1304 resultaten.
Dromenvanger 2
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
528 een roze wolk ver over de horizon
daalt neer met een streling
op een door weer en wind
gelooide mannenwang
hij laveert op hoge golven
kapitein op eigen schip
al zoveel seizoenenlang
heel even
denkt hij terug
met wat weemoed
in zijn ogen
aan het meisje van toen
dat zijn hart zo bekoorde
windwhisper 11 september 2009.…
ijsmeer
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
989 haar vuur kent geen uur
van sterven of een flakkering
geen doven onder naaktheid
hemel biddend smekend
geen koude taiga strekt zich
uit onder haar weemoed
het meer weerspiegelt slechts
sneeuwvlokken uit het hart
haar trillen is niet dat
van het riet aan de poel
waar bedorven water kleeft
aan de klauwen van de hebber
meer dat van de…
Sporen van mijn ziel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
568 De waterkant, met spiegel van de zomer
bood weinig soelaas tegen de innerlijke onrust
die zomermiddag op het adolescentenkamp
voelde ik de heimwee dieper dan ooit
naar het land waar ik geboren was
als klein kind verkocht aan Hollanders
maar door ‘t Indische bloed in mijn aders
stroomde rivieren van weemoed
voeren zielenboten tegen de wind…
Niet te nivelleren dromen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
505 In schaduw van de herfst
ademt vrijheid met weemoed
het onvergankelijke verlangen
je tot me te nemen
hier in jouw droomschaduw
toon ik mezelf als wereldvrouw
met alle inzichten om mensheid
te bekoren
maar jij in jouw illusie
blijft mijn belevenis niet trouw
door alle berichten heb jij
jouw ziel verloren
het schimmenspel
waarmee je…
De man
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
855 De liefde die zij heeft verdiend
kan hij haar niet geven in dit leven
ergens in de nieuwe wildernis
heeft zij het tedere libidogeheim
aan de dieren terug gegeven
de duisternis heeft zijn ogen
weemoedig gemaakt met een glimlach
tussen de wellustige spelonken
van zijn innerlijk schrijven
leest hij haar universele spiritualiteit
de man…
In het graf gelegd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
624 Weemoed schrijft met loden letters die
nergens anders nog te lezen zijn.
Wie kan de pijn vertalen naar een lied
dat helder toch kan klinken maar dat
weet wat hier gebeurt aan droefheid
en uiteindelijk ook wil berusten?
Ons hart wil schoonheid drinken, zich
laven aan het licht en laten gaan.…
rode roos
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
539 Zij koos een rode roos
uit alle andere bloemen
omklemt hem met haar hand
tot rode druppels langzaam lopen
langs haar koele bleke hand
ze denkt zo sterk aan hen
dat ze de pijn niet voelt
de echte pijn zit dieper
achter een tranenwaas
van vele lagen dik
waar ben je nu
mijn hart is leeg
slechts gevuld
met weemoed
en verdriet…
Bonkevaart
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
510 dit is mijn gezicht
het is door lijnen getekend
vroeger werkte ik op het land
waar schilders stroompjes creëerden
het zag vaak tegenslag
groef zich vast in de winter
in '63 schaatste ik de tocht
die mij het leven zou leren
over weemoed las ik
de huisjes aan de Bonkevaart
het ijs dat smolt
onder mijn voeten
over pijn leerde ik
het…
Herfstblues
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
520 Nu je mijn aandacht hebt
geen hoogte, maar wel diepte kent
bewonder ik je des te meer
gevallen blad
De herfst bepaalt jouw lot
Je mag met duizenden tegelijk
ons weemoedig maken
We hebben je bloei zo lief gehad…
Travaalse Winter
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
119 Het heimwee schrijnt als
de ondergaande zon en de tegelijk
opkomende maan haar weemoedig maken.
O laat de vaste grond niet
onder haar voeten wegvallen
zij herkende de liefde aan het afscheid.
