1421 resultaten.
in een hulploos tasten
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
803 nacht schaf raad
nu de woorden van dit vers
zo tastbaar worden
besloten ligt in deze zin
waarin ik nog kind was
in de vergane tijd
van mijn geboortehuis
wakend in de tijd
zag ik stil op
gebonden aan het heden
sta ik en hoor verre gezangen
ten prooi aan het honende gehuil
eeuwen zijn spoorloos heen gegaan
verloren in het kosmisch…
Onze plek
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
724 trein
door het dorp waar we fijn
keer op keer elkaar zagen
voor enkele dagen
waar de winterbries fijn was
bij een toch op je fiets
als verkoeling van oververhitte discussies
om niets
ik rijd nog vaak langs 't perron
waar toen alles begon
ik een fout heb gemaakt
niet dat het me nog raakt
waar de friettent zo duur is
en dromen vergaan…
dagreis
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
641 reizen in vertraagde tijd is reizen
door een leeggewaaid landschap
waar bomen dwarsliggen en men de dichter
heeft bestolen van zijn woord
in dromen dromen wij van geluk
en vinden iets van onszelf terug
als in de spiegel aan de wand
waarin het kijken is vergaan
tot ogenschijnlijk lijden
waarbij pijn wordt tot een glimlach
die op de lippen…
Cyclus: groei deel 3
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
780 Kijk ik naar de wereld
reeds vergaan
verlies ik de greep
op de diepste lagen
van mijn bestaan
vlucht ik
in beeld
6.
Mens
geheel van beige stoffelijkheid
kwetsbaar en verwoestend
mens
geheel van subtiele verlangens
en rauwe lusten
mens
geheel van
hebben en zijn
strijd
7.…
VOORTGANG
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.031 Je zult maar bij het kruishout staan
en daar je meester dood zien bloeden,
gevangen in je eigen waan;
waar haal je nog de moed vandaan
om als discipel voort te gaan,
je zult maar bij het kruishout staan
en daar je meester dood zien bloeden,
als zó de storm om ons zou woeden
zou 't ons niet beter zijn vergaan,
o God, geef ons de richting aan…
De flowerpowermeiden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
650 kuiven zijn weer gladgestreken
kistjes achteloos weggesmeten
orde klinkt als een refrein
maar af en toe jankt een gitaar
krijgt het drumstel weer de stuipen
in een spasme van voorheen
dansen beat en rock hun ruige tijden
in een nostalgische revival van
provo en de flowerpowermeiden
de sax klaagt weemoed
en huilt langzaam uit als
vergane…
NASTORMSE BAREN
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
627 De zee toont bij vergane wind
nog hoge gelaten golven
met bolle gladde ruggen
vol stille schuimslierten
waarin luchtbellen
steeds verstoppertje spelen
de traag slinkende welvingen
tillen en duwen het schip voort
geven de reizigers
bemoediging en verlichting
het loerende gevaar verdwijnt
voert kwijnend een griezelspel op
grappen zegevieren…
Nog niet
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.920 Ik moet
Van al wat was
Een herinnering
Gaan maken
Maar ik wil
Nog blijven steken
In de tijd
Ik poets en poets
Wat was en was
Zodat het schijnt
En schijnt
Ik rijg
De nieuwe parels
Aan het oude snoer
Ik weet
Dat ik vergeet
Dat glans
Verglanst
Met het vergaan
Van deze tijd
Daarom wil ik
Nu nog blijven
Blijven steken
Hier in…
Homunculus
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
487 mijn voorspiegel kijkt bedenkelijk
dit zal geen dag worden om lang
de adem te sparen, het lachen is
al lang vergaan nu het lijf zich om
gepijnigde botten wikkelt in een
door blindheid omlijst landschap
mijn ik vraagt aan de spiegel wat
hier de bedoeling van is, of elke
voorzet doel moet treffen, zoals
geestverwarring zonder spraak…
Pure rust
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
538 in de chaos en hectiek
vandaag zie ik een sarcofaag
die pure rust uitstraalt
bij afwezigheid van tijd
door millennia gekleurd
met trotse zelfverzekerdheid
zijn is zo in stand gebleven
met alle exhibities
uit een rijk vroeger leven
het hebben is vergaan
in strijd en dwaze oorlogen
waarvan de zin ons is ontschoten
wie zijn we nog…
Padde
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.248 Een pad misschien, hij is zo oud
zijn vleugels zijn vergaan, een plant
als steen teruggevonden, zwart
altaar, hij denkt, hij denkt erover na.
