Alle inzendingen

In liefde Eén voor één Gepoot, alles Met de hand, Verse vore die Op draagtijd wacht, Zomer die haar Tot wasdom brengt, Moederschoot die De nieuwe oogst het Levenslicht laat zien - Aarde die in augustus In haar warmste geuren Mijn oorsprong verraadt, En een liefdevol...

Versvorm e-Rondeel Bouts-rimé op ~Vast en zeker~ Ik stop er nog niet mee, dat is wel zeker: Met minnen ben ik nog niet uitgeteld. Wel minder dan konijntjes in het veld want daarmee is het wel heel bar gesteld en op de duur maakt veel te veel je bleker of krijg je breuken, al dan niet...

Aangezien ik een nachtdier ben, mijn Assepoester, bestaat er voor mij geen hoger licht dan te vrijen met jou in de hitte van een rode vlam ligt het wapen tegen duisternis als bijen die naar nectar smachten zweven mijn gouden gedachten naar het bloemenveld van pure liefde in jouw gezicht...

ik herkende de kleuren van stenen die jij legde op mijn pad vaak bijzondere vormen waarvan sommige verborgen in het hoge gras voelde hoe wind jouw woorden langs mij waaide lieflijk als een spelend kind je zinnen bloeiden diep van binnen schoonheid in hun kwetsbaar zijn je lach ...

Een Rus met centen, ja een rijke vent, heeft astronomen heel wat poen gegeven. Zij gaan nu scannen, hopend op wat leven dat buitenaards is én intelligent. Een melkwegbabyfoon die af kan gaan … Dán is ’t met onze rust voorgoed gedaan.

Twijfelend verschijnen opstandige woorden op een maagdelijk, wit papier Fijne details, soepel aangebracht Hersenspinsels, vervaagd en uitgedaagd en zorgvuldig in het hier en nu geplaatst Er dwarrelen wel duizend woorden en hartenkreten steevast op het eerst nog zo sc...

Als ik aan geliefden denk die zijn heengegaan, verlaten zomaar spontaan stille tranen m'n ogen die als parels rollen over m'n wangen dan vraag ik me af of er een formule bestaat voor gemis en verdriet is het dan tijd die het draaglijk maakt of niet...? want toch komt er telkens een moment ...

Ik had het altijd, van ’s morgens tot ’s avonds. Nooit verloor ik het, maar nu dobber ik rond in slapeloze nachten. Ik verwerk woelwerk tot ik wakker word zonder doel. Vastgelopen in mijn emoties of is het verdriet? De kade waar ik veilig thuis kon komen, ben ik uit het oog verloren...

ik herinner me nog zo'n dag als deze 't zachte regenlicht overeind getrokken door de roos in het perkje naast het zomerhuis een vlinder die voorbij trekt niet groter dan de vingertop waarmee ik een cirkel teken op het raam om het vergezicht te openen de weg tussen zandhaver, de o...

vandaag verjaag ik stormen en spoken met vertraagde pas wandel ik buiten de lijnen ramen en deuren open ik tussen de regels door het weidse vrije uitzicht verwaait de droefenis vandaag schilder ik een schitterende wandeling die leven heet

Versvorm: e-Rondeel Maar één ding dat staat vast, ik weet het zeker: Ooit komt de dag dat ik ben uitgeteld. ’t Gezicht vervaagt tot een wat wazig veld met horen is het ook al droef gesteld de huid verschilfert en wordt steeds iets bleker ‘t geheugen raakt zo nu en dan bekneld en m...

Morgen verwacht: een zomer storm in plaats van een simpele bui, wordt de mens gewaarschuwd voor water- wind en erbij: niet de weg op, zet je tentje vast, rij niet met aanhangwagens of anderszins, ik zeg op mijn beurt: kijk uit dat je niet uit je regenjasje scheurt!

