3244 resultaten.
verstaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 het slaan van de golven
de krijsende meeuwen
zijn verscheurde verleden
het is hem droef te moede
gesloten roodomrande ogen
verdrinken in een peilloze diepte
zijn leven is tot op de draad versleten
het zijn niet alleen vogels
die de stem van het water verstaan…
Eire
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
425 Ruige steile zwarte rotsen
golven spattend huizenhoog
op de rafelrand van Eire
eiland ooit vier eeuwen terug
onder Cromwells Brits bewind
tussen wilde westenwind
kleuren van de regenboog…
Streep in het zand
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
662 Tot de golven kwamen, zacht en onverbiddelijk.
Weggeveegd. Uitgewist.
Nu rest alleen het getij,
dat speelt met wat achterbleef,
een herinnering aan wat ooit een lijn moest zijn.…
Zoals ik ooit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
300 Daar zie ik mezelf,
te jong,
met ogen vol golven.
Hij fluistert,
als een vreemde:
laat mij zingen,
geef mij mijn droom terug.
Hij kust mij,
zoals ik ooit
mijn vader kuste.
**…
Vlammend water
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
1.764 De zon verblindt mijn zicht
Mijn glinstering voor later
De zee brandt in het avondlicht
Oranje vlammen kleuren water
Met de golven aan mijn voeten
Zeg ik eenzaam de zon vaarwel
Om de maan te kunnen begroeten
Spelen zij hun haat en liefdesspel…
Winter
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.210 winterstilte over witte velden
dwaas dwarrelen de vlokken neer
een levend wezen ziet men zelden
het land heeft zelfs geen heer
eenzaamheid is hier bedolven
de witte pracht heerst kil
wolken zijn de golven
wat is de winter stil…
Vaarwelkom
netgedicht
4.7 met 20 stemmen
1.801 ik zwaai het afscheid omver
met maaiende blijfbewegingen
breek tegenwinds vliedende golven
overbrug afstand in een ommezien
ongestreken zeil ik landinwaarts
vaarwelkom je weer in mijn armen
de zilte waterlanders laat ik over
aan een schuimbekkende kust…
Gebroken
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
693 Met één hand breek ik de golven
hang hen bruisend aan de wind
waar ze verwaaien tot een lied
dat melancholisch zingt
over oneindigheid
ongrijpbaar hoog
diep in gevoel nabij
en met de andere hand
streel ik de branding
van je wang…
Wonen in de zee
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
566 Kon je maar wonen in de zee
Gekoesterd door het water
Je deinde met de golven mee
Geen begin, geen eind, geen later
En je verstond de taal van de schelpen
Die zachtjes fluisterden: “Ga met me mee”
Zij zouden je op weg helpen
Je de weg wijzen door de zee…
Odysseus in de nacht
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
2.054 Op een een lekgeslagen schip
slingerend door de golven van de nacht,
ternauwernood de gronden van de ondergang
ontkomen, de klippen der krankzinnigheid
voorbij gekanteld, bereikt hij, bijna zinkend,
in de uiterste seconde de veilige haven
van haar heupen, het Ithaca van haar schoot.…
VOC, neerlands trots?
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.006 Statig staart hij uit over de golven.
Ervaren ontdekt hij nieuwe landen,
die met nieuwe dingen worden bedolven.
Met angstzweet openen zij hun handen.
Omringd door nederige zwarte pieten,
kunnen wij elk jaar weer gaan genieten!…
Zwaard
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
757 IJzig snijden de jaren
Van zoeken naar oevers
Van het voortschrijden
De splijtende handen
Krassen in snedes
In vlakken van toen
Op golven gedragen
Door niemand aanschouwd
Blaast hij zijn adem
Zijn lokroep weerklinkt
Galmt in de nacht
Nimue! Nimue!…
Zwaard
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
1.742 IJzig snijden de jaren
Van zoeken naar oevers
Van het voortschrijden
De splijtende handen
Krassen in snedes
In vlakken van toen
Op golven gedragen
Door niemand aanschouwd
Blaast hij zijn adem
Zijn lokroep weerklinkt
Galmt in de nacht
Nimue! Nimue!…
De Zee
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.071 Golven
komen
af en aan
Het strand
raakt
bedekt
Plastic
Blik
Hout
Touw
Zeewier
Olie
Vogels
worden
vleugel
lam
Toeristen
blijven
liggen
op hun
rug
Zij
vliegen
straks
wel
terug…
Vervuild
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
728 De ruwheid van de zee
Nam de letters mee
In het zand geschreven,
Vergeef me
De dagen versleten
Woorden zijn vergeten
En de golven begraven
Ons verleden
We hebben gepraat
En we hebben gehuild
Maar de zee heeft onze
Liefde vervuild…
Terugslag
netgedicht
3.9 met 52 stemmen
1.273 Krachtig als water
een blauw stalen zee
Koper gehulsd behuisd
draait de cilinder vijf maal
Onhoudbaar voor brekers en dijken
een beukenhouten hand
Golven rode stromingen
uit zoet rokende gaten…
grauw grijs Scheveningen
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
1.254 klotsend beuken grijzige golven
op grauw betonnen pier
die ongenaakbaar
ongeroerd
volhardend wortels slaat
doorheen het water en het zand
in wetenschap
dat het tij wel weer zal keren
lijkt hij de enige
vandaag…
de zee de zon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
488 het licht gaat uit
buiten westen
soms oplichtend, groen
in kleine golven
de kust kussend
soms in lichterlaaien
vermiljoen zet
de duinen in brand
soms beukend
grijs en bruin
op een eenzaam strand…
Reflectie van bewondering
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
515 je spiegelde
in dubbel glas een lach
die even met vakantie was
de verbazing
in je ogen kende een
reflectie van bewondering
de zon scheen
een halo in de golven
van je lange blonde haar
de stem ontbrak maar
uit je mimiek kon ik lezen
dat je intens veel om me gaf…
Verloren droom.
