Alle inzendingen

We moeten weer gezonder consumeren Geen kaas of koffie zelfs geen oliebol Ook geen versnapering met alcohol Het is toch bijna niet meer te verteren Die schijf van vijf...vast veel gezonder leven Maar bier en worst...ik heb mijn schijf van zeven

Liefde versier mij eens Laat eens van je horen Hou mij eens stevig vast Ik kijk naar de hemel en ik denk Laat de sterren mij nou eens omarmen Want ik heb het soms zo koud Ik wil naar de zee kijken En ik wil de golven golvend over mij heen Om de liefde te voelen van de aarde Laat me ni...

Je kent je eigen schaduw niet meer hoe je leunde tegen een boom keek, naar het neergelegde beeld mijn droom, mijn mooie droom je bent een glazen twijgje nu de zon schijnt bijna door je heen een schrale schaduw aarzelt alsof het lichaam reeds verdween.

Jouw sterven de klap was hard de duisternis zwarter dan zwart mijn hart brak uiteen in talloze scherven Ik ben begonnen de scherven bij elkaar te vegen kom ze werkelijk overal tegen ik pak ze op, stuk voor stuk want elk klein scherfje brengt weer een stukje geluk moet mijn hart opn...

koffie in de kerk smaakt naar dialoog zoals thee in de moskee

Reeds lang verzwijgt de klok het vertrouwde tikken zodat stilte zich kan laten horen dagen volgen nachten en weer om alleen het huis zelf ademt nog De deurbel galmt schel door de kamers een meisje met kinderpostzegels wacht -vergeefs- de deur wordt niet geopend Sporadisch gaat de telefo...

We hebben weer een nieuwe schijf van vijf Meer groente, volop fruit, liefst onbespoten Wat vette vis, drie thee, een handje noten Dat is het allerbeste voor je lijf Maar dit advies vervult me met chagrijn; Dat ene miserabele glas wijn!

Politiek is niet alleen voor vromen Ze trekt ratten aan vol eigenwaan Die de kunst verstaan rechtschapen over te komen Met hun welgevulde endeldarm gassen ze dure stoelen warm

oranje lippen ruiken naar kauwgom haar tere lichaam viel vederzacht tegen me aan toen de tram pardoes optrok de donkere zonnebril verbergt haar ondeugende ogen glimlachend duikt ze in haar telefoon

Ik vind je om me heen, bladerend door een fotoboek, lach je al mijn pijntjes fijn. Vanuit mijn ooghoek denk ik je wel eens te zien, op de bank, nippend aan je wijn. Maar als ik mijn hoofd draai, zie ik alleen een afdruk, op de plek, waar jij eens zat. Op dagen dat ik je meer dan o...

de stille taal van wenkende ogen, de mondhoek opengebroken in een glimlach, dwars door sleur een open deur, zo lijkt het tanden prijken wit wimpers waaieren de vaste snit van zwart omlijnde blikken en het schikken van haar lange been dat hooggehakt de zet bepaalt verlangen lijkt op sl...

het huis dat staat zo men het achterlaat in een grijs gebied ongewassen gordijnen is er iemand die het ziet... een schrale plant de verfloze buitenkant vertelt het onbevolkt zijn het schamel dak knarsetandt in een verwrongen lijn de zon licht spinseldraden op een zilveren prentje b...

De gelukkige klas; hoe goed getroffen het was. Een gemengd gezelschap van guitige gezichten. De gemene deler van het al. Een nieuwe generatie voor de vrije val; voordat een foto van een voorbij verleden zou spreken. De gelukkige klas; die deze groep mensen ooit was. Jongens en meisjes ...

ik was geen flower power kind had eerbied en respect van huis al meegekregen pas later ging ik voor en tegen wegen koos wat ontredderd als naamloze de middenweg de scherpste kantjes had ik al opzij gezet hekel de prestatiemaatschappij snel consumeren maakt niet blij nu speel ik met...

Dat vrij der vorsten naam, door slavenhand In rotsen uitgehouwen, praal! Dat standbeeld en altaar, hun razernij, Het bevend mensdom leer'! De tijd schuurt hunne naam van 't outer af; De mensheid trekt de voet terug, Wen zij een beeld in 't dreigend wezen trapt, En gilt: hier ligt een ...