---------------------------------------
uit: 'Dingen die niet overgaan', 1985.…
Verlangen naar...
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
570 Ik verlang naar vergane glorie
want het komt nooit weerom
maar ik verlang naar dat roze wezentje
wat m’n hart beroerde, maar kom:
Wordt wakker want da’s voorbij!…
LAIS CCVII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
389 Het legt haar schouders bloot, haar zucht is zijn
festijn, het likt en drinkt haar lijf als wijn.
’t Moment kan dan tot niets in haar vergaan:
zij worden naakte eenheid zonder pijn,
gespannen snaar, ping, en het lied vangt aan.…
de woorden
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
493 alleen wij kennen die vergulden momenten
waarin de waarheid spreekt in alle eenvoud
het lijkt op een uitzondering,
tijdens een eeuwige lente
waarin liefde haar verbindend licht ontvouwt
en jij spreekt de woorden, die nimmer vergaan
die door de hemel blijken te worden verzegeld
maar wel, precies op tijd, op aardse wijze geregeld
zo mag er voor…
KLEINE GROOTHEID
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
545 Door luchtig eikenlover
dalen vleugels zonlicht
op groepen bosanemonen
hun verblijdende witte kleur
glanst en spreekt van
zuivere wil tot teer bloeien
en ontembare kracht
om na gezamenlijk vergaan
en verborgen wachten
steeds weer opnieuw te leven
in sommige kroontjes
vertoont zich wat ijl roze
een schier verdampte wijndruppel…
in de zachte wind
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
477 verbonden zijn geweest in het verleden
zegt dus niets over dat wat blijft
ik zie je warme glimlach in het heden
het is net alsof mijn hart daar over schrijft
doch sterk is het gemis in zijn aardse wezen
onontkoombaar aan het vluchtig bestaan
dankbaar dat telkens als grijze wolken zijn overgedreven
de liefde in haar verschijning geenzins is vergaan…
Voel dan, als je durft
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
310 Ik voel dat mijn einde weer in zicht is
als ik bijna weer van iemand houd
Want liefde is slechts tijdelijk
En die tijd vind ik niet meer vertrouwd
Want als ik hier dan stil en rozig zit
en ik merk ik verlang plots naar haar
Dan gaat mijn linker hoofd redeneren
het wil niet weer in scheur vergaan
“Doemdenken”, pleit dan de rechterkant…
saevis tranquillus in undis
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
451 Van alle kanten varen aan
de wateren,
de wrakken
Ze azen,
vallen op haar aan,
doen haar een ogenblijk vergaan,
verheffen zich tot een orkaan
De waarheid zàl ten onder gaan
Gedeukt, gehavend, aangetast,
de kleur verbleekt,
maar stevig vast
Het baken kan zich laten gaan
Wijsheid bepaalde haar bestaan,
houdt haar daar waar het nodig…
HAD IK DE LIEFDE NIET
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
430 'Had ik de liefde niet'
maar die heb ik juist wel
ik heb echter de invloed niet
had ik die invloed wel
dan zou ik deze aanwenden
voor het welzijn van de wereld
doch ik heb die invloed niet;
ik wel invloed op mijn naasten
en maximaal op mijn directe:
m'n man(60),dochter(19),d'r moeder(63),m'n schoonmoeder(91)
en natuurlijk helemaal…
AQUA
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
350 Jou eren wil ik H₂0
Je zit bij iedereen vanbinnen
Ik wil een lofdicht nu beginnen
Je prijzen om je status quo
Je bent onmisbaar sowieso
We kunnen door rivieren waden
Of zwemmen, duiken, pootje baden
Ja dwepers zijn er legio
Je komst op aarde die ging zo
Planetoïden en kometen
Gevuld met ijs zoals we weten
Die brachten jou; wat een cadeau…
Zo graag wil ik....