Het zuchten omgeslagen in een schuchtere lach, berichtje wat de dokter gaf, was een soort van positief! Niks gevonden was zijn commentaar, we lieten de lucht ontsnappen naar: dat was geen echt ongerief! Niet helemaal verschoond van een vervolg traject misschien wel logisch ook, ...

of niet te zijn bevestigd datgene wat jou tot nu toe op de mouw was gespeld vandaag weet je het zeker je bent

Dat dit het is Wat ik ooit Gekregen heb, Zich uitbreidde Tot een last die Mijn draagkracht Vele malen oversteeg, En dat ik nu Heb teruggekregen Als een kostbaar geschenk, Dat zich makk'lijk Laat dragen In mijn hand San Zeno di Montagna, Verona, 15 juli 2015.

soms is de diepte zo ver en leeg dat woorden weerkaatsen op de bodem van de ziel al staan duizenden op wacht er is er niet een die zich in het zwart kan verplaatsen dat zijn die momenten in een dode lente en de winter deuren sluit, bruggen lijken opgehaald ook oren verzwijgen dan ...

wij speelden met woorden schreven ze in het zand omdat niemand ze hoorden zo schiepen wij onze band maar het strand was helaas al geschapen liet zich slechts raken door water in zijn eeuwig corvee golven wisten de tekens overspoelden ze een voor een in een dierbaar herinneren aan on...

In China werkt men aan een vruchtbaar plan Het mag er straks toch eentje meer gaan wezen Dat leidt dan op zijn beurt tot veel Chinezen Waardoor de arbeidsmarkt goed draaien kan De oude boer... het heeft hem zeer verdroten Gelaten telt hij langzaam weer zijn kloten

We hebben een nieuwe planeet ontdekt, Kepler 452b is zijn naam. Hij is de grote broer van onze Moeder Aarde. Hij draait om een Zon, net als wij. Dit geeft hoop. Hoop voor de toekomst. We kunnen gaan verhuizen. Zodra we onze Moeder Aarde volledig hebben verstikt, gaan we bij Oom Keple...

We kennen onszelf nog niet eens, wat zouden we over een ander weten? Heel het geheime en verdrongen verlangen, al de zorgen, het zoeken, de hoop of wanhoop, de duisternis en het licht, ze blijven een raadsel, een labyrint dat we telkens weer doorlopen maar de uitweg blijft verborgen tot we ...

Soms, als een zonnestraal door de ramen gluurt, de tuin nog glimt door ochtenddauw. Draai ik weer dat ene liedje, dat blijf ik doen, muziek voor jou. Ik zet de deuren heel wijd open, een stem die hoger en hoger klimt. Op zoek naar hem die zo geliefd was, en nog altijd wordt bemind. Mis j...

die mevrouw daar op het balkon met 't frivole staartje zou zij misschien model hebben gestaan haar hondje links leest mijn gedachten zo levert een vleugje fantasie soms nog een aardige anekdote op

Het is mistig in mijn hoofd, eega zucht al urenlang strakjes wordt zoals beloofd de uitslag kenbaar en ben ik bang! Valt het mee of valt het zwaard dat is wat ons beiden zo onzeker maakt nog een uurtje en zullen we weten of de klieren kunnen stoppen met overuren maken, dus zweten! ...

in nevelige duisternis twee figuren in zwart zonder gezichten met de ruggen naar me toegekeerd met niet meer dan een vlek een luchtspiegeling ben ik toeschouwer van een bal masqué de duisternis houdt me tegen het licht van een wankel blind bestaan tot het licht onthult hoe ze...

Woorden zit ik Hier te vangen In het daveren Van je klokken Die de wereld In klanken vertellen Wat met geen woord Te zeggen is

Wanneer ik je in Braille doe dan zucht je telkens weer ~Toe, lees de eindstroof nog een keer Je weet wel waar en hoe~

Als jij voor mijn lens verschijnt De lucht immer te donker Het brandpunt exact uitgelijnd Dan flits ik En vang je

Neem het ons maar niet kwalijk, wanneer wij je als baas aanbidden, terwijl je alleen maar dienen wilt. Geloof ons wanneer wij je herkennen, als bron van genezing en van troost. Velen van ons ervaren het idee, dat je de moeder van de liefde bent, en de grond van ons bestaan. Blijf ons d...

Gaan we nu krijgen, wie wat punten krijgt ik wist het, ik dacht even ik ben bij de jumbo Maakt niet uit ik ben uitgeslapen Maak je gedicht waar je hier voor bent en laat andere zijn gezicht plaatsen Dat zie je ook Perfect

De treurwilg in mijn ziel is een beeld van marmer - onbeweeglijk. Ik volg de zwarte rokken in mijn drang naar veiligheid - onbekommerd. Bij klanken van Chopin breekt de stam in tweeën - bevrijdend. Domme slaaf van dikke torens en zij rijgt mij aan haar mes - genadeloos. Ik kan d...