177 resultaten.
Voorbij
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.817 Voorbij
Jouw twee armen om me heen
Terwijl we lopen
Langs de vloedlijn
Het is voorbij
Voorbij
Je zou altijd van me houden
Je hele leven lang;
Loze woorden
Want het is voorbij
Voorbij
Jouw alles eisende
Dwingelandij
Je vroeg meer dan ik kon geven
Maar het is voorbij
Voorbij
Verdriet om wat geweest is
Vermengd met opluchting…
liefde
hartenkreet
0.0 met 2 stemmen
2.209 waar zou dag heen gaan
die opluchtenden zuchtende wind
die langs mijn wangen streek woelde
om de donkere stilte te verjagen
met een boog om me heen
ogen die niet zien wilde
de sluier van de ogen die
roerloos lach
zong de klok zijn sonet opgelucht
van blijdschap of zwaar met lage zwaare klanken
m'n haren zo zacht dat niets vergelijkende…
Vaarwel Oak Head
hartenkreet
4.2 met 30 stemmen
2.857 Het was goed
dat ik heenging
van de plaats
waar niemand mij ooit wilde.
Ik spot met je woede
over vermeende ondankbaarheid
voor de dingen die je mij niet gunde
en ook nimmer gij,
maar het lot mij gaf.
Ik gaf je terug alle dingen
die je liefst zelf mij had ontnomen.
maar toch vroeg je verbolgen
me nimmer terug te komen.
Met de tonen…
"Ademtocht "
netgedicht
3.5 met 37 stemmen
1.899 Haar haar als zeil
bollend in de wind
in bruisend sop
en schuim gewassen,
de blouse fris getint
stuwt haar scheepje
van het rankste soort
in schuimend kielzog
van een tocht die maalt
langs sterren, ongetemd
als hinden blind voor
hun bestaan, ongeremd
tussen kop en staart
bereiken we de schaduwkant
van ons en een bekende maan.
Uit…
Bloedtest
gedicht
2.2 met 27 stemmen
11.608 het raam rol ik een handlengte omlaag
en gaandeweg vult mijn gemoed zich weer
met lucht, ik snel, versnel, vertraag
de liefde is een bloedtest
en ik blaas, ik blaas, ik zie
dat wat vervliedt, wat niet
ik ruik mijn eigen adem
anders nog? de alcohol
de roes, het schrijnende
en het lucide... ik prijs
de dag die breekt, denk:
'goddank, ik ben…
ben ik tamelijk vol van je 2
gedicht
2.3 met 79 stemmen
35.372 de opluchting toen wij elkaar
op zaterdagmiddag in
vroom & dreesmann op de parterre
met onze respectievelijke
verloofdes tegen kwamen
omdat wel bleek dat we alle twee
niet zo nodig moesten
aangezien we nou ja
al min of meer voorzien waren
dus kon ik je goed bekijken
terwijl je tegen me
praatte zag ik dat je ogen groen
en je lippen vermoedelijk…
Hergeboorte
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.354 Strompel, struikel, stort ineen
Trots wordt uitgespogen
Welkom warme wanhoop
Huilen, lachen, ademhalen
Nieuwe, troostende lucht
Dan stilte, aandachtige stilte
die snikkende echo's verdrijft
Ik fluister voorzichtig
om haar niet te breken
Tot ik de slaap vind
of hij mij
Hoor je me?
Hoor je mijn stem?
Hoor je de stem van mijn hart?
Steeds…
Dit eiland
gedicht
1.8 met 16 stemmen
9.978 Heden voelen mijn voeten zich goed
in hun sokken en die weer
in hun ruime maar nog niet
sloffende schoenen.
Waarom dan niet de paden op,
de bergen in, de velden over
bij deze stad vandaan
waar stegen uitlopen op steigers
niet meer door boten gebruikt.
Wel kan men daar gaan staan uitkijken
over het eeuwig veranderlijk
zichzelf blijvende…
Huilen is gezond
gedicht
3.8 met 151 stemmen
87.118 Leg nu die krant maar even neer,
echt lezen doe je toch niet meer,
huil nou maar even.
