2104 resultaten.
Lamento
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
864 Schaduwen zijn wij
langer wordende schaduwen
met elk uur
blijven wij wachten
op woorden
die niet meer komen
wij zijn een avond
die schemerig nadert
tot een nacht
van eindeloze duur
die onze wegen scheidt
al kijken wij reikhalzend uit
naar verten
naar ergens
waar wij weer passen
in de tijd.…
Hulpkracht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
596 O ja, het leven
meer dan welkom
elke regendruppel
schitterend in het licht
zelfs de schaduw heeft
het in zich mij te behagen
weet mijn verdriet
naar de verte te dragen
een arm geeft mij steun
is mijn veerkracht
hoe heftig soms ook
de wervelwind
mijn deur weer vindt
mij waakzaam maakt
het is de toewijding
van de schepping…
Honingbloesem
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
472 Ik herinner me de liefde
uit een andere stad
waar je woont, ergens in de verte
en je weet dat mijn naakte ziel zich zorgen maakt
je spreekt voor onze waarheid
samen voor vrijheid zorgen
dronken vlinders op weg naar honingbloesem.…
Er geen terug zal zijn
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
489 je keek me aan
ik zag dat jij besefte
wat mijn woorden
betekenden in de
wens van waarheid
die vlamde in angst
die wanhoop zuchtte
zonder zuurstof stikte
in verdwenen verten en
opgeloste horizonnen
die gedaan hadden met
leugens en goede wil
die niets meer om
handen zal krijgen
in een tijd waarin wij
nooit meer achterom
durven te…
iemand dan
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
398 iemand is heel
stil opgestaan
de verten in diepe
rust verzonken
zal iemand dan de
eerste vogels horen
nu het licht begint
te wandelen de
bomen kalm ruisen
zal iemand dan
het stromen van de
blauwe rivieren zien
iemand opent de
handpalmen naar het licht
zal iemand dan een pad
tot aan de deur van
het hart graven
in het aanvangslicht…
Sterven
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
2.224 Kleuren van een schoonheid
ongekend en fel
glijden langs ons geestesoog
verdwijnen in de verte
Waar een wazige horizon
hun inhoud doet vervagen
achter waaiers van licht
die het diffuse laten stralen
Zo gaan wij op weg
als we de stof verlaten
verdreven uit de dichtheid
zwevend langs heldere paden…
uitgerangeerd
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
957 eerst viel hij me niet op
een lange gestalte gebogen
naast de grijze container
toen ik dichterbij kwam
was er een teken van herkenning
even glommen de ogen daarna
kreeg zijn blik iets triests
onbeweeglijk en nietsziend keek
hij in een eindeloze verte
achter op zijn jas een briefje:
van hogerhand bij grof vuil
gezet niet aanraken a.u.b…
uitzicht
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
1.617 ik hoorde de wind door de tochtspleten fluiten
hoe motregen miezerde tegen de ruiten
en heel in de verte sirenes paniek
ik zag grijze meeuwen vlak boven de daken
de kat van de buren mijn zak openmaken
ik rook de frituur van de Smiths-chipsfabriek
en voelde terwijl ik zo wat stond te dromen
het bladloze zwiepen van winterse bomen…
parel
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
551 buiten kijk je meer dan levensgroot
naar binnenhof en ridderzaal
denk je in de verte misschien wel delft
waar je kleuren en mysterie zacht gloeien
tegen de duistere achtergrond van je tijd
waar de onschuld van je jeugd
vecht tegen ontluikende gevoelens
een eeuwige parel schittert in den haag
springlevend in stille tijdloze schemer…
zonnewit
netgedicht
3.7 met 30 stemmen
1.002 dat ik verdwaal
in poëzie
en stemmen hoor in woorden
vragen aan de dag
dat je dan glanst
vast aan het licht
en zonnebloemen
als een lentedorp
in strohoedgeel
diep in oneindigheid
de groet aan bogen
- zonder schaduw -
en aan gekleurde krekels in geknotte bomen
die gezichten naar de deuren
dragen
dat ik verstil
uit verte…
je lippenrode mond
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
910 ik zie je
steeds verschijnen
in een lach
een oogopslag
treed heel
zachtjes naderbij
een uitgestoken hand die
slechts mijn woorden vangt
als ik je raak vervaagt
het beeld, mijn droom
heeft weer eens nu gespeeld
in lang verwachten
toch ben ik nooit
teleurgesteld want in de verte
loop je weer in blond, mijn ogen
zoeken immer…
De verlating
hartenkreet
3.0 met 12 stemmen
2.487 In de verte vliegt een vogel
Nog zo vrolijk in het rond
Heeft nog geen besef
van wat er komen zal
Gisteren leefde ik nog
Ik had sneller moeten zijn
sneller dan hen
Maar ik kon niet meer
Er kwam een knal
Die was voor mij bestemd
En ik kreeg hem
Een paar tellen later lag ik op de grond
Met pijn in mijn armen en benen
Niemand helpt mij
Niemand…
Zij droomt zich een stoel
gedicht
3.3 met 30 stemmen
11.515 In de verte de pen.
Splinter in het lampgeel van de kamer.
Tussen haar en daar een web van stemmen
dat haar stopt. Als een dolle bal.
