf al uitgegaan
Vóór ik Zijn dood bezoeken kon.
Een zwarte leegte in de zon
Gaapt de spelonk mij aan.
O wát ik hoopte in mijn verdriet,
Hij kwam mijn ongeduld nog vóór.
Maar, Die ik door de dood verloor
Vind ik ook levend niet.…
tragiek van een dichterskind
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
533 maar ze is daar wachtend op tijden
dat het de mens niet voor de wind
zal gaan, tot het keert en het koesteren
zich opnieuw laat baren in de oergeest
zij is het kind van de rekening
op het conto van het tijdelijke
een lange obscure lijst van onaffe geschiedenis
dat zichzelf langer maakt met dode kinderen…
weifelaar in het slakkenhuis
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
675 daar heeft hij
vlekken in de ogen
de rijp zit in zijn benen
fragiel kwetsbaar
elke stap kan het dekken openslaan
met elk weifelen
breekt hij wat adem van de wind
de dood slaapt
aan het eind van het slakkenhuis
een poort die hij liever niet open zet…
Te Hoop
gedicht
2.4 met 84 stemmen
23.157 Wij zijn te hoop gegooid
wij liggen bleek en bloot
en onmiskenbaar dood
langs smalle, stille wegen.
Van wortels afgesneden,
het loof dat leven was
en stem van wind en regen
is op de akkers stom gebleven.
Wij zijn gerooid en afgelegd
en nagekeken op gebreken.
De grond die onze moeder was
is dood gewicht gebleken.…
HUWE - LIJK
snelsonnet
3.6 met 11 stemmen
1.495 Helaas, ze bleek een minne minnares:
ze zorgde van begin af aan voor kilte
en onbevredigende doodse stilte;
nee, al met al werd het geen groot succes.
Het beste lijkt, in plaats van zo te lijden,
heel spoedig van die dode vrouw te scheiden.…
Alles wordt maar mooi
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
169 Alles wordt maar mooi
genoemd, en wat mooi is heet --
tegenwoordig leuk.…
Hoe ga je dood, vroeg hij?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
945 Waarom gaan mensen dood, vroeg de kleine man,
nou zei Oma, omdat het soms niet anders kan!
Maar waarom gaan mensen dood vroeg hij nogmaals,
tja, dan gaan mensen naar het hiernamaals!
Wat is dat nou weer, vroeg het kind en Oma zei,
nou luister naar de bomen, vogels en de wind.…
het lied der helden
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
893 waar witte anjers
zich langzaam sluiten
de merel zijn lied
als ode schenkt
aan het veld der doden
waar eens de helden
moegestreden
nu in rust
verzuchten in schaduw
van de ondergaande zon
als laatste groet
van weer één dag
waar het gekerm
van menige strijd
vergaat in het ruisen
der fluisterende wind…
Sarah
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
2.137 mijn vriend de wind
duwt schip naar nieuw
op donker water Autobahn
verbijsterend de leegte
de dood was vriendelijk, beleefd
haar spijt eet het verstand
met kersen-rode lippenstift
ochtendlicht straalt sterren
op het projectiescherm oceaan
staan tinten Sarah, blauw en zilver
vroeger onbelangrijk ver…
het late uur
netgedicht
3.7 met 24 stemmen
878 het is verdwenen, de vage stilte
en ook het maanlicht
rechts of links
ik luister naar wind
en vele dingen
steeds verder weg
van de buitenkant
zo leef ik mijn ziel:
aan ieder uur genoeg
het jij en mij, binnen
het wachten en het weten
de nachtverloren wolken
- er varen boten
voorbij -
ik ben de dood
op vele dagen trouw…
Dominerende spreuken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.461 van de lente
zonder te erkennen dat het leven
mij de dood ontnam…
Dominerende spreuken
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.925 van de lente
zonder te erkennen dat het leven
mij de dood ontnam…
vlindergroet
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.355 wat dwarrelt er nog
als een blaadje
is het een vlinder die haar vleugels
in de wind draagt
een donkere vlek misschien
op een gedachte of een verdord tij
dat richtingloos uitpuilt
en uiteindelijk neervalt
in een kleine vonk van hoop
ik huil om de dood van een kind
midden op straat
het is nooit de eerste keer
dat het herbegint
het sterven…
afscheid
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.180 stel je de dood voor als
een lugubere man met een zeis
dat was de landbouwtijd
nu is het iets
in de trant van nanodeeltjes
die wegwaaien met de wind en de zon
maar als ik wakker word in de nacht
staat er opeens weer die schim van een man
misschien in een clip op youtube
hij zegt: ga snel op reis weg van mij
en wees niet bang, want…