Ja, tegen iemands lichaam aan
zou dat natuurlijk beter gaan,
maar huil nou even.
Dat jij de enige niet bent,
dat is een troost die je al kent,
dus huil maar even.
Een ander troosten voor verdriet
dat kan ook niet, dat kan ook niet,
maar huil toch even…
GROTE SCHOONMAAK
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.027 Zingend gooi ik Frans eruit
Daarna bezem ik Geertruid
samen met haar laatste snik
naar mijn stoffer en mijn blik
Jodelend dweil ik Thea op
wring haar in mijn emmer sop
Onder opgeruimd gefluit
druk ik Barend door de ruit
Ach, wat wordt mijn huisje schoon
Saar en Bep doe ik gewoon
in de groene en de grijze
ieder op haar eigen wijze…
BEVRIJDING
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
481 Het strenge bijbelboek Openbaring
toont veel schrikwekkende wereldplagen
en monsters, die de mensheid belagen.
't Geeft verwarde, zoekende huivering.
Sluipt een geheime, wraakgierige dreiging
door de eeuwen, met duivels behagen?
Moet men angstige verdrukking verdragen?
Tenslotte een blijde omwenteling!
Hemel en aarde mogen zich verenen…
ik huil niet
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
770 voel een traan ah, hij
daagt mij uit
deze keer echter
is de traan
de overwinnaar
wat gek…
het voelt warm
aan langs
mijn wang
normaliter
huil ik niet…
PARKLEVEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
451 (tanka)
Moeder eend zwemt voort,
gevolgd door één kleintje maar...
Verlies geleden?
Blijdschap! Uit het gras komen
haar vijf andere kuikens.…
Toen we van oorlog
gedicht
3.5 met 2 stemmen
9.611 Toen we van oorlog hoorden
trokken wij allen een aardappelzak
over het hoofd en begonnen wij
door elkaar te lopen en elkaar verwijten te maken
en niets dan lelijke dingen te schreeuwen,
zo hard dat ze onverstaanbaar werden.
Daarop gingen we elkaar, redenen genoeg,
met aardappelen en stenen en spijkers
bekogelen en probeerden we elkaar te raken…
VERSCHIJNING
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
534 't Evangelie zal zich statig voordoen
bij hen die het Woord aandachtig lezen,
kan in dagelijks leven grillig wezen,
het gewaad van een spitse mop omdoen.
De engel geeft een opbeurende zoen
op het gemoed, uit zwaar peinzen herrezen,
is niettemin een onvatbaar wezen,
snelt soms heen als een angstig waterhoen.
Die hemelgeest mag mensen gadeslaan…
strooiweide
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
535 mijn asresten
worden zwierig
uitgezaaid over het gras
verstrooid door de wind
waarheen?
ze verdwijnen
zoals jij uit mijn leven verdween
zonder laatste groet
zonder omkijken
het is voorbij
ik lijd niet meer
wat kan ik meer verlangen?…
Even adem halen...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
528 Ik liep met de schep naar buiten
Om lucht te scheppen.
De atmosfeer binnen was ondraaglijk.
Ik schepte, en schepte en schepte.
Tot ik niet meer kon.
Dat luchtte op.…
Betere raad
gedicht
1.8 met 4 stemmen
8.831 Ben je boos?
Pluk een roos.
Zet hem op je hoed:
Dan ben je
morgen weer goed.
Helpt het niet?
Blijf je kwaad?
Dan volgt nu
betere raad:
Ben je boos?
Pak een doos
En geef hem een schop
of verscheur hem:
Dat lucht op!
------------------------------
uit: 'Binnenste buiten', 1986.…
Een prozagedicht: "Eagerly I wished the morrow" (E.A. Poe)
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
663 Regenachtige zomermorgen.
Ik heb de gordijnen opengeschoven voor het toneelstuk, het spektakel van de lichter wordende hemel achter de boomtoppen
Bij de overburen is het licht aan om half zes in de morgen:
wat een troost dat er, daar aan de overkant, een levend wezen is, een ander mens, een mede-mens zelfs!
