11210 resultaten.
niets....
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
1.019 Feest een stad vol feest
en ik voel me zo triest
Alsof de zon bevriest
er geen warmte is geweest
Losmaken doet me pijn
ik zie je steeds gaan en komen
's nachts in mijn dromen
in een schijnsamenzijn
Verslagenheid alles kwijt
stil verlangen naar jou
Man waar ik mee leven wou
maar leegte is de realiteit
In mijn buik huist de pijn
mijn…
Vijfde op de schaal van richters
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
809 Ontbeer de paleizen waar vrouwen hoereren en breng
mij naar de man die water, vuur, aarde en wind
in zijn lemen handen heeft gegrift.
Laat hem kruiken maken, de beloning zal een overwinning zijn.
Wanneer de lans gebroken wordt in hemeltergend licht
zal mijn leger de ramshoorn blazen.
Drager van de kruik, stel mijn bevindingen op schrift…
Als het heeft gesneeuwd
gedicht
3.4 met 22 stemmen
11.300 Je loopt op straat en zie:
op een hoek speelt een man
op een piano die aan het begin van de avond
bij het grofvuil is gezet.
----------------------------------------------------------
Uit: Dit gedicht wordt opgenomen in 'Neem me mee, zei de hond', de bundel van Wim Brands die in september zal verschijnen bij uitgeverij Nieuw Amsterdam.…
In het droombos
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
556 In het droombos lopen beren los
en gaan konijnen uit hun bol
maar jij droomt nog
en hunkert vaker in de tijd
van slapeloos verlangen
op het grasveld in het middenland
staan drie eiken, hoge kruinen
als in een droom geraakt door de maan
er is een toverwoord op deze plek
beland,
in een gesprek met alle uilen
vlieg je daar weg
als een…
RAMSBECK
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
620 wie niet een de naam nog weet
Van wie niet een de verzen las
Versvoeten vol versplinterd glas
Spoorden het dier aan dat hij reed
De schrijftaal die hij openreet
Vormde een incompleet karkas
Het vakwerk dat het stadje sierde
Kenmerkte hem nu niet bepaald
Tot hij een kleine kerk bezocht
Waarin een stilte open kierde
Die maakte dat een man…
Ogen als planeten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
577 Ogen als planeten
staren strakblauw naar de maan
Voorbij de hemisferen
Trekken sterren trouw hun baan
Ogen als kometen
doorklieven tijd en ruimte
De toedracht is niet vluchtig
naar de horizon ver buiten
Sterrenstand geeft ruggengraat
Men zal nog wat beleven!…
Voetbal
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
840 Voetbal kijken is een must
ik ben me daar heel erg van bewust
of ik het leuk vind telt niet mee
mijn man juicht wel voor twee
dus tegen wil en dank
zit ik naast hem op de bank
ik zorg voor de hapjes en het bier
en hij heeft het grootste plezier
maar ach dit gaat ook weer voorbij
hopelijk wint ORANJE zijn eerste partij
en worden ze 11…
Ik mis
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
608 Ik mis de koelte van de nacht,
die blik in je ogen,
die mooie lach,
het gevoel dat jij me mag;
ik mis de regen van de nacht,
het zachte geluid tegen mijn raam,
jij die fluistert in mijn oor,
wij twee samen,
we gaan er voor;
ik mis de maan van de nacht,
iemand om mee te praten,
als de stilte aan me vreet,
wanneer je berichtjes niet meer…
In mijn hart gegrift
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
621 maneschijn
diep in een mooie droom
Wat ik hoog aan gevels hang
als vlag, banier of wimpellint
wapp’rend in de ruige wind
spieg’lend in een waterstroom
Staat ergens in mijn hart gegrift
Verdiept zich in mijn nietig zijn
Begraaft zich met de doden
Wat ik met mijn woorden schrijf
in al wat ik bedenken kan
voor ieder dorstig vrouw of man…
Het veulen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
754 groeien
de grote ogen aten uit jouw handen
en blijdschap was vaak onverdroten
galoppeerde zonnig naar jouw hart
en ook de dagen van het draven
dresseren vol met goede moed
gaven geduld om niet te veel te vragen
gedurfde tijd maakte de twijfel goed
het veulen werd een grote jongen
't kleine paard een machtige hengst
met wapperende manen…
Philippe Croizon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
427 Het staat echt als een paal boven water:
De man die ooit onder stroom kwam te staan
En nu zonder ledematen moet gaan
Nee, die held maakt dus nooit meer zo'n flater!