Toen zij sliep was alles wit.…
matte spiegels
netgedicht
3.1 met 15 stemmen
2.091 Matte spiegels tonen
beelden van tevoren
Weemoed die verloren
slentert door een dag
Vragen die toen rezen
Leugens nooit bewezen
Angstig overleven
af en toe een lach
Denken aan de tijden
die horizonten verwijdden
De opgave bestrijden
en spelen als een kind
Slapen in fel licht
handen voor gezicht
De waarheid opgelicht
Totdat ik je…
IN HET SYSTEEM...
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
1.243 Bezwaard ga ik naar binnen
weemoedig ook weer heen
Hoelang ze nog moet blijven?
Dat weet geen mens, geen een...
Men loopt te revalideren
in het verpleegtehuis
maar moeder is niet beter
en, komt ze ooit nog thuis...…
Luchtkasteel
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.239 Ik noemde je
mijn allerliefste
Je geur bedwelmde me
als een zee vol jasmijn
De zoete fluisterwind
was je gezang
de weemoed
van het zomerse land
je gewaad
In de lach van je ogen
zag ik een wereld
die blij danste
in zon en maanlicht
Maar aan het eind
bleek het sprookje
even bedrieglijk
als de schoonheid
van een luchtkasteel…
Trilogie der vluchtige liefde
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
617 Parfum
Liep, loop, gelopen
Rook, geur, geroken
Leid, geleden, verleidde
Kijk, achter je, Margootje
Liefde
Streel, straal, gestraalde
Haar, haren, gebaren
Kaal, kaler, bepaalde
Liefde, lief, geliefde
Uit
Naakt, benakten, geboren
Hoor, hoorde, bekoren
Ach, weemoed, traan
Ren, vlucht, gedaan.…
Ars Poetica
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
572 gekärcherd tot op nul graden
elk vers ontbladerd
elk woord gevild
de man slacht een schaap
in één haal snijdt het mes
het bloed bulkt – zo ook de dichter
de kraagsteen stut niet meer
de waterspuwer zwijgt
geen weemoed, geen vergankelijkheid
geen woekering, geen decorum
geen meeuwen op het spantbeen
restafval zucht niet
restafval…
ontpoppen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
585 terwijl slaap in ogen dwaalt
op zoek naar zachter rusten
sussen lipgelezen woorden
onze stille taal
alle weemoed in jouw naam
spreekt van lichte dromen want
we komen ooit weer bij het raam
dat opent, als je lacht
deze nacht vertelt van maanglans
en van jou
een jonge vrouw
die wereldwijd op uitgekomen vlinders wacht…
Ziel van verlangen
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
594 Je bent niet de mooiste
bloem van verlangen
jouw meeldraden verdwalen
langzaam in verliezen
of worden trager in beweging
weemoedig, de zoektocht moe
maar jouw ziel is als een lentetuin
op het eiland van verwelken
iedere zonde verwerk je
in het verloren domein van dromen
je spint een eenzaam kleverig web
tegen de kale muren…
Baai van Rapello (naar Nietzsche)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
449 zomerlang heb ik gezongen
minnestreelde liefde als be-leven
woorden aan Zuiderwind gegeven
weemoed ver verdrongen
mijn longen vol gezogen
met bossen en wild geurende weide
de drang die me leidde
naar volmaakt vertogen
op mijn doelloos dolen
dingen gekoesterd en beluisterd
achter tonen van violen verscholen
duizend namen heb ik gefluisterd…
zonder woorden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
530 we liepen
al wisten we
het niet
in een fuik
we wilden
het wezen
van onze taal
uit de kindertijd
ontrafelen
het verlangen
lag in onze
vragen besloten
de weemoed
bleef vasthoudend
aan ons kleven
we hingen
vergeefs en verlamd
over de rand
van onze cirkels
verdwaalden in
de verloren
verdwenen kindertijd
een zachte landing…
eenhoorn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
457 ze zouden hem vinden temidden
van al die andere fabelwezens
een lang verblijf in de duisternis
deed hen het licht vergeten
levens getekend door gemis
ze wandelden in de voetsporen
van onstuitbare weemoedige gedachten…
Momenten van stilte
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
525 Om het dictaat van de
klok dat niet aan weemoed
lijdt.