nooit geweten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
495 mij dan de verdienste van het lijden
de vergiffenis is die de dood ons schenkt…
Verwaaiende gedachtes
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
403 Doorgaans op dode momenten,
vergeten tellen op een dag
die je niet aankomen zag.…
Karkas
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
702 mijn karkas
uitgemergeld rollen
ogen naar een
korrelige bloedpas
de wind aast
hoort mijn ijle kreten
en strijkt neer in
het gezicht van de dood…
nog heel even beweeg ik mijn hoofd…
een broeierig jaar
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
593 om in bekwaamheid zich te schikken
naar het lot van weer een nieuw avontuur
de dood leeft zei Herodes, de dood vertelt
zei Einstein, de dood is niet het einde vertelt
de Boeddha, de dood smaakt naar meer
vertelt elze, Heracles nodigde de stervenden
uit om tezamen hun laatste adem te binden
om zo langs het ineen geregen geheel
zich te zetelen…
EEN DING HEB IK BEGEERD
poëzie
3.6 met 5 stemmen
3.033 Eén ding heb ik begeerd; één ding heb ik ontvangen:
Dat, zo de dood mijn leden zou omvaên,
Ik voor uw aangezicht, o Bron van mijn Verlangen,
Niet ledig zoude staan!…
mare
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
666 zo vaak schreef ik over de dood
bij het vele leven, het vele sterven
om in het hart 't vervloekte rood
als vreemde pijn te kerven
vragen vonden steeds weer gaten
nog luider schreeuwend dan het kind
dat in regen en rebelse wind
oog in oog stond met het achterlaten
ik liet geen enkel beeld onbeheerd
of dat wat zich met schaduw voedde
magie…
zo wil ik dichten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
507 die als
manchetten me delen in woord en daad
en de dood, de dood als het rapport
vol met slechte cijfers, het gedrag de vlijt
van leerling en meester, omlijnt daar zes planken
en een in wit kanten ambachtelijk gedragen kleed…
teruggaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
709 het roestig oude hek is afgesloten
daar fluistert nog de wind memento mori
en zie je afdrukken van kraaienpoten
want voor de dood ontvangt er niemand gratie
och, doe voor mij het hek nog één keer open
en laat mij in het wit dan binnengaan
ik zal de namen van de zerken stropen
terug de tijd in, laat me in de waan
en ergens dwarrelt nog een…
de lelie kleurt paars...
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
2.132 waar fluisterende wind
hun kreten draagt
het eeuwige lied
der gevallen tranen
siert de lelie
hun laatste blazoen
in haar kleuren wit
het strijdtoneel
aanvoelt de nacht
die ijskoude rilling
waar doden herleven
diep
in ons hart
verloren zij samen
hun laatste gevecht
de lelie gesloten
zij kleurt paars…
Geen ruimte
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.504 de wind
over het graf van een kind?…
de zee kleurt
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
1.557 de wind jaagt
over de golven
omlijst hen met
bleekwit schuim
aan de horizon
kleurt de avond
jouw dode masker
nacht vervaagt de zee
laat branding
hoorbaar breken
herhalend ritme
van stromen eeuwenoud
daglicht onttrekt de zee
aan het duister
aan de horizon
kleurt de ochtend
vaag herinnering…
VADER
hartenkreet
3.1 met 12 stemmen
2.050 Het later stadium van zijn ontstaan
zal de symbolen doen begrijpen
die overgoten door de godendrank
het inzicht zo verscherpen doet
dat dan balans hervonden wordt
met als gevolg, het samengaan
tot aan de dood
de energie der zon
de voortbewegingskracht der wind
een piramidaal gegeven zijn
de vork der strijd verdwijnen zal
in eeuwig leven…
Het strakke polderland
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
637 het oogt strak, doch de lijnen
zijn star en het grauw verandert
de ijzige stilte in een mortuarium
waar de doden opgestapeld
blijven hangen in de kou van zekerheid
het zwijgen van de wind
krijt het landschap in een
zonderlinge rust, de getijdenstroom
doorbreekt de nuances slechts tijdelijk
en laat een blatende horde achter
op het culturele…
Ze bloeide als bloem
poëzie
2.7 met 11 stemmen
1.267 Thans is zij, als een vlokje schuim,
Door winden weggedragen.
Ik heb haar menigmaal gekust,
Dat gloeide hare wangen!
Die zielengloed is uitgeblust,
Gelijk een doods verlangen.
Is ‘t vurig oog als in de nacht
Voor eeuwig uitgeblonken,
Toch ligt ze diep in mijn gedacht,
Als in een graf verzonken.
1882…