-------------------------------------
uit: 'Pritt.stift.lippe', 2004…
firmament geen nieuwe sterren
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
664 je draait je om
ik om je heen en
vang de lach van maan
voor jou de zon alleen
je ogen lezen
onbegrip kijken door
mijn transparante ik
in ongekende verten
je lach brak af
ik zag dat jij
een ander nu je
warme aandacht gaf
ik firmament geen
nieuwe sterren in
het zicht en dwaal donker
rond zonder jouw licht…
Een vermoeden van begrip
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.838 met twaalven
waren wij
bevuilden het nest
op verraden dagen
die speels de opstand getuigden
het verlies is nooit
uit de lucht geweest
kwam met elke ademtocht
dichter
zo ook de doden
onder ons
zij werden van alle franje
bevrijd uitgekleed
tot op het bot
ecce homo
wat wist hij
op den duur
in de verte
een vaag vermoeden
van…
Tergend verlangen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
991 Hij kust de koude muren
raapt tranen
van de nacht
veegt het stof
uit alle hoeken
schud de kussens zacht
geduldig legt hij zich
ten ruste in lengte
van uren en wacht
dat zij aan hem verschijnt
in gouden gloed
in al haar pracht
hij sluit zijn ogen
grijpt vast aan herinnering
hoort haar stem in verte zacht…
bloos
netgedicht
4.3 met 31 stemmen
1.244 om me heen
lag de bloei en ik wilde komen
tot aan je woorden
we hoorden de ochtend
bewegen, verdeeld over het licht
van de verte
en het gedicht dat ik
voorlas
was als het meisje
dat haar stilte droeg naar het opwaaiend
papier
zo ver van armen
die ze in en uit wilde lopen
dag na dag
je bent boos en blij, zei je
en…
Opgeruimd!!
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
748 Voor op de weg springende reetjes en in de verte, die bijzondere 'ruimte'..dat uitzicht van en op Zweden.
Een opgeruimd geestelijk gevoel als gevolg van het spontaan opgekomen gedicht; "Opgeruimd"…
Spijt
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
1.792 In ons donker nu, wacht
in de verte geen blaffende hond.
Zelfs de vogels zingen niet.
En hebben de buren zonder
woorden hun kinderen
in diepe stilte naar bed gebracht.
En is de wind uitgewaaid
en heeft de gedoofde zon er
miljoenen sterren rondgezaaid.
Geluidloos is deze nacht.…
Een prachtig beeld
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
497 Als ze je in de verte zien,
roerloos als een regengordijn;
ondoordringbaar, omdat je
afstand genomen hebt van
deze ongedwongen sfeer;
de leegte van het bestaan op-
vullend, je verzettend tegen
waar je nooit thuis was,
op eigen initiatief afstand
nemend van water en aarde,
stille stranden, blauwe luchten,
de ontwakende steden:
definitief…
Nee het leven is niet eindig
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
485 Nee het leven is niet eindig
er is meer dan dat je ziet
ook jouw ziel zal verder groeien
al doet verlies ons veel verdriet
zie de schepen in de verte
in de grote oceaan
straks zijn zij een vergezicht
maar zeker niet vergaan
achter de horizon
ligt het verscholen paradijs
ooit zullen we elkaar weerzien
als ik klaar ben voor die lange reis…
voorbij de horizon
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
618 deze verte benaderen
het gaat me niet lukken
dus troostdroom ik mezelf
met verre horizonten
en de geur van meigroen gras…
Rozen...rood!
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
748 In de verte hoor ik een stem,
jouw stem,
ze zegt fluisterzacht
"Ik...Ik hou van je"
Rozen, rood dieprood, laat ze!…
lenteluik
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
682 alsof de aarde
zich deelt naar alle verten, lente nog luider klinkt
dan de oerknal
ogen vertellen: ik ben jouw geheel
in de ruimte van twee
gezichten
nemen wij het zwijgen
aan elkaars hand mee, nog verward door de kleur van de ochtend
de ongestoorde woorden tot aan onze voeten
totdat een van ons vraagt: was het gisteren of vandaag…
Droomwereld
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
508 In mijn droomwereld gebeuren
vreemde dingen
zo kleuren bloemen de sneeuw
zo zingt een rat de aria van de eeuw
mijn droomwereld is niet dor of stil
gaat daar de zon onder dan kleurt de horizon purper
en hoor ik ergens in de verte een muziekbak vol violen
die als vanzelf een stuk van Verdi spelen
als ik wakker word staat de radio aan.…
Mistroostig polderlandschap.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
600 Molens in de verte, de wieken
staan stil.
Het verdorde gras geeft een
mistroostig aangezicht.
En tussen de weilanden liggen
de lege sloten.
Een dode zwaluw ligt langs de kant
van een sloot en een reiger staat
krom gebogen tussen het geknakte riet.
En de anders zo kwakende kikker zie
en hoor je nu niet.…
Laatste dagen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
640 op grofkorrelig zwart wit
denk ik de dagen door
van stilgevallen verhalen
uit de kleine open mond
van het uitgemergelde kind
ik kijk in de gedoofde ogen
van de man die de verten
niet meer zoekt
ik zie het uitgeholde hoofd
van de vrouw die zich vastklemt
aan een meegenomen leven
in een koffer
en dan een zwart witte vlinder
achter prikkeldraad…
Vooravond
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
546 deze dag is een vondeling
een van de vele
geboren als zonderling
op de hoek zit een blinde man
in de verte een auto
aangereden?
de hemel duikt ineen
wegstervend blauw
tot witte streep wolkenloos
een merel zingt, hoewel
de klokt springt
zeven jaar voorbij
de schemer overvalt
overweldigend
en ook in mindere mate…
Groningen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
602 zoveel kilometer
heb ik er gefietst
vraag mij niet
wat ik onderweg heb gezien
het was mooi
maar fiets ik er weer
zou het nieuw zijn
je fiere graan
vol licht en strepen
in weilanden
koeien en schapen
kleine dorpen
met lelijke kerken
maar eerlijk gezegd
was het de eerste keer
Groningen
je verte vertekend
door wind…
voorbij de horizon
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
593 deze verte benaderen
het gaat me niet lukken
dus troostdroom ik mezelf
met verre horizonten
en de geur van meigroen gras…