653 resultaten.
De eenzame schoonheid
poëzie
4.4 met 13 stemmen
3.749 Diep duiken de zeeeën, hoog drage' hun kruinen
Een witte sprei!
Vollek van Holland! bestorrem de duinen,
Loop storm met mij! -
Duisterder schuiven de nev'len in risten
Ver naar het IJ, -
Blaas ze heen uit volle longen die misten,
Ken uw waardij! - -
Aan het eenzame strand wanklen mijn voeten, -
0, waar zijt gij -?
Schoon volk!…
De oude eik
hartenkreet
4.3 met 39 stemmen
2.636 Hij staat daar met zijn kruin
verenigd met de wolken,
kabouters, elfen die de spleten
tussen wortels gaan bevolken.
Die oude eikenboom,
hier rustend aan de watergracht,
vol knoesten zit zijn oude bast.
De wind die waait
bespeelt zijn sterke takken
en knoopt zijn boombaard slordig vast.…
Aan een vriend
poëzie
3.5 met 17 stemmen
4.267 Wat mij de wang reeds zo ras heeft verbleekt,
Wat mij de kruin reeds zo vroeg deed vergrijzen,
Zou, zo gij 't wist, u te duidelijk bewijzen,
Dat zich het noodlot meedogenloos wreekt.…
Hier geniet zij oeverloos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 En inderdaad ook vandaag waar tijd en water
de zon opstaande tijd weer middendoor scheurt
kerst en het schaterlachen ook haar natte konen
terughalen groeten riet en kruinen hier als vanouds.
©16-12- 1998…
Boom met duizend kleuren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
598 Diep verscholen in een bos
Staat een boom met duizend kleuren
Hij heeft een vreugdevolle tijd beleefd als majestueuze beuk
Toen eekhoorntjes zijn verse nootjes aten
onder zijn kruin van dode takken
En hij zo de basis mocht vormen van hun levensverhalen
Terwijl zijn witte bast langzaam afbladderde door het gekras van kleine spechtenklauwtjes…
Overbuurboom
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
537 Zowel in de breedte als in de hoogte zie jij er stijlvol uit
Met open kruin terwijl jouw schoonheid zich ook bevindt in een nette
trendy stam waar ik kan luisteren naar jouw breekbare en kwetsbare lichaamstaal
Verbindend en verrijkend tussen hemel en aarde; jouw portret staat op mijn netvlies gebrand.…
VERWACHTING
poëzie
3.6 met 7 stemmen
4.317 En de Aarde schaart, als stille wachten,
De reuzenbergen op hun post,
Door jaar- noch eeuwkring afgelost,
Wier kruinen ijs en sneeuw bevrachten.
Zij zien op, zij zien uit
Naar het Oost, naar het West, naar het Noord, naar het Zuid,
Bij dagen,
Bij nachten,
Bij stormen, bij stilte, bij bloei, bij verval.…
Dag grote ouwe kater Sjoerd
hartenkreet
3.0 met 29 stemmen
2.922 En kan je weer goed lopen
Sjoertie Sjoertie
Wat had ik het fijn
Je was echt waar mijn maatje
Mijn lieve grote stoere kater
Jij was het vuur en ik het water
Het is zo moeilijk weer alleen te zijn
“Sjoertie Sjoertie
Sjoertie Sjoertie”
Soms roep ik je nog
’s avonds in de achtertuin
en droom ik dat je aaitjes krijgt
op je lieve doffe kruin…
De boom die 'vader' heette
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
2.608 lente met duizenden knoppen
die popelen om uit de tak te ontspruiten
en zomers: dan kun je het bloeien niet stoppen
weelderig blad, het is niet te stuiten
de herfst, guur en koud
maar stram staat de eik
geteisterd door regen en wind aan de dijk
de wind waait, de storm oogst de bladeren roodbruin
takken die zwiepen
het kraakt in zijn kruin…
Herfstgedachten
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.252 altijd haar gang te gaan
Daar kunnen wij veel van leren
Het gras groeit, vindt vanzelf haar baan
Dat laat zich niet keren
De vogeltjes gaan niet op cursus
Om hun lied te zingen
Het roodborstje en ook de mus
Ze doen gewoon hun dingen
Het egeltje zwerft 's nachts door de tuin
Slaapt in bij ochtendgloren
Het pruimenboompje wuift met de kruin…
Zó Nederlands
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
634 De golven verder opgezweept
met doel, de hoog gelegen kruinen
het helmgras bijna in paniek
voor 't brullend schuimend water
waartoe werd toch dit jaar het zand vergaard.
