253 resultaten.
Najaarsstorm
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.606 weer,
regeert de natuur
met harde hand
een grijze stroming
breekt los
in zweepslagen
kraakt
de glasheldere hemel
in scherven
vergruist het water
tot ze zich
schuimend overgeeft
waart rond en rond
tot de wind
zijn adem staakt
en nevels oplossen
zodat verborgen licht
weer openbaart…
De wind vraagt
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
1.353 de schuimende paarden
volgen de heer
der stormen gedwee
hun eindeloze rijen
storten zich
op het zand
en sterven
zou de wind soms vragen
of de zon lang genoeg
de aarde heeft verdragen
omdat de maan het vroeg
want de tijden lijken
steeds terug te keren
naar de grijze dijken
die het groene land
beklemmen…
oceaan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
569 Kolkende zee zich uitend in torenhoge golven
het aantonen van mijn nietigheid
overgeleverd aan schuimende razernij
Schoonheid in al zijn woede opgezweept door de storm
hoor mij schreeuwen van ontzag
zie mij heen en weer geslingerd worden
En toch houd ik van die blauwe reus
mij steeds weer bedankend voor het volhouden
met liefkozende mooie…
Spiegeling
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.292 De leegte die aanspoelt
op het stille strand
in de vorm van golven
met schuimende koppen
Laat steeds weer een restje
achter van wat ooit
in het verschiet heeft gelegen
al wat rest is wit
Helmgras schudt het hoofd
hoor de wind fluisteren
zoals grijze wolken de zee kussen
voorspellen zij niet veel goeds…
de wind smijt
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
575 ik wil de zee niet ontmoeten
in haar schuimende opwinding
het verzinken van trots en haar
zaak behartigen al was ze een godin
laat de wind maar smijten
met frustraties, vileine woorden
snijden niet maar strelen de klinkers
waarvan de golven zijn gebouwd
het is haar geaardheid, tweedelig
en vruchtbaar zoals tijd
momenten deelt in zomerige…
Protogasme
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
489 Alle uitgeademde eeuwen zijn
Het vulkaanas van mijn bodemlagen
Ongedesemd, in aards vet gedoopt
Als zodanig verstopt in bronstig moeras
Opgetrokken uit ruwe verbazing
Slechts dagzomend met wenkbrauwen
Dorstig geurend naar klamme keldermuren
Kruipend, schuimend, bij vlagen met aderjeuk
Tussendoor zoek ik het zaad van morgen…
Woede ...
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.831 Woeste golven
overspoelen verstand
schuimende koppen
hoofd in brand
Gevoelens op en neer
golvend door lijf en geest
't stormt in mij
het maakt me bevreesd
Geknepen vingers
klauwende hand
waarom neemt emotie
toch telkens de overhand ?
Ik wil gewoon rust
niet denken, niet doen
terug naar wat ?
misschien terug naar toen ?…
adagio
netgedicht
2.3 met 28 stemmen
1.886 de herinnering voert mij mee
op het ritme van mijn hart
emoties raken langzaam los
van de wanden van mijn geest
warmte geeft mij kracht
die onuitputtelijk lijkt
in vrije val zonder gewicht
bevrijd van alle last
de tijd vangt mij op
en ik sluimer verder op schuimende golven
steeds verder terug in mijzelf…
Wolken
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.030 Meeuwen vliegen vechtend
tegen de wind in
krijsend boven het water,
of in duikvlucht scherend
over het schuimende sop.
