Alle inzendingen over vergaan

1421 resultaten.

Sorteren op:

in een hulploos tasten

netgedicht
4.6 met 14 stemmen aantal keer bekeken 803
nacht schaf raad nu de woorden van dit vers zo tastbaar worden besloten ligt in deze zin waarin ik nog kind was in de vergane tijd van mijn geboortehuis wakend in de tijd zag ik stil op gebonden aan het heden sta ik en hoor verre gezangen ten prooi aan het honende gehuil eeuwen zijn spoorloos heen gegaan verloren in het kosmisch…
klaes20 februari 2008Lees meer >

Onze plek

netgedicht
4.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 724
trein door het dorp waar we fijn keer op keer elkaar zagen voor enkele dagen waar de winterbries fijn was bij een toch op je fiets als verkoeling van oververhitte discussies om niets ik rijd nog vaak langs 't perron waar toen alles begon ik een fout heb gemaakt niet dat het me nog raakt waar de friettent zo duur is en dromen vergaan…
B. van Vliet27 december 2006Lees meer >

dagreis

netgedicht
1.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 641
reizen in vertraagde tijd is reizen door een leeggewaaid landschap waar bomen dwarsliggen en men de dichter heeft bestolen van zijn woord in dromen dromen wij van geluk en vinden iets van onszelf terug als in de spiegel aan de wand waarin het kijken is vergaan tot ogenschijnlijk lijden waarbij pijn wordt tot een glimlach die op de lippen…

Cyclus: groei deel 3

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 780
Kijk ik naar de wereld reeds vergaan verlies ik de greep op de diepste lagen van mijn bestaan vlucht ik in beeld 6. Mens geheel van beige stoffelijkheid kwetsbaar en verwoestend mens geheel van subtiele verlangens en rauwe lusten mens geheel van hebben en zijn strijd 7.…
suzanne14 juni 2004Lees meer >

VOORTGANG

hartenkreet
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.031
Je zult maar bij het kruishout staan en daar je meester dood zien bloeden, gevangen in je eigen waan; waar haal je nog de moed vandaan om als discipel voort te gaan, je zult maar bij het kruishout staan en daar je meester dood zien bloeden, als zó de storm om ons zou woeden zou 't ons niet beter zijn vergaan, o God, geef ons de richting aan…
jan mul26 maart 2006Lees meer >

De flowerpowermeiden

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 650
kuiven zijn weer gladgestreken kistjes achteloos weggesmeten orde klinkt als een refrein maar af en toe jankt een gitaar krijgt het drumstel weer de stuipen in een spasme van voorheen dansen beat en rock hun ruige tijden in een nostalgische revival van provo en de flowerpowermeiden de sax klaagt weemoed en huilt langzaam uit als vergane…
wil melker27 november 2014Lees meer >

NASTORMSE BAREN

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 627
De zee toont bij vergane wind nog hoge gelaten golven met bolle gladde ruggen vol stille schuimslierten waarin luchtbellen steeds verstoppertje spelen de traag slinkende welvingen tillen en duwen het schip voort geven de reizigers bemoediging en verlichting het loerende gevaar verdwijnt voert kwijnend een griezelspel op grappen zegevieren…
Han Messie18 januari 2015Lees meer >

Nog niet

hartenkreet
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.920
Ik moet Van al wat was Een herinnering Gaan maken Maar ik wil Nog blijven steken In de tijd Ik poets en poets Wat was en was Zodat het schijnt En schijnt Ik rijg De nieuwe parels Aan het oude snoer Ik weet Dat ik vergeet Dat glans Verglanst Met het vergaan Van deze tijd Daarom wil ik Nu nog blijven Blijven steken Hier in…

Homunculus

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 487
mijn voorspiegel kijkt bedenkelijk dit zal geen dag worden om lang de adem te sparen, het lachen is al lang vergaan nu het lijf zich om gepijnigde botten wikkelt in een door blindheid omlijst landschap mijn ik vraagt aan de spiegel wat hier de bedoeling van is, of elke voorzet doel moet treffen, zoals geestverwarring zonder spraak…
Iniduo20 december 2015Lees meer >

Pure rust

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 538
in de chaos en hectiek vandaag zie ik een sarcofaag die pure rust uitstraalt bij afwezigheid van tijd door millennia gekleurd met trotse zelfverzekerdheid zijn is zo in stand gebleven met alle exhibities uit een rijk vroeger leven het hebben is vergaan in strijd en dwaze oorlogen waarvan de zin ons is ontschoten wie zijn we nog…

Padde

gedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 4.248
Een pad misschien, hij is zo oud zijn vleugels zijn vergaan, een plant als steen teruggevonden, zwart altaar, hij denkt, hij denkt erover na. --------------------------------------- uit: 'Dingen die niet overgaan', 1985.…

Verlangen naar...