Philippe draagt nu een wat vreemde outfit
Maar weet dat niemand hem in 't vaarwater zit!
...42-jarige Fransman zwemt zonder armen en benen het Kanaal over.…
tijden die zijn aangebroken
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
555 De maan schijnt door de bomen als
de tijden even stil staan voor deze winterslaap.…
Baldakijn
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
677 Ik weet wel dat ik op moet staan
om niet te blijven liggen
weemoedig staar ik naar de einder
golven met witte kruinen
vertellen een verhaal
maar het spookt zo in mijn hoofd
Ik spaar de tijd
in ongebruikte kamers
ik zit daar uren lang
maar het vallen van de noten
maakt me zo klein van binnen
hij staat vaak boven aan de trap
de man zonder…
Goedheiligman
snelsonnet
3.0 met 30 stemmen
3.338 De Sint staat weer voor alle ouders klaar
Om kinderen met straffe dreigementen
Te onderdrukken en hen in te prenten:
Pas op, een zwarte man is een gevaar
Een kind zo blijvend in zijn zieltje raken
Dáár zouden ze een film van moeten maken
-----------------------------------------
oplossing raadgedicht 8 november 2010:
geldwolf (titel)
krokodil…
het verharde licht
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
536 stilte jou niets meer vraagt
het dwarrelen aan de bomen staakt
herfst een steen keilt over het water
onbeschermd en bedoeld voor later
schrijf je dan nog in de taal van liefde
of doe je, geveld, je dromen dicht
windverloren door al wat griefde
in de magerte van dit vergezicht
zal winter koude stemmen brengen
een rouwband dragen rond de maan…
Nachtritme
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
544 stilte bemantelt de aarde
enkel de bladeren ritselen
vol is de maan
de dichter is opgestaan
waarom nog
in woeligheid wachten
zijn hand wrijft langs het gezicht
hij plukt woorden uit zijn gedachten
strijkt een zwaluwstokje
een kaars brengt hem licht
hij schrijft en schrijft
zijn rijke poëtische klanken
niets blijft meer verborgen…
In winteravondkou
poëzie
3.9 met 13 stemmen
2.782 In winteravondkou, in het groot open
van het blauwvloeiende belopen
roestrandig staal,
spichtig, onzichtig nu de nieuwe maan
als een fijn edel veertje, als een losse haal
en dun getogen.…
lilith
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
622 iedereen binnen
de ceremonie gaat beginnen
de reus en kinderen
wie zal hen hinderen
praat geen onzin
hier is het begin
geen eind in zicht
sorry het is mijn plicht
rechtstreeks uit het oude woud
de slang is oud en koud
vannacht was ik dichtbij
een boek lag aan je zij
ga geen gevecht met ons aan
wij zijn kinderen van de zon en maan…
Mijn Groot Geheim
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
919 kwijt
een koestering van binnenuit
soms ook een beetje spijt
maar
meestal een geluksgevoel bij
terug weer in die tijd
je hebt het zelf mee gemaakt
als in een andere 'ik'
al wat je hebt beleefd
dat wat er was, en is geweest
is iets van jou, en jou alleen
het midden van je zijn
toch
wat je met niemand delen kan
geen mens geen vrouw of man…
Ooit misschien
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
689 Kwam totaal onverwacht,
Je zei ; ” Ik ga met je mee”,
Waarom zei ik geen nee,
Je nam mijn hand,
En gaf die kus,
Het ging zo snel,
Zo onbewust,
De spijt en schuld, die kwam nadien,
Hopelijk had niemand ons gezien,
Je hoort bij haar,
En niet bij mij,
Ze heeft je nodig aan haar zij,
We weten niet nog voor hoelang,
Maar tot dan ben je haar man…
Je zult maar: de dader zijn!