Nijdig werpt de zee haar golven op 't strand
met de vele verloren dromen die
al duizende jaren meezwalpen
op zoek naar hun thuisland.…
De Engelse Sonnetten, 2. Dwaling
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
999 Verwilderd strompel ik
over de richels,
verblind door een schuimend licht,
ik spreid mijn armen
en hang in stilte
en absoluut evenwicht.…
Een bed van wolken
hartenkreet
4.6 met 8 stemmen
886 De goede God jaagt adembenemend hoog
De winden boven het sop der zee
Spelend met de zon
Schudt hij de wolken op
Tot schuimende witte kussens
Boven een strak blauw overtrek
Met hoofden opgeheven zagen wij benee
Dat het goed was
En leerden lief te hebben
Genietend van het spel
Der hemelse natuur…
Texel
netgedicht
2.9 met 18 stemmen
2.906 waar strand en zee
schuimend de liefde bedrijven
schuren zand en zout
zonverbrande lijven
moet ik in wind en duin
kind en kruin beschermen
terwijl gaap en slaap
zich over mijn geest ontfermen
jij kust de rust
en sluit het zonlicht buiten
ik tel de schapen
die wollig ook mijn ogen sluiten…
Orkaan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
750 Hoge golven op woeste zee
opgezweept door razende stormen
met schuimende branding
langs kusten hoge rotsen
beukend op het weerloos land
bulderend over dichte wouden
vergrijpend aan vlakke velden
over akkers gebroken graan
wervelend met loeiende krachten
getekende onrust in menselijk bestaan.…
Vibrato
gedicht
2.2 met 35 stemmen
13.981 Wat onder uw pruik ontstond
Aan helderheid, die verblinding wekt,
Fnuikt mijn woede: van het plafond duikt
Een gipsdruif in mijn schuimende mond.
-------------------------------------------------------
uit: Van aldoor groter hoogte plat op het zeil (1973)…
VADERDAG, VERWENDAG
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
126 Ja, Vader is er klaar voor, hij nam zopas een lekker schuimend bad,
Moeder vraagt, in de keuken, "Wil jij straks lam of kip, lieve schat?"
Genietend van een kwartiertje op de wc
roept Pa "Lam is voor mij helemaal oké"
"Jij krijgt restant van de soep", meldt Ma, "ik praatte tegen de kat ..."…
Winterdag aan zee
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
819 Aanrollende golven
met schuimende koppen
de strandtent kraakt
Koffie en schrijfblok
achter door zilte wind
gestraald vensterglas
Zilveren meeuwen
leven zich uit tegen
staalblauwe hemel
Contrast tussen toorn
der zee en m'n lichaam
scherpt 't bewustzijn
Gewoon gelukkig
op 'n koude winterdag
aan de Noordzee…
Liefde, die niet kan, die niet mag
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
933 bliksemschichten, donder
slagregens en watten
onder mijn verhitte dak
een woeste zee dendert
schuimend door mijn maag
van liefde, gekmakende liefde
die niet kan, die niet mag
jouw geur zit in mijn huid
zoals je warme lijf nog
in mijn ogen schuilt
verscheurd en verward
bonkt mijn brandend hart
door liefde, gekmakende liefde
die niet…
Het decor
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
568 heb de mooiste
momenten verzameld
uit de kunstschatten der natuur
een onweersslag
wat schuimende golven
door zee aan land gebracht
regensluiers en het
vallen van de eerste sneeuw
zonsondergangen met verdwaalde meeuw
wilde ze delen
met een groter publiek
maar in poseren ontviel steeds de ziel
ik had het decor
van bewegen vergeten…
Haiku 4#2
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
478 Lichtpuntje
Langzaam keert het tij
boven schuimende wolken
een zilvermeeuw krijst
Mei
Het ei is gelegd
in geborgen nestwarmte
de lente vliegt uit
Juni
De zomer ontploft
een vlinderhart staat in brand
de maan lacht een traan…
beter vermijden
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
802 toen ik dacht dat je zei
dat je hier wel blijven kon
zag ik sterren schijnen
een lichtend pad over ons samenzijn
hoorde ik rivieren bruisen
hoe het water zich met volle kracht
schuimend op de rotsen gooit
en wij daarboven onroestbaar
