Alle inzendingen over kust

2296 resultaten.

Sorteren op:

onderweg

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 631
weilanden, ze twijfelen zich groen en geel laag bij de grondse daken knikken hoofs tussen roodachtig roest op de velden bolle wolkjes toeven boven de kust, wachten met tuiten huilen moeiteloos loopt een pad de dijk op, een vogel staat te wankelen even uitwaaien…
amstreeg26 september 2010Lees meer >

Vergaan

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 463
de kleur vervaagt dankzij tegenlicht dat hem tegemoet treedt een gedrongen gestalte dringt zich op aan geest der tijd volgezogen met levenselixer vervolgt het figuur zijn weg hem berooid achterlatend reikend naar het schijnsel dat zich laat overschaduwen door duisternis waaraan hij zich gewillig overgeeft kust Moeder Aarde hem liefdevol…
LadyLove6 januari 2011Lees meer >

Karma

netgedicht
4.9 met 19 stemmen aantal keer bekeken 670
Teder als een vlinderziel in het witgewaad van de langste nacht streek geruisloos neer haar lichte lot en verborg zich in de lijnen van zijn hand Nooit eerder voelde hij zozeer de zwaarte van een stil versterven Vrij zocht hij toen te staan en in de schaduw van Saturnus en maan boog hij het hoofd en kuste haar…

grote grijze zee

netgedicht
2.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 666
op en neer, vliegensvlug naar koele kalme kust wat is land, wat water? waar landen, waar niet? hier niet – mens is er, knallen en snelle dood door, weer door achter ginds is eten en rust volg zon, sterren vlieg erheen, met ons mee op en neer, vliegensvlug naar grote grijze zee…

De luwte van je ogen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 501
zag je lopen in de wind stevig stappen maar nog sierlijk als een kind haren dansten kregen vleugels werden blond gedragen door de sterke vlagen en in de luwte van je ogen vond ik rust toen ik je kuste op de dijk met liefde binnen handbereik bracht het windje in de rug ons toch niet sneller terug…

Wolkers' wereld

hartenkreet
4.3 met 16 stemmen aantal keer bekeken 853
Boerderijen, mooie luchten meeuwen schreeuwen, lange kust. Wolkers' wereld: niets te duchten dan de vrijheid en de rust.…
Zeni17 april 2012Lees meer >

een handvol vleugels

netgedicht
3.8 met 22 stemmen aantal keer bekeken 922
als jij mij kust worden dagdromen bevrijd uit de nacht dan volg ik het witte meeuwenspoor en trek de zee naar me toe wij zien de vogels vorm krijgen jij zegt zachtjes ik vlieg en terwijl het laken blauw golft likken wij het licht uit verdwaalde druppels zout…

de goden verzoeken

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 509
land en kust raken steeds verder uit het zicht wind- en wolk- geesten teisteren een houtje- touwtje vlot nergens en overal thuis met afgesneden wortels Thor, waar ben je als je ijsgeesten met je hamer moet verslaan?…
J. Bakx31 oktober 2019Lees meer >

Wieg

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 368
Langs het gordijn de streling van de wind die mij omarmt midden in het zonneraam op de vloer van de kamer mijn voeten op het tapijt reiken diep in de aarde mijn warmte groet de warmte mijn adem kust de wind .....Ik trek het bed in de zon .....en wieg mij in welbehagen .....languit en wijd geopend .....glijd ik de wereld in…
Zywa5 april 2020Lees meer >

Ochtendritueel

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 632
Via de spiegel volgde ik je bewegingen Mijn armen om je heen geslagen Mijn vingers door je borstharen Jij schoor je Ik kuste je nek Stond al die tijd op mijn tenen Je gebruikte geen aftershave maar babyolie Je kin zo zacht en glad in de ochtend Liet in de avond Rode vlekken achter Op de binnenkant van mijn dijen…

Ik verdwaalde in je armen

hartenkreet
3.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.589
Ik verdwaalde in je armen vond mezelf niet meer terug herkende wel mijn handen ze kusten jouw gezicht proefde het zilte op je lippen was dat mijn eigen oceaan? dacht net, ik hou van je en toen liet je me los we slenterden weg keken niet meer achterom maar met weemoed denk ik nu ik dwaalde nimmer weer……
Supershirley17 augustus 2005Lees meer >

Pianomann

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.010
Zoals het gaat met zwarte en met witte toetsen: er is niets tussenin dan een luchtledig universum van Waldmünchen tot een kustweg op een eiland aan Zuid- Engelse kust en weer terug naar af herkend maar niet erkend 'Pianomann' geworden wij, zijn publiek, kunnen de voorstelling bekijken maken of breken want hij is sprekend wie hij…

Nooit meer.

hartenkreet
4.4 met 21 stemmen aantal keer bekeken 4.616
Hij kuste mijn betraande gezicht. En probeerde me zo tot zwijgen te brengen. Ik sloeg mijn armen om hem heen, Drukte mijn warme lichaam tegen het zijne aan. ‘Ik hou van je’ fluisterde ik met mijn lippen, Tegen de zijne gedrukt.…

Gedachten ...