In doelloze, zinloze, blinde blijmoedigheid…
De ontdekking
gedicht
3.9 met 45 stemmen
7.279 Een man ontdekte dat de liefde niet bestond.
Het was een schitterende ontdekking.
Hij werd beroemd.
Hij hield lezingen, gaf interviews,
lichtte zijn bevindingen uitvoerig toe,
en alle mensen schudden hun hoofd van verbazing -
maar ze haalden ook opgelucht adem,
want zij bestonden nog wel,
en achter hun deuren, tussen hun jassen, in hun…
Wie het weet mag het zeggen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
615 Was het een gemis of een opluchting?
was het vrijwillig of gedwongen?
was het een offer of een aangestoken brand?
was het opzet of een geval van onoplettendheid?
(En voor de voetballiefhebber-kenner
was het een schwalbe of een loepzuivere penalty?)…
[ Ik ben opgelucht ]
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
419 Ik ben opgelucht,
gisteren was het zover:
ik nam het besluit!…
Toestand in Marokko
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
638 't Is wat
Zei de ernstig
Depressieve dame
Op leeftijd nadat
Ze de vierde
Electroshock
Had ondergaan -
Op een toon van
Opluchting en
Meewarigheid en
Voorzichtig opgetogen
Voegde ze eraan toe -
Een hele toestand
In Marokko -
En deed er verder
Het zwijgen toe
Inspiratie: Hollanddoc Radio, Vincent Bijlo, zondag 30/9/…
Mijn mooie vergezichten
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
3.898 Ik laat de eenzaamheid voor wat hij is
Er valt niet meer uit te halen
Zucht van opluchting bij gebrek aan gemis
Het valt nauwelijks te vertalen
Nog steeds in diepe gedachten verzonken
Maar de sleur is er zeker uit
Was te lang naar ongeluk aan het lonken
Nu sta ik op en verdeel de buit
Niet langer is regen mijn zonnenschijn
Of de stad vol…
VERGEZICHTEN.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 Ik laat de eenzaamheid voor wat het is
Er valt niets meer uit te halen
Zucht van opluchting bij gebrek aan gemis
Het valt nauwelijks te vertalen
Nog steeds in diepe gedachten gezonken
Maar de sleur is er zeker uit
Was te lang naar ongeluk aan het lonken
Nu sta ik op en verdeel de buit
Niet langer is regen mijn zonneschijn
Of de stad vol…
Haiku 5#5
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
535 De opluchting
Ik laat mijn wind zacht
en geluidloos ontsnappen
als een lente-ui.
Eeuwige branding
Tussen hier en daar
groeien wilde woestijnen
op dansende golven.…
Brekende stilte
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
463 langzaam verkleurde
haar lach de spanning
in duizenden kinderogen
nog knipperden zij
op klein vermogen
in een zacht
heen en weer
bewegen kwamen zij
weer tot leven
ademden hoorbaar uit
zo lieten handen
in een sterke kramp
eindelijk hun vingers
weer vrij in een
opluchtend gebaar
in brekende stilte
rezen zij als
een man op van…
Een nieuwe avond
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
570 De nacht die kwam was al een warme nacht
een waar ik nog wel een tweede van verwacht.
Buiten puft het gras en ook de stenen
maar het is geen droeve nacht voor deze of gene.
In nachten zoals deze hoeven we ons niet te verliezen
er is opblijven, lang gaan lezen om voor te kiezen.
Laat dat klavecimbel in je hoofd er maar los
deze week loste ik…
De niet aflatende en wegblijvende pijn
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
587 Ze zegt: als haar gevraagd wordt hoe het gaat,
het gaat goed, we zien de pijn in haar ogen.
Ze kijkt weg, als men dieper op het antwoord ingaat
het gaat best, we zien haar schouders zakken.
Pas, als we naast haar zitten, breekt ze
een zielig hoopje snikkend en wel
de tranen vloeien rijkelijk, nooit wist ik, zo stottert ze
dat verlies zo’n pijn…
nooit meer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
497 we hebben ze gewoon
nooit gekend
de tijd duurde (te) lang
opluchting als de vloer
weer toebehoorde
aan jezelf
eindelijk verlossing
het leek op
wakker worden
en we wisten
dit nooit meer…