toen ik dacht dat je zei
diende je mij te corrigeren
het nalaten van dat kleine feit
die ochtend in een…
vereeuwigd silhouet
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
998 een spoor van voetstappen
op het geplooide strand
ligt kronkelig te wachten
langs golven van de oceaan
een briesje wuift het lange haar
als de hand een schelpdier vindt
die wonderlijk verscholen ligt
haar schaduw zwicht synchroon
zand bloost met de lucht
en omarmt haar silhouet
terwijl het water schuimend rolt
wordt zonlicht zacht gewist…
Een modegril
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
541 zij flaneerde
springerig haar
een speelse wind in
zondoorschoten lokken
de zonnebril
op een drukke boulevard
ter grootte van een modegril
voor ongewenste blikken
taxerend spraken handen
lange vingers dansten
het eeuwig spel van
komen en zich laten gaan
ik groette
zij bleef staan
zag in onbedekte ogen
golven schuimend overslaan…
Nachtraven
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
539 horen mijn dromen
paarden draven
langs vreemde graven
waarover treurende bomen
een schuimend hijgen
van aangetrokken teugels
en knellende dissels
wegzinderend in bestoft zwijgen
golvend ebt muziek
uit verlaten discotheken
neonlichten doven de tragiek
rimpels over nachtelijke beken
kromgebogen en zeeziek
hou ik het voor bekeken…
Spielerei
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
496 Waarom nog zoveel vragen
als paarden snuivend de dagen “ver-dragen”,
hijgend en schuimend in de piste lopen:
verkrotte wijken door tijd verzopen?
Zal ik rusten gaan in nooit
of blijf ik dralen in ooit?…
Volledig brak
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
417 met grijze vingers
krabde de dag
aan het duister van
de nacht wat
overbleef was koud
en nat bedruppeld
de ziel putte het
riool met zicht op
de hemel door
schuimende stuwing
van het uiterst
smerige water
het nirwana bleek
een zilte droom
die stokte tussen
eb en vloed en juist
op dat dood tij
kwam ik volledig brak…
Terg niet langer mijn hoop
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
843 Terg niet langer mijn hoop
zelfs de wind verdraagt mij niet
de hemel staat in mijn ogen
als een rimpelig oud geschrift
hoe schromelijk gekleed
mijn gedachten lijken meer
feitelijk zuigt macht hard
Maar er is de zee zonder
conformisme maar schuimend
zij spoelt zout op mijn huid
in een land waar mijn
thuis betwist blijft
ben niet ik degene…
Zelfgesprek op Callantsoog
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
490 Ik doe mijn briefje aan jou
Vandaag op de flessenpost,
Geef het over aan
De schuimende branding op
Het Callantsoger strand,
En laat het gaan,
Ik hoop dat het
Je ooit bereiken zal,
En zal rusten in je
Opengevouwen hand,
En dat ik je
Zal leren kennen,
Ook al ken ik
Mezelf nog niet -
Misschien helpt mijn
Noodkreet aan jou ook…
De zee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
411 Hierdoor kwamen de
golven schuimend het
strand op. Het zou fraai
geweest zijn als er een
"cappuccinolaag" over
de zee zichtbaar was
geweest.
Een verpletterend einde
van de zonsondergang,
was in volle gang.…
Pijn van het water
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.222 De horizon vervaagt de dreiging
op de woeste zee van gezichten
het bespringt mij
en beklemt mij
de noeste tree naar de gerichten
over het gelaat dat voorbij ging
Steeds als ik bijna kolkend omkom
doemt daar het laatste silhouet
van schuimend wit
en schamper wit
het vers opengevouwen bankbiljet
betaalt mijn geknakte ouderdom
Martelend…
Koper
hartenkreet
3.8 met 25 stemmen
1.712 Zoals bloed en munt naar koper geurt
breken golven schuimend rood gekleurd
tegen vinnen op moeder en baby's rug.
Sluiten betraande ogen met een laatste knip.
Verdriet en medeleven klinken van mijlenver
hoog gehuil echoët in ons bezwaard geweten.
Snijden door ijskoud water en pijnlijk vlees
wijze antwoorden die nooit meer zijn.…