Eerst gaan ze je gedeeltelijk verzagen, Dan worden aders ergens weggeplukt. Is dat dan naar tevredenheid gelukt, Dan denk ik dat de rest ook wel zal slagen. Op deze plek staat nu met regelmaat Hoe of (het) Willem Overweg vergaat.

aan iemand die iets ziet in reïncarnatie vroeg ik of ik nu hier kan zitten en tegelijkertijd schoenlapper in India nee vond zij maar waarom zou ik die schoenlapper in het verleden dan wel kunnen zijn? Nee, liever een prinses het ene is gelijktijdigheid het andere opeenvolgen...

Hoe je vooral buiten weleens zei die couperose zo vervelend zichtbaar te vinden, want ijdel tot het eind. De snottebel die tijdens een wandeling soms aan je neus kon blijven hangen, ergerde je, want 'van oude mensen'. En nu is het drie jaar geleden dat je ontleefde lichaam onder een zwa...

Nu de schaduw grijpbaar wordt zich vangen laat in mijn handen tussen de vingers wriemelt vrijheid van het licht zoekt Maakt zich in mij een voelen los dat liefst als blad uiteen valt verteert en zich vindt in sporen weggeblazen en gedragen door de wind

Afgemeerd lig ik hier de motor zwijgt voor wintermaanden Afgemeerd aan de oever van de rivier kabel aan de bolder Geen schipper durf ik naar de koers te vragen Geen boeking wordt er gedaan geen kinderstem geklets,roepen Geen kip.... die nu wil reizen de bomen bijna kaa...

Kom bij mij, allen die vermoeid zijn Als uw lasten zwaar zijn om te dragen U door verdriet en pijn bent verslagen” Jezus zegt: “Ik zal er altijd voor u zijn.” Wees er zeker van: “Ik zal u rust geven Kom maar bij mij, ik zal voor u zorgen Nu, vandaag en iedere nieuwe morgen” Wat ka...

Ik heb je gekregen, maar ook weer verloren sterven is definitief onherroepelijk mijn lief resultaat van worden geboren het yin en het yang de essentie van het leven een grote tegenstelling een leven lang dat is mijn houvast nu leef ik in pijn maar ooit zal er ook weer vreugde zijn

Die nog net niet Achter de heg Werd weggestopt In de grond voor Ongewijde rechtelozen, Heeft hier in Verkorte vorm Zijn laatste plek gevonden - Niet verwonderlijk, omdat zijn Menselijkheid al tijdens Het leven werd geschonden - Hij heeft hier met zijn Onaanzienlijke lotgeno...

wanneer zij weer met z'n allen vergaderen hangt hij angstvallig bladeren terug in de boom iedere dag wel een keer of vier want de herfst waarin alles bederft is niks voor hem

De bladeren verkleuren En vallen naar benee Ze nemen wat ontgroeid is Als pakjes met zich mee Dat gaat heel diep de grond in Alwaar het transformeert Als Koningin de Winter Het witte land regeert Als Koning Lente klaar is Straks met zijn winterslaap Dan duikt hij in de aarde ...

Dat dit je herinnering terug haalt naar die vriesdag vol van zon, met lichtend rijp op sprietjes stro, en zilverwit op boom, met licht zo stralend zacht en goud dat bijna aaibaar langs de ramen strijkt.

Wij doen het niet in vijftig tinten onze kleurschakering is pastel, terwijl het gebrék aan macht opvallend overheersend is Wij voelen de in jaren slechts op basis van gelijkwaar- digheid ons ooit ingegoten met de paplepel vrijheid en gelijkheid, zeker in geest helaas moeten wij dit ja...

Zijn lege woorden slokken de ruimte gulzig, stelen momenten. Dat waren de mijne. Als sporen van zijn stroom vervagen, slaat hij wanhopig terug, maar in lucht is er geen houvast. Paniek’rig het laatste woord, Maar geruisloos was zijn val. De stilte kwam en bleek zijn ballast.

Op een kleurrijk pad kraken droge bladeren onder mijn voetzool.

Een eeuwigheidsmoment het zomaar stil bewust worden van vrijheid als we de tijd passeren waar we zo vaak slaaf van zijn