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.152
luchtledige mijn leven komt voorbij starend in de verte verwarren gedachten mij Ik wil lachen en blij zijn zodat 't verstomt Ik wil vloeken en schelden om wat geweest is, niet meer komt Ik wil eigenlijk alleen maar schrijven Waar zoek en vind ik de rust om gedachten te verwoorden, die blijven misschien in mijn "droom"huisje aan de kust…
metha23 juli 2003Lees meer >

st-jean-de-monts

netgedicht
3.3 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.777
links van mij de golven rechts van mij bedolven onder zand de krant van dagen terug boven mij de meeuwen onder mij het eeuwenoude land het strand schuurt zacht mijn rug achter mij de jaren voor mij jouw haren in de wind verblindt de zon mijn ogen van mij is de kust in mij heerst er rust en vindt het kind zijn schat en zijn vermogen…
Jeroen Swaan17 augustus 2003Lees meer >

Verboden liefde

hartenkreet
3.9 met 23 stemmen aantal keer bekeken 1.416
Jaloers, op het zand dat je natte blote voeten kust. Jaloers, op de zon die een stralende glimlach ontlokt. Jaloers, op de degene die in je ogen ziet wat ik had willen zien.…

Afscheid

netgedicht
3.5 met 16 stemmen aantal keer bekeken 2.947
Natuurlijk kom ik terug, zei je en pakt de stoute schoenen ga maar, ga maar en tart mijn tere ziel loop langs de zilveren stranden en waai de wind die zacht je ogen kust en leg je lege lichaam in de duin, die afscheid heet ga maar, ga maar ik zal je later zoeken.…

Wind en Water

netgedicht
3.6 met 21 stemmen aantal keer bekeken 1.526
waaiende wilgen slingerend langs een beek woeste wolken jagen... aangeschoten....wild verwaaide gezichten, nat, vaal en bleek zwijgzame stemmen....dorstig........verstilt God heeft deze negorij verlaten vervloekt is hier de rust geen remedie zal hier nog baten eeuwig grommende golven, ondergelopen kust.…
Zeeman3 februari 2003Lees meer >

Egypte

netgedicht
4.1 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.026
scarabee, mestkever, gesneden uit carneool, gezet in goud, op je buik draag je een boodschap in subtiel hieroglyf jij behoort aan farao, je siert de ring om zijn vinger, Aton kust jou als de zoon van een eeuwige god jouw boodschap in tekens die ik niet begrijp, vervult me met eerbied voor het oude Nijlvolk…
Tjoke17 augustus 2007Lees meer >

dans

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 643
lichtvoetig danst ze poëzie op de houten vloer bevrijd van grote gebaren alleen in deze indigo nacht overrompelt het hart de verbeelding van verbaasde verwondering het maanlicht vond de openstaande deuren groteske omlijsting van een vogelvrije vlucht eindeloos teder kust de schaduw haar afdrukken op de kale vloer…
j.bakx26 augustus 2007Lees meer >

Vlieland

netgedicht
4.3 met 18 stemmen aantal keer bekeken 815
Betreedt de boot Voelt de golven Nadert de kust Verlaat de rust….…

WAARHEEN, WAARHEEN? WAARTOE, WAARTOE?

poëzie
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.915
De vrije wereld zwerf ik door, door hei en wei, langs kant en kust, en tril van lust als ik een jager hoor.…

voorbij de einder

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 587
zijn tijd gekomen ontstijgt een meeuw de kust om boven voorgoed de ogen te sluiten nabij de branding nog een enkele vaalwitte veer eensklaps verstard de spieren zeilt hij nog talmend door voluit gestrekt de stille vleugels onopgemerkt zal hij achter de horizon het kalme water raken uit “De Zee en Ommelanden”…

Aangedikt

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 914
zij weende dikke tranen over haar omvangrijk verleden had er dikwijls de buik van vol haar dikste vriend kwam hing aan haar lippen lag er duimdik bovenop voelde nattigheid zat er dik in zij kuste de roede tussen neus en lippen hij maakte zich niet dik kwam alleen maar even binnenwippen…
cea27 augustus 2008Lees meer >

Nu even wel

netgedicht
2.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 619
Nu even wel die rust een kleine cel een stoel en een bed de stilte die mij wakker en welterusten kust. Daar in de abdij denk ik nu even wel weten, vooral voelen. Straks opgeladen, opgetogen weer naar huis gaan met een gevoel wat ik allang wist maar daar weer steeds opnieuw zich voltrekt…

In klare taal

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 638
het jaargetijde bloost waar de vurige zon de einder kust de zilte golven doorklieven als een meditatie ontspanning waar adem lucht geeft in “klare taal” spreekt de zee geschiedenis óngepenseeld in een stijl dit doet mij denken aan dat jij jij bent je doet wat je moet doen in ieder seizoen……
Quicksilver17 september 2009Lees meer >

Alleen

hartenkreet
2.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.015
Neem even rust, even ergens heen, naar de kust, helemaal alleen. Even rust. Niemand om je heen, niemand die je wat doet, omdat je hier alleen staat, o.. wat voelt dit goed. De zee neemt je mee, in gedachten verzonken, steeds dieper in de zee, je bent verdronken. In eenzaamheid.…

Onbewoond

hartenkreet
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 750
(voor Harry) Mijn eiland onbewoond is vruchteloze woestenij, geen ander die mij loont, gevangen en onvrij bezie ik mijn planeet, verlang een reddend touw, na alles wat ik leed, geen God, geen vrouw die ik beminnen kan, zo diep is deze put, als leef ik in de ban, een kluizenaarshut gebouwen op de kust en zoveel wat mij griefde,…

Leegte

netgedicht
2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 515
de leegte die door mij stroomt ontpopte op die groene heuvel waarvan de naam mij is ontschoten zwierden takken die kusten de grijze nacht die hen in evenwicht hield zwarte vogels cirkelden om de hoofden van degenen van wie de zin verloren had knaagden bevers zich een weg door het onoverkomelijke 'n naamloze hief haar kelk op…
LadyLove26 april 2011Lees meer >