De schepen wachtend op de zee
een storm gebeurt wel vaker
maar nu, met man en macht paraat
bij 't gierend wand als doodsmuziek
voor 't schip met lijf en lading.…
Mijn liefste lief
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
453 Zie ik je staande turen uit de grote raampartij
naar die stammenrij met hun kalende kruinen,
het gefonkel in de heg van weer dat verse dauw
zie ik je sjansen om waar ook schaduwen dansen.
Dit kostelijke plekje is voor kinderen en ons een lust
'n uitzicht dat ons steeds met verse moed wakker kust.…
Een nieuwe winter
hartenkreet
2.6 met 14 stemmen
484 Vanuit een droge lucht beginnen natte sneeuwvlokken
langzaam gestaag neer te dwarrelen tot wanneer haar witte vacht
vol glans, volume en zachtheid zich uitspreidt op de begane grond over het
glooiend landschap waar ongeklede kronen en kruinen voortaan een witte hoed dragen.…
Levensboom
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
530 Zowel in de breedte als in de hoogte zie jij er stijlvol uit
Met open kruin terwijl jouw schoonheid zich ook bevindt in een nette
trendy stam waar ik kan luisteren naar jouw breekbare en kwetsbare lichaamstaal
Verbindend en verrijkend tussen hemel en aarde; jouw portret staat op mijn netvlies gebrand.…
Samenzang
poëzie
3.3 met 7 stemmen
2.547 Uw kruin noch uw kin wordt geen lente gewaar:
Zij voên in de zomer een winter van haar.
Mopsus.
Al klimmen de jaren, al dalen de krachten;
De liefde blijft leven in ziel en gedachten.
O zwierige Schoonheid waar Phoebus* van zong!
De zoete Mei maakt d' oude bomen weer jong.…
Doordringende predikant
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
539 Hij oogt zo vrolijk frank vrij en fris,
draagt mooie ogen in zijn barst
kinderen vrouwelijk in zijn kruin
ruwe bolster blanke pit kastanjes
elke jaar kaarsen, statig alsof hij bidt
ook vele onbekenden en daklozen
kijk als schaduw en troostplek mee
verworden tot deel van leven en dood.…
Op 't hoogste van de nacht
poëzie
4.0 met 1 stemmen
821 Op 't hoogste van de nacht, na 't zinken en voor 't krieken
Des dageraads, wanneer de slaap die 't al verblindt,
Met Mankop om de kruin drijft op zijn vale wieken,
En d' ijdle dromen, door een fluisterende wind
Ten olm-boom uitgejaagd,
Door al de wereld vliegen,
Om al wat hersens draagt,
Met schaduw te bedriegen,
Met list te domplen…
Wormen 3
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
489 Juist toen hij fijn zat op zijn blad
vloog een dun wiel razendsnel naast hem,
de wieler op zijn gat
want ie had 't natte blad net niet gezien
de arme man lag heel verdwaasd,
wel een minuut of tien,
keek om zich heen,
waarom had hij ook weer zo'n haast,
keek naar de bomen en hun takken zwiepend
hun kruinen piepend,
krakend, elkaar rakend,…
Een stinkend bed of een van de vloer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
602 Hier waren de kruinen al ijler, de kronen reeds bloot
veel familieleden nog gevangen of gemarteld al dood
en werd de tijd met mist omgeven, in dit nieuwe leven.…
Een nieuwe winter
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
611 Inkeer en inzicht
in een mooi bed van stilte
cadeau van winter
Vanuit een droge lucht beginnen natte sneeuwvlokken
langzaam gestaag neer te dwarrelen tot wanneer haar witte vacht
vol glans, volume en zachtheid zich uitspreidt op de begane grond over het
glooiend landschap waar ongeklede kronen en kruinen voortaan een witte hoed dragen.…
Ode aan Venus
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
510 Op welke wijze ik jou voortaan kan gewaarworden en
waarnemen tussen in avondlicht gehulde kruinen van bomen waar
je mij leidt naar een paradijs om enig droom in mooiheid en goedheid te vangen
Jij kent het geheim van goed langer leven waarin je steeds verandert, van nieuw naar vol.…
Tongen
hartenkreet
3.8 met 20 stemmen
1.794 Onze tongen likken,
van hoog naar laag,
van tenen tot je kraag,
van boven naar beneden,
van je kruin tot aan je schede.