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 570
Ik verlang naar vergane glorie want het komt nooit weerom maar ik verlang naar dat roze wezentje wat m’n hart beroerde, maar kom: Wordt wakker want da’s voorbij!…
An Terlouw14 oktober 2017Lees meer >

LAIS CCVII

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 389
Het legt haar schouders bloot, haar zucht is zijn festijn, het likt en drinkt haar lijf als wijn. ’t Moment kan dan tot niets in haar vergaan: zij worden naakte eenheid zonder pijn, gespannen snaar, ping, en het lied vangt aan.…

de woorden

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 493
alleen wij kennen die vergulden momenten waarin de waarheid spreekt in alle eenvoud het lijkt op een uitzondering, tijdens een eeuwige lente waarin liefde haar verbindend licht ontvouwt en jij spreekt de woorden, die nimmer vergaan die door de hemel blijken te worden verzegeld maar wel, precies op tijd, op aardse wijze geregeld zo mag er voor…

KLEINE GROOTHEID

netgedicht
1.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 545
Door luchtig eikenlover dalen vleugels zonlicht op groepen bosanemonen hun verblijdende witte kleur glanst en spreekt van zuivere wil tot teer bloeien en ontembare kracht om na gezamenlijk vergaan en verborgen wachten steeds weer opnieuw te leven in sommige kroontjes vertoont zich wat ijl roze een schier verdampte wijndruppel…

in de zachte wind

netgedicht
2.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 477
verbonden zijn geweest in het verleden zegt dus niets over dat wat blijft ik zie je warme glimlach in het heden het is net alsof mijn hart daar over schrijft doch sterk is het gemis in zijn aardse wezen onontkoombaar aan het vluchtig bestaan dankbaar dat telkens als grijze wolken zijn overgedreven de liefde in haar verschijning geenzins is vergaan…

Voel dan, als je durft

hartenkreet
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 310
Ik voel dat mijn einde weer in zicht is als ik bijna weer van iemand houd Want liefde is slechts tijdelijk En die tijd vind ik niet meer vertrouwd Want als ik hier dan stil en rozig zit en ik merk ik verlang plots naar haar Dan gaat mijn linker hoofd redeneren het wil niet weer in scheur vergaan “Doemdenken”, pleit dan de rechterkant…

saevis tranquillus in undis

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 451
Van alle kanten varen aan de wateren, de wrakken Ze azen, vallen op haar aan, doen haar een ogenblijk vergaan, verheffen zich tot een orkaan De waarheid zàl ten onder gaan Gedeukt, gehavend, aangetast, de kleur verbleekt, maar stevig vast Het baken kan zich laten gaan Wijsheid bepaalde haar bestaan, houdt haar daar waar het nodig…

HAD IK DE LIEFDE NIET

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 430
'Had ik de liefde niet' maar die heb ik juist wel ik heb echter de invloed niet had ik die invloed wel dan zou ik deze aanwenden voor het welzijn van de wereld doch ik heb die invloed niet; ik wel invloed op mijn naasten en maximaal op mijn directe: m'n man(60),dochter(19),d'r moeder(63),m'n schoonmoeder(91) en natuurlijk helemaal…

AQUA

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 350
Jou eren wil ik H₂0 Je zit bij iedereen vanbinnen Ik wil een lofdicht nu beginnen Je prijzen om je status quo Je bent onmisbaar sowieso We kunnen door rivieren waden Of zwemmen, duiken, pootje baden Ja dwepers zijn er legio Je komst op aarde die ging zo Planetoïden en kometen Gevuld met ijs zoals we weten Die brachten jou; wat een cadeau…

Zo graag wil ik....

