Alle inzendingen

Heel eventjes aarzelde de duisternis edoch gaf zich daarna maar verloren Aan ‘t ochtendlicht die als hindernis het duister al dikwijls had bezworen Heel eventjes draalde de stormwind edoch begon daarna hevig te waaien Door de zwarte krullen van het kind dat naar haar vader stond te zwaaie...

in het diepe rood van ondergaande zon buitelen kleine gnomen met veel plezier in de toppen van de bomen kobolden springen op de grond waar het eerste licht van de nieuwe maan traag tevoorschijn komt op de open plek van het donkere bos dansen elven en feeën op het zachte mos hun o...

je ziet de helikopters boven de bloemen van Syria en ze gooien er iets uit met groeten van de president zwarte objecten vallen en dalen en dalen en komen neer ontploffen op huizen en in straten iedereen snelt toe om de doden weg te halen dat zijn de mensen die er nog zijn ze hadden ...

De slagtandhandelaar deugt voor geen meter Maar erger nog: de mensensmokkelaar Wat dacht u van de zeehondknuppelaar Of die vermaledijde plofkipeter? Mijn handen zijn gelukkig dubbelblank: Als woekerpolisbaasje bij de Bank

zie haar ranke silhouet afgetekend tegen de kleurrijke avondhemel ze staat stil te turen naar de zee de hand houdt de hoed vast de zomerjurk wappert iets op haar hele verschijning gewoon klasse…, top!

Hier sta ik met afgetrapte schoenen ik kan nergens heen ik heb alle ruiten ingegooid alle bruggen verbrand alle stoelpoten weggezaagd ik ben nu vrij maar geen cent op zak, berooid ik zie wat vogels vliegen zij doen wat hun ingegeven wordt en zingen hun vrolijk lied zij doen gewo...

de dood sloft onzeker achter me aan draagt bloemen in zijn hand en op zijn rug een zak vol aarde zijn schred lijkt onzeker in zijn kielzog volgen de huizen waarin ik heb gewoond, geslapen, geneukt en gegeten ze lijken kleiner dan toen de voordeuren staan allen open als ik zou dromen, z...

In een donkere cel Niet geboeid Maar zittend Slapend In isolement Tot dat je weer wakker bent Ik zag je vaak Heb je één keer zien huilen Om de vriend die er niet was Waartegen je even kon schuilen Iedere keer de schelp Des levens die je beschermt Die hoort van je eenzaamheid De zee di...

Een bruin blad valt neer op een nazomerse dag door een zachte bries.

De weg is lang Het oordeel van de mensen hard Als je kwetsbaar bent Een kluwen van herinneringen Doolhof zonder eind Geplaveid met angst en pijn Zoekend naar balans Wadend door drijfzand Zak ik langaam verder weg

geschaard aan een groene tafel ver van wereldse roes graast het vee traag vertrouwd onder een hemel die hen behoudt het land waar ze zijn gevoed met eendracht van zware lijven het vee kent geen haast gras groeit als wolken glijden ze bewaren het evenwicht tussen beide.

Emoties liggen naast elkaar, haat en liefde maar: gevaarlijk en ook raar: van haat en liefde naar: berusting, geen interesse meer, is er ook geen haat en liefde meer! Dus van oplaaien is geen sprake meer!

Wanneer je gezond bent. Wanneer je talent hebt. Wanneer je succes hebt, op school of in je werk. En in de liefde. Ja dan, lijkt geluk heel gewoon. Maar dan, valt er een steen in onze vijver. Geworpen door iemand of door ons levenslot. Ineens. Onverdiend. Onaangekondigd. Zomaar. Vermomd al...

Twee zwanen rusten overdag op een fietspad ongeroerd totdat

door de zon reden we je tegemoet gewapend met zonnebloemen drie soorten maar liefst liepen we naar daar waar gisteren de kist nog open was om je te zien met een vredig gelaat je colbert aan, met daarin je visite kaartje van ' Poëzie gaat door ' vandaag de uitvaart aan de Wet...

"Zeg leden van de Staten Generaal Ik weiger om hier voor Piet Snot te zitten Terwijl u denkt: 'Ja boeien!', of gaat pitten Ik vraag het voor de allerlaatste maal Uw koning zegt dat niemand hier vertrekt Voordat ik weet wie of er heeft gelekt!"