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
3.417 En dit verlamt me in mijn pogen
om naast je in die kou te staan -
geen lichtend spoor meer in je ogen,
en alle vriendschap lijkt vergaan.
Maar weet dat in de donk're aarde
een wortel diep naar water reikt
en dat mijn hart zijn gloed bewaarde
en hoopvol naar de morgen kijkt.…
Papavers
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
876 Niets zal sterven zonder leven,
niets zal hier voorgoed vergaan
van wie liefde heeft gegeven,
van wie in de waarheid staan.
Alles is met al verweven -
kijk papavers maar eens aan.
-------------------------------------------------
Uit: Herworteld leven…
Laat me...
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.332 Laat me…
wanneer kwijnende
zonnestralen zich
drenken in het bloed van
de vergane dag
de zee het wellen van
haar golven langzaam
laat vervagen
in een verstarde lach
als de wind haar wisp’ren
niet meer door de blad’ren
zingen kan
omdat de nacht
z’n deken heeft gespreid
waardoor de wereld
in ’t duister glijdt…
leg ik mijn hoofd ter…
Als adem verdwijnt
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.049 Was het maar leeg van binnen
het opstandige legt knopen
zo wringend vult een alles jij
Was maar licht gaan verwaaien
ik had gelopen in witte sneeuw
zonder weerkaatsend beeld
Je hand is door mijn haar gedwaald
en eindeloos vielen plukjes mond
in mijn poreuze aderen ‘s nachts
met blijven van het vergane moment
je sloeg mij open tot barsten…
Als de dood en gladiolen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
570 oor en ooggetuige
al vluchtend
gelijk met de dood
maar onafgemaakt
noem me niet meer
als laatste te lispelen
in mijn oor of gelijk
aan het afgelegen naspoor
van verdoolde kruimels
van een verlaten
komt geen vraag
slechts het aanzien
in stil besef
doet wreder aan
dan dat
waar niet het juiste hart ligt
en gladiolen vergaan…
Licht is mijn bestaan
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
744 wij
hij stak de zon aan
tussen maan en sterren
ik schrok en zocht vergetelheid
licht wilde mij kwijt
ik donker in de liefde
hang zwaar aan stil verdriet
een lichte zijde heb ik niet
wel zorgen over morgen
duister heeft mijn licht begrepen
geeft mijn donkerte bestaan
altijd worden ogen toegeknepen
als het licht mij doet vergaan…
Oudejaarsavond
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
745 Oudejaarsavond
kijk ik even nog over mijn schouder,
naar wat er al dan niet vrijwillig achterbleef
soms zie ik vanuit de schaduw handen reiken
maar laat ze
daar bestaan niet wast in kille greep
slecht bij de rozen blijf ik staan
verwonderd dat ze zelfs vergaan
het leven kleuren
en als
na twaalf plechtige slagen
het nieuwe jaar begint…
Als de avond valt
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
2.149 Laat me…
wanneer kwijnende
zonnestralen
zich drenken
in het bloed van
de vergane dag
de zee
het wellen van
haar golven
langzaam
laat vervagen
in ‘n verstarde lach
en als de wind
haar wisp’ren
niet meer door
de blad’ren
zingen kan
omdat de nacht
zijn deken heeft gespreid
waardoor de wereld
in ’t duister glijdt…
leg ik mijn…
Is het nu zomer, is het nu herfst?
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
858 De geuren van verval en heimwee,
van niet te begrijpen vergankelijkheid
en toch toekomst en perspectief
versmelten met een vleugje romantiek
want niets is voorgoed afgelopen, gedaan,
niets zal oeverloos vergaan;
moeder aarde draagt haar kinderen
tot zij zelf kunnen lopen, praten
over wat er achter de horizon wordt vermoed;
zo is het goed…
knietjes knookten
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
855 ze ademde
vergane glorie
knietjes knookten
in te korte rok
donkere uitgroei
in de blonde lok
ze klassiekte
een vergeten mode
wiebelde op hoge hakjes
trippelde te kleine pasjes
fluisterde een haags accent
snoepte iets te vaak gebakjes
verkeerde in de
hoogste kringen
maar haar val kwam snel
die cirkels zijn gesloten
ze probeerde…