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
716 Je zult maar in de schoenen staan,
van die vader
je zult maar in de auto zitten
van die man
je zult maar de vader zijn die
er op lugubere wijze achter kwam,
dat zijn kind eronder lag!
Je zult maar dit scenario meemaken,
je zult maar op die manier
je kind kwijtraken,
je zult maar op deze wijze
je kind verliezen!…
Purmerend vergane tijd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
638 Zij is op de kaasmarkt geboren
als een man wilde- zag hij haar staan
je had er eens goed moeten horen
dan ging zij er niet meer vandaan
Griet Purmetreutel werd zij genoemd
lokte vele kerels in haar bres
werd zij er vermoord en ook verdoemd
op het fraai stadhuis bordes
voor een uitvaart bleek geen cent
was het niet wat zij verdiende
niemand…
Noodhulp
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
443 De man is zeer met haar begaan.
Z'n troost spreekt Tamarinde aan.
Ze klaagt niet langer steen en been.
De priester heeft gemeenschapszin
en duikt met haar de sponde in.
Ze glimlacht door d'r tranen heen.…
Zacht valt de regen
poëzie
2.5 met 4 stemmen
1.135 Geen ziet hoe het daalt uit dat duistre wolk-gespan,
Als de tranen stil geschreid van een hoge sterke man,
Die men voelen wel maar zien niet kan.
Langzaam zakt de stad in het duistren van de nacht.
Langzaam valt de regen uit de duistre hemel, zacht
Als een woordenloze klacht.
1889…
een laatste zonnestraal
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
833 nog sprankelt
licht over zee
een rimpeling
danst met nevel
de wind al koel
omhelst het water
een trage golf
spoelt over strand
waar een eenzame
voetstap verloren gaat
meeuwen schreeuwen
hartverscheurend,
klapwieken breed
over het water, waar
de glinstering verstilt
een laatste zonnestraal
wordt schaduw
de maan trekt een baan…
Ze strompelt daar
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
493 Ze strompelt daar, die oude vrouw,
met weemoed in haar ogen;
haar man al dood, nog in de rouw
en wachtend op wat mededogen,
maar niemand die haar groet of ziet;
de herfst glimt in de straten.
Wat ligt nu nog in het verschiet,
met wie kan ze nog praten?…
Bij de dood
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.078 Op die winter dinsdagavond
spande zich om jou
de blauwe hemel
en het brandde, brak en week
alsof dit afscheid zomaar
komen kon,
als zomerliefde,
fel van vorm en naam en kleur,
alsof de bleke zeeën van de maan
zich wenden kunnen naar de zwarte zijde.
Wat niet gekund had, is gebeurd.…
Slotakkoord
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
801 Op een bankje in het park
vervloekt hij de volle maan.
Pas na zijn laatste compositie
mag het licht weer langzaam aan.…
DE LAATSTE HERFST
poëzie
2.7 met 6 stemmen
3.618 De wereld stond ontbladerd
Uitstervend in seizoen,
Dat zon voorgoed verliet,
Weer tot de maan genaderd.
Wij vonden nog een zoen.
Ergens zijn wij ons toen
Ontweken of genaderd?…
Albasten schemering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
559 verstilde blikken
in half vergaan schemerlicht
ze vertoeven hangend in mijn tijd
in opgeloste tijden en halve tijden
de dis duimendik onder vleugelslag
een albasten schemering
als enige dimensie
rafelig en wazig de kaders
waarbinnen alleen fantasieën wonen
hullen zich in zweverige sluiers
wikkelen mij in weemoed
ze vertrekken met een halve maan…