Er liep 'n traan over mijn wang, bij 't lezen van een boek, begon natuurlijk eerst vanuit mijn ooghoek. Hoe simpel is emotie in tranen te "vangen" door een simpel verhaal of domweg verlangen? Er liep een traan door tot in mijn nek, misschien verklaar je me nu voor gek, ...

Die buiten gebaande wegen Zonder zorgende mensenhand Tot wasdom kwam, Tussen distels en stekels Haar pure schoonheid toont, Is weliswaar ver te zoeken - Maar het zoeken loont Als nooit te voren, Haar onovertroffen schoonheid is Voor eeuwig in mijn hart geborgen, En telkens als ...

Hij die naar Hongarije is gevlucht Is daar niet welkom en dat zal hij weten. Hij steekt naar het hem toegegooide eten Zijn hongerige handen in de lucht. Wie niet goed vangen kan is dus de klos, Hongaren zijn – zo lijkt het – van God los.

Moord´vrienden´ zelfdoding vindt z´n vriend in maatschappelijke medeplichtigheid en z´n vijand in moralistisch geneuzel! moordvrienden

Oude koeien uit de sloot hoor ze Nog eens loeien. Ze krabbelen Tegen de walkant op om zich met Ons heden te bemoeien. Roodbont, zwart wit gevlekt; De kosten door de winst gedekt. Melkkoeien zouden het slechts Wezen, maar wat overbleef waren De mageren van de soort die Weldra werden ...

schrijf om te beginnen niets opvallends geen enkel woord mag mooi zijn of iets uitdrukken doe dat dan ook niet geen enkel idee mag je zeggen eigenlijk geen enkel beeld mag je bedenken verbiedt alles en wie weet is er opeens iets wacht, wacht, hoor alleen het ruisen van het...

Als kind stal ze mijn hart, toen ik op de fiets van Kollum naar Buitenpost ging om in een grote zaal een film over haar te zien, die waarin ze haar vader, de zeeroverskapitein, op een zwaarbewaakt eiland, Taka-Tuka-Land, bevrijdt. Ik wilde ook in Villa Kakelbont gaan wonen, samen met Tomm...

mijn kleindochtertje van vijf maanden wilde helemaal niet slapen mijn ogen vielen dicht zag ik door de kiertjes dat ook haar ogen dichtgingen ik keek nog een beetje en zij ook ik hield het langste vol, zag haar slapen eigenlijk was ik wakker sliep ik toch een hazenslaapje

verleidelijk winkelt de straat dringt ongemerkt haar kleuren op aan argeloze passanten warm vertellen geuren op delicate wijze hoe laat het is nodigen uit tot een kleine dis maar niet nadien etalages hun snuisterijen hebben getoond appellerend aan de smaak van de koper verlokkelijk...

Zijn ogen waren onnatuurlijk groot, De bleke handen te roerloos voor daden - Zoals een bloem uitbloeit met open bladen, Droomde zijn leven open naar de dood. Zijn zwakheid glimlachte als een kind glimlacht, Wanneer zijn tuin bevroren is van winter - Hij stond voor 't raam en, glimlach...

Het beeld van de ontheemde heeft zich stil in ’t hart gebrand van Hollands huis en haard. Het maakt nu niet meer uit of je verklaart dat je ertegen bent of helpen wil. Het beeld vraagt elk van ons: “Ben je bereid te kijken naar je eigen breekbaarheid?”

dat is andere koek je wilt er zijn - altijd en overal - om en voor de ander altijd ben je in de weer voor je idealen het algemeen belang steeds weer - en meer - probeer je te sturen - bereikbaar te maken - het doel van jouw streven je haast - rent en vliegt jezelf vooruit mentaal...

Bijna elke dag denk ik er net te laat aan: haar nieuwste vangnet

depressie kan verworden tot sluipmoordenaar zij dringt ongevraagd binnen in schijnbare veiligheid waar wijkplaats zou zijn het benauwende net wordt aangetrokken rond resten levensblijheid duister groeit tot morbide zwart, verstikkend is de ademnood angst gruwt met golven hoeveel ka...