Alle inzendingen

Heimwee naar jezelf. Maar je weet niet meer waar het ook alweer was. Daar, waar je jezelf ooit was. Ver weggestopt ergens. Goed verborgen zodat niemand erbij kan. Zelfs jezelf niet. Ik ga maar eens op zolder kijken. Wie woont daar ook alweer in al die dozen. Missc...

Gij flinke hond, getrouwe vrind Van jager, reiziger en kind, Men prijst u vele keren, Omdat gij zo gehoorzaam zijt, Zo waakzaam, vol geduld altijd, En kunstjes ook wilt leren. Men roemt u als gij in het veld Het wild, dat angstig henensnelt, Alras weet in te halen, En aan komt dr...

ik weet dat je bidt als de tijd vleugels krijgt je gezicht keert in als je voelt dat het begint een spannend verwijlen als de wielen gaan ijlen de rust is terug in samen loslaten voor een veilige vlucht

(Van de Rijmende Voorlichtings Dienst) De koning is als vader erg verwend! Een hoge feesthoed maakten zijn prinsesjes plus taart bepareld met oranje besjes. Ook Maxima die pamperde haar vent: ze bakte zelf dit keer, for old time’s sake, een grote Argentijnse T-bone steak!

Wat ze ook willen, die dolle honden in mijn kop hebben altijd honger, altijd dorst. Niet over praten. Het daglicht weet ze te verjagen, voor even – maar zodra ik ga liggen begint het gedonder, ze krabben me steeds uit mijn slaap, piepend om teven of vlees, willen naar buiten gelaten. ...

Heeft u nog wel tijd Voor uw vitaliteit. Heeft u uw energie Volledig onder de knie, Of lijdt die aan slijt. Is het juist niet de levenslust Waar geluk altijd op rust?

Vanachter een spiegel van fixeer kijk jij mij vragend aan. In de gewichtsloze sfeer spel ik zachtjes je naam. Samengebald licht op papier, voor altijd spelen we hier. Een konvooi van beelden flitst voorbij, één ogenblik sluit de rij. We mediteren op de rivier waar de zon opbloeit ...

een vleugje boerenjasmijn kan je daar een gedichtje over schrijven vroeg ze mij de geur bij benadering in mooie woorden vatten of blijft 't een cliché ach het maakt niet uit als ik mijn ogen sluit ruik ik boerenjasmijn

Het is vandaag Vaderdag een dag die me weinig zegt als verlengstuk van Moederdag wat me ook zo weinig zegt maar vandaag toch een gevoel vader´s lege nest syndroom; gisteren ging zij op vakantie mijn dochter met haar moeder ik hielp, pakte in en zwaaide uit en daar stond ik, en betrad ...

het maakt stil dit dromerige kleine schilderij: ingetogen tere takken judaspenning in een Japanse vaas de ontmoeting van het oog met de verstilde poëzie van deze heldere eenvoud is de balsem voor een verdwaalde ziel

Ik kan een wens doen Maar deze wordt al snel ingehaald door nuchter besef dat vertrouwdheid en het langzaam steeds meer onder bekoring raken van het timbre van je stem niet genoeg is... Maar dan zegt al 't gevoel in me vanuit mijn ziel dat het wel zo is, zó klopt Ik kan die rilli...

Zoals de onweersbui boven mij hoofd kon jij ook altijd stormachtig exploderen terwijl de bui overtrekt als een flits geeft dat jouw wispelturigheid weer. Het is jouw ware stemming die ontpopt en als een souvenir zich kleurrijk uit zo glijdt iedere druppel vertrouwd als een omhulsel om mij...

Ze kwamen maar net door de ballotage waren nipt op tijd op het toegestaan gewicht werden ingedeeld op de achttiende etage moesten alles lopen want geen lift. De vrouw liep om de vloeren te ontzien gescheiden van haar man. Dat lijkt wat aangedikt misschien maar het gaat hier wel om een gigan...

Vloeibaar worden, massa die verbrandt zuurstof nodig heeft en vuur spiegelbeeld zijn van al wat buiten ook verkleind binnen is in de kleinste hoeken en gaten Kennismaken met een wereld van atomen, vorm krijgen in een molecuul paradijs voor illusionisten, licht breken tot kristallen blazen,...

Wanneer je hartenwens verdrinkt En het lijkt of je er langzaamaan in stikt De adem je soms ineens ontnomen wordt En de boeien nog zo ver weg Wanneer het zwemmen niet meer gaat Geen enkele slag lijkt ongeslagen Wetend ook; zó denken heeft geen zin En toch het brein díe hartenwens niet losl...