hartenkreet
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 3.417
En dit verlamt me in mijn pogen om naast je in die kou te staan - geen lichtend spoor meer in je ogen, en alle vriendschap lijkt vergaan. Maar weet dat in de donk're aarde een wortel diep naar water reikt en dat mijn hart zijn gloed bewaarde en hoopvol naar de morgen kijkt.…

Papavers

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 876
Niets zal sterven zonder leven, niets zal hier voorgoed vergaan van wie liefde heeft gegeven, van wie in de waarheid staan. Alles is met al verweven - kijk papavers maar eens aan. ------------------------------------------------- Uit: Herworteld leven…

Laat me...

hartenkreet
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.332
Laat me… wanneer kwijnende zonnestralen zich drenken in het bloed van de vergane dag de zee het wellen van haar golven langzaam laat vervagen in een verstarde lach als de wind haar wisp’ren niet meer door de blad’ren zingen kan omdat de nacht z’n deken heeft gespreid waardoor de wereld in ’t duister glijdt… leg ik mijn hoofd ter…
Biba2 januari 2005Lees meer >

Als adem verdwijnt

netgedicht
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.049
Was het maar leeg van binnen het opstandige legt knopen zo wringend vult een alles jij Was maar licht gaan verwaaien ik had gelopen in witte sneeuw zonder weerkaatsend beeld Je hand is door mijn haar gedwaald en eindeloos vielen plukjes mond in mijn poreuze aderen ‘s nachts met blijven van het vergane moment je sloeg mij open tot barsten…
Irmgard27 december 2005Lees meer >

Als de dood en gladiolen

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 570
oor en ooggetuige al vluchtend gelijk met de dood maar onafgemaakt noem me niet meer als laatste te lispelen in mijn oor of gelijk aan het afgelegen naspoor van verdoolde kruimels van een verlaten komt geen vraag slechts het aanzien in stil besef doet wreder aan dan dat waar niet het juiste hart ligt en gladiolen vergaan…
six3 augustus 2008Lees meer >

Licht is mijn bestaan

netgedicht
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 744
wij hij stak de zon aan tussen maan en sterren ik schrok en zocht vergetelheid licht wilde mij kwijt ik donker in de liefde hang zwaar aan stil verdriet een lichte zijde heb ik niet wel zorgen over morgen duister heeft mijn licht begrepen geeft mijn donkerte bestaan altijd worden ogen toegeknepen als het licht mij doet vergaan…
wil melker14 november 2006Lees meer >

Oudejaarsavond

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 745
Oudejaarsavond kijk ik even nog over mijn schouder, naar wat er al dan niet vrijwillig achterbleef soms zie ik vanuit de schaduw handen reiken maar laat ze daar bestaan niet wast in kille greep slecht bij de rozen blijf ik staan verwonderd dat ze zelfs vergaan het leven kleuren en als na twaalf plechtige slagen het nieuwe jaar begint…
sacrajewa31 december 2007Lees meer >

Als de avond valt

netgedicht
3.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.149
Laat me… wanneer kwijnende zonnestralen zich drenken in het bloed van de vergane dag de zee het wellen van haar golven langzaam laat vervagen in ‘n verstarde lach en als de wind haar wisp’ren niet meer door de blad’ren zingen kan omdat de nacht zijn deken heeft gespreid waardoor de wereld in ’t duister glijdt… leg ik mijn…
Biba27 juni 2004Lees meer >

Is het nu zomer, is het nu herfst?

netgedicht
3.8 met 12 stemmen aantal keer bekeken 858
De geuren van verval en heimwee, van niet te begrijpen vergankelijkheid en toch toekomst en perspectief versmelten met een vleugje romantiek want niets is voorgoed afgelopen, gedaan, niets zal oeverloos vergaan; moeder aarde draagt haar kinderen tot zij zelf kunnen lopen, praten over wat er achter de horizon wordt vermoed; zo is het goed…
Adeleyd21 oktober 2008Lees meer >

knietjes knookten

netgedicht
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 855
ze ademde vergane glorie knietjes knookten in te korte rok donkere uitgroei in de blonde lok ze klassiekte een vergeten mode wiebelde op hoge hakjes trippelde te kleine pasjes fluisterde een haags accent snoepte iets te vaak gebakjes verkeerde in de hoogste kringen maar haar val kwam snel die cirkels zijn gesloten ze probeerde…
wil melker19 oktober 2006Lees meer >