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
704 Gedachten zweven zachtjes mee
op golven van de wind.
Woorden die werden gesproken
reizen door de tijd.
Waarin ik de wind hoor huilen
om een verloren droom.
Woorden die nooit de weg naar
jouw hart hebben gevonden.…
Bevrij(d) me
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
439 Til me op
laat me zweven
tot ver boven de wolken
laat me
verwaaien boven
hemelgroetende bergen
balanceer
op huizen hoge golven
van de immense zee
die langzaam naar
jouw voeten rolt
en deze liefdevol kust…
Rechtop in het gras
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
483 ik wist dat het glas
van de stormlantaarn zou breken
in de aanwakkerende wind
ook van het schip
dat zou vergaan door het
overslaande water
licht kon niet
langer branden bedolven
door metershoge golven
zag het glas
rechtop in het gras
hoorde nog de zee van vannacht…
Golvenbreuk.
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
543 De zee buldert,
haar golven beuken woest op golfbrekers
tot ze openbreekt
in haar miljarden tranen
zoekend naar de rust
tussen de warmte van
zonbeschenen zandkorrels op het strand
terwijl de wind een treurmelodie fluistert
in de holten van verloren schelpen...…
Opgeslagen verdriet
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
509 Verdriet dat al bijna
Weer vergeten was,
Weggezonken in de
Golven van de tijd -
Maar wel degelijk opgeslagen
In de koker die ik niet zichtbaar
Maar wel altijd voelbaar bij me draag,
Onzichtbaar met mij verbonden,
En die bij het overlopen
Kokendhete stoom afblaast
Die mij ook nu nog
Levensgevaarlijk kan verwonden…
Gaandeweg
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
450 Volg de hoge golven
van het glooiend landschap
gaandeweg
de grote levenstrek
hoe lieflijk
fluisteren beekjes
woorden
die je graag wilt horen
soms grotendeels
vergeten zijn
omhels me
kus me
bemin me
heb me lief
mijn lief…
Uitwaaien
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
449 daar waar de wind
een spelletje speelt
met vergeten zinnen
ontstaan opgeworpen heuvels
waarover vogelvoetjes tippelen
stappers dagen het getij uit
meeuwen schommelen op
aanspoelende golven
zachtjes kleurt de hemel grijs…
De zee
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
509 De golven, de rust en
een goed gesprek.
Fantastisch
op het strand,
een zalige plek.
Uitverkoren met een
zonnetje,
genietend van strand en
zee.…
droef te moede
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
465 hij houdt de ene hand
met de andere vast
tracht het trillen te bedaren
zijn verleden verscheurd
tot op de
draad versleten
het slaan van de golven het
krijsen van meeuwen
het wordt hem droef te moede
zijn gesloten roodomrande
ogen verdrinken in een
peilloze diepte…
Dijkgraaf in vak Kaag
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
454 In ijle golven van de zwaartekracht
Vergeefs op zoek naar 't buitenaardse leven
Zijn Melkwegzoektocht
bijkans opgegeven
Komt hij in 't netwerk
van de Haagse macht
Door Kaagse maalstroom
moet hij zich gaan persen
Een glazen kaasstolp
wordt zijn universum...…
In eenheid verbonden
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
524 Overal twijfel
wanhoop spreekt
door lege woorden
Hongerige meeuwen
krijsen boven de
inktzwarte golven
Zij gaat niet meer
over haar grenzen voor
al wat langzaam uitdooft
Maar hurkt neer
in de stilte van haar huis
opgetild door
de lichtgevende ster…