Langzame gesprekken Hebben we, jij en ik, Aan de bedding Van de beek Die meanderend door Het oude land de tijd Ongemerkt door zich Heen laat stromen, In een vastberaden poging Het moment vast te houden Verglijdt ze tussen onze vingers In eindeloos ritme van komen En gaan - ...

Tis weer vaderdag Wat zal ik geven Wat moet het zijn Dit jaar geen truttig ding Iel en klein Hij krijgt een opvallend Groot cadeau Dat duidelijk maakt En goed laat zien Hoeveel ik van hem hou Op begraafplaats Crooswijk Sectie tien

dat ik de zomer was misgelopen bleek toen sneeuwvlokken de kasseien kusten waar dromen uit ontsprongen ze hadden de zon ver achter zich gelaten

Hora est! Hora est! P, doctorandus en Negentigplusser, is Gepromoveerd. Zijn specialisme van Versvormendartelaar Blijft in het Paradijs Hoogst gewaardeerd.

Wij, vaders, ballen onze vuisten in onze zakken en smoren daar woorden, onze zorg. We knellen onze vingers vast ineen om niet te helpen, om te lossen. Wij wachten.

Papa dit is voor jou en iedereen die zijn vader mist Papa ik wou dat je bij me was... dat we één dag nog samen konden doorbrengen dat we nog één dag samen konden zijn... Ik wou dat er een trap was vanuit de hemel naar beneden Zodat jij die trap naar huis kon nemen Zo dat ik je een kus e...

Het feest is op en de visite heen Ik zit wat in mijn lege glas te turen Van mij mag het de nacht zo verder duren In alle stilte, helemaal alleen Want in het tikken van de kleine uren Verwaast de chaos spoedig naar sereen Dat doet mijn geest veel goed in ’t algemeen Je kunt er geen psychia...

Soms reis ik wel eens af Soms blijf ik waar ik ben Soms openlijk, soms gesloten Soms dichtend naar een opening Soms schetsend met geluid Soms swingend zonder woorden Soms stijgend in mystiek Soms dalend naar wat leegte Soms zwevend door het Al Soms stoned in vrije val Soms reis ik wel ee...

Ja wat zal ik er bij denken een dag blij om vader te zijn? zeker weten.. elke dag weer, wel deze dag is speciaal bedacht om daar eens bij stil te staan.. al blijft het vandaag misschien wel vier keer stil ik zal blijven gedenken mijn eigen vader hij is er al lang niet meer..

Hoe kan je zonder gedachten bij me zijn onze wellust als een woeste rivier onze bedding het verstilde landschap en als je wegebt rode wijn hoe kan ik je niet voelen als zwijgen lust oproept onze lijven in liefde herinneren de berg is bij ons, wij zijn de berg we horen in het hemellandsch...

Ik kom bijna nooit meer op mijn zolder. Het idee om die trap naar beneden te trekken beangstigt me mateloos, net zo'n moordwapen, dat genadeloos op je af suist. Bovendien weet ik ongeveer wat ik daar kan aantreffen: duizenden vergeelde boeken, aangevreten door boekenwurmen en zilvervisjes,...

Zo'n week waarin je eigenlijk niet echt iets hebt om over te schrijven omdat je eigenlijk veel te veel te schrijven hebt en je niet weet waar je beginnen moet, laat staan dat je weet hoe je alles wat in je beweegt, een plek moet geven. Binnenin je schreeuwt het, van pure onmacht, maar je...

met handenvol zomer kom jij terug uit het vakantieleven de zon heeft kleur aan gezicht en lijf gegeven ogen vrolijken ontspanning en rust ik heb je te lang niet gekust mijn omarming voelt de branding van een warme zee in fraaie overslaande golven je lach deint langzaam mee als ...

Daar is geen dood. Wat lewe heet, is net die op en neer as ons klein skuitjie al maar daal en klim; en wat ons sterwe noem, is niks nie meer as ons verdwyning op die gindse kim. Daar is geen dood. Ons wat van lae strand dit sien, en speur hoedat hul vaart die afstand steeds vergroot ons ka...

Hij knapte uiltje en floot blok, las lip Klom touw, vloog stunt en zeilde ook nog plank Liep wad, trok stuip en zei vervolgens dank Schoot schijf, sprak buik en streamde nog wat slip ‘Ik heb’, zei hij, ‘helaas geen enkel sjoege hoe al die gekke woorden te vervoege’