Momenten van verlangen
om het anders te gaan doen.
Wanneer het hart eens rust
krijgt tussen het lommerrijk
groen.…
Te ver
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
619 Te ver de reis
het dagelijks verbrandingsritueel
De eeuwenoude adat van voorvaderlijk cremeren
Uitsmijter voor westerse toeristen
Amerikaanse beefburgers
Nazaten van blanke koloniale
kaaskoppen met welvaren gevuld
Te ver de reis
De weemoed
na 't uitgestelde weerzien
Bekroop haar als berouw
Als een niet ingeloste schuld
Te ver…
Liedjes zonder woorden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
533 Liedjes zonder simpele wensen
Liedjes zonder grootspraak
En geen gemeenplaatsen op rijm
Alleen tederheid en blijdschap
bij mijn boosheid en angst
mijn weemoed en verlangen
mijn verdriet, de liefde
en de verwondering
om alles
Anders is een titel genoeg
al moeilijk genoeg
voor een lied zonder woorden…
gevangenis van verdriet
hartenkreet
3.9 met 28 stemmen
2.000 Ik zit vast in een gevangenis van pijn
een plaats gevoed door angst en verdriet
waar het goede verdreven is, een braakliggend terrein
alleen in mijn hoofd heerst de stilte nog niet
Onhoorbare kreten galmen eindeloos na
de zon vervaagt, kleuren verbleken
rondom is de diepte, overal waar ik ga
de herinnering is mijn eeuwig litteken
Gezocht en…
De geur van september
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
997 De geur van september en gras vers gemaaid,
een helder herdenken van mensen en doen:
met weemoed vermengd en met wijsjes van toen
we nog kinderen waren, en dromen gezaaid.…
tristesse
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
765 'schuilend onder het droppelend lover'
met deze fraaie volzin van de jonge dichter
Hans Lodeizen begon het destijds
de weemoed van weleer die nooit verdween
maar altijd hangen bleef
in mijn persoonlijke dampkring
de vasthoudendheid van melancholie
die rondwaart als een onontdekte planeet
in de ruimte die mijn wereld heet...…
Weerzien met initialen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.556 Nog zie ik de initialen
van onze liefdessignalen
in de oude elzenstam
waartegen ik in je kwam
Het hartje is vervaagd
dat is wat aan me knaagt…
midlife
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
624 ik word opgejaagd
een niet bestaand iets
zit mij na
ontastbaar maar zichtbaar
hij jaagt mij op, de tijd
laat mij geen rust
ik moet op jacht
het put me uit
hoe ouder hoe vermoeider
de oude gekkin
het eind is in zicht
ik heb nog geen zin
ik wil respijt
alsnog in trek zijn
ooit alles gemist
nu te laat om in te halen
een verloren…
Het labyrint van het verlangen
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
850 Even nog en de zomer is alweer voorbij;
de weemoed hangt roerloos in de bomen die
stilaan bladeren loslaten, door de storm
of de droogte, door de tijd of omdat het
nu eenmaal altijd zo is geweest. De zwaluwen
plannen ook nu weer hun verre reizen want hier is
nog weinig voor hen te beleven.…
Straks komt de herfst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
466 De luchten vertellen al dat straks de herfst
in volle glorie weer zal komen: de grijze tinten
zijn het teken dat de mooie kleuren van de bomen
misleidend zijn: het duurt maar even en dan veegt
de wind en ook de koude alles weg wat nu nog zo
bekoort en dromen doet van pracht en praal.
Er hang al droefheid en een vaag vermoeden dat
heel gauw…