Onze tongen,
wil de jouwe
nog vaak ontvangen,
mijn mond
en mijn lippen
branden alweer
van verlangen.
Jij jouw tong
ik de mijne
2 tongen in gesprek
Smelten
samen,
samen
gesmolten
één.…
Méditerrane hartstocht 2
hartenkreet
4.0 met 17 stemmen
1.982 voor het eerst verwende
Hoe ze me aankeek, haar blik die me doorkliefde
Nu zijn we jaren verder, onveranderd vol van elkaars liefde
Twee handen ontnemen me plots het zonlicht
Niet dat het me ook maar enigszins beangstigt
Ik weet dat zij het is, die me mijn blik ontneemt
Die zachte warme handen zijn mij bepaald niet vreemd
Ze zoent m’n kruin…
Zomerwandeling
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.637 Zomergoud smelt in de kroes der korenzee;
strelensziek ritselt ze om ons met listig spel,
daar we nu 't kronkelend pad bestijgen,
achtereen, naar de kruin.
Daarbeneên rust, in zijn tent van donker groen,
't koele dal, even ontvlucht, en doet de blik
weiflen in wisselend verlangen tussen
stil genot, steiler vlucht!…
Ik ben een boom
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
566 Met mijn rug
zit ik stevig tegen de stam
mijn billen op de grond
tussen de wortels;
Diep verbonden
met de Aarde
die me draagt
ik wortel
in diepe lagen
de oude lagen
waaruit ik voortkom
waarin het zaad
van mijn bestaan
ontkiemde
dat geeft me m’n basis
de Aarde voedt me
via m’n wortels
stromen haar gaven
naar stam en kruin;
Ik voel…
Verboden vrucht
poëzie
3.6 met 23 stemmen
4.560 Juist kwam de tuinman in de tuin,
Ik klom wat hoger naar de kruin,
En wist van angst niet wat te doen,
'k Verschool mij onder 't dichte groen;
't Was schemeravond; bovendien
Kan de oude Jan niet ver meer zien.…
Knight Damiaan
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
1.360 Opgestaan en steeds voorgegaan
tussen geschonden en verwonden
waarlijk lang niet alles is gehoord
al bekoord thans het geen we van u weten,
bewaard als mooie kruin, doorploegd als grond
gezegend als tafel door ons aangezeten
rest ons ‘t staren naar zoveel levens vol blaren.…
De bijl
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.381 Nog zonder steel, kwam ’t bos intreden,
En keek onnozel als een Lam,
En groette zelfs de kleinste stam;
Sprak voorts eerbiedig tot de bomen,
D’Eerste in rang: Ik ben gekomen,
O Eedle stammen, die uw kruin
Verheft tot boven berg en duin,
Om iets gerings u af te smeken!…
Maannacht
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.485 En in het smallere bospad straalden
Bemoste stammen sneeuwgelijk,
Door kruinen zilvren schimmen daalden
En dwaalden door hun sprookjesrijk.
Hun sluiers wuifden... bleke haren...
Blanke gewaden... manegloed...
Was het de ritseling dier scharen,
Dat kilte rilde door ons bloed?…
Namen, namen, namen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
672 Luister lieve strijkviertelbewoners
Komt vrienden, ridders van de kousenband
En spoed u naar piano nobile
Eén woninglaagje boven de parterre
Daar komt de Sint en Piet loopt met me mee
De wind draait steeds in cirkels over pleinen
Zijn mijter zoekt beschutting in de stal
Bedekt zijn kale kruin, dat klinkt halal
Maar liever duikt hij onder…