2296 resultaten.
onderweg
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
631 weilanden, ze twijfelen
zich groen en geel
laag bij de grondse daken
knikken hoofs
tussen roodachtig roest
op de velden
bolle wolkjes
toeven boven de kust,
wachten met tuiten huilen
moeiteloos loopt een pad
de dijk op,
een vogel staat te wankelen
even uitwaaien…
Vergaan
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
463 de kleur vervaagt dankzij
tegenlicht dat hem tegemoet treedt
een gedrongen gestalte dringt
zich op aan geest der tijd
volgezogen met levenselixer
vervolgt het figuur zijn weg
hem berooid achterlatend
reikend naar het schijnsel
dat zich laat overschaduwen
door duisternis waaraan
hij zich gewillig overgeeft
kust Moeder Aarde hem liefdevol…
Karma
netgedicht
4.9 met 19 stemmen
670 Teder
als een vlinderziel
in het witgewaad
van de langste nacht
streek geruisloos neer
haar lichte lot
en verborg zich
in de lijnen
van zijn hand
Nooit eerder
voelde hij zozeer
de zwaarte
van een stil
versterven
Vrij
zocht hij toen
te staan
en in de schaduw
van Saturnus en maan
boog hij het hoofd
en kuste haar…
grote grijze zee
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
666 op en neer,
vliegensvlug
naar koele
kalme kust
wat is land,
wat water?
waar landen,
waar niet?
hier niet –
mens is er,
knallen en
snelle dood
door, weer door
achter ginds
is eten
en rust
volg zon, sterren
vlieg erheen,
met ons mee
op en neer,
vliegensvlug naar
grote grijze zee…
De luwte van je ogen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 zag je
lopen in de wind
stevig stappen maar nog
sierlijk als een kind
haren dansten
kregen vleugels
werden blond gedragen
door de sterke vlagen
en in de luwte
van je ogen
vond ik rust toen
ik je kuste op de dijk
met liefde
binnen handbereik
bracht het windje in de rug
ons toch niet sneller terug…
Wolkers' wereld
hartenkreet
4.3 met 16 stemmen
853 Boerderijen, mooie luchten
meeuwen schreeuwen, lange kust.
Wolkers' wereld: niets te duchten
dan de vrijheid en de rust.…
een handvol vleugels
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
922 als jij mij kust
worden dagdromen bevrijd
uit de nacht
dan volg ik
het witte meeuwenspoor
en trek de zee
naar me toe
wij zien de vogels
vorm krijgen
jij zegt zachtjes
ik vlieg
en terwijl het laken
blauw golft
likken wij het licht
uit verdwaalde druppels zout…
Duinenkust
snelsonnet
2.5 met 11 stemmen
975 Ik ging, maar ja… alsof je duinen kust…
de goden verzoeken
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
509 land en kust
raken steeds
verder uit
het zicht
wind- en wolk-
geesten teisteren
een houtje-
touwtje vlot
nergens en
overal thuis
met afgesneden
wortels
Thor, waar ben je
als je ijsgeesten
met je hamer
moet verslaan?…
Wieg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
368 Langs het gordijn de streling
van de wind die mij omarmt
midden in het zonneraam
op de vloer van de kamer
mijn voeten op het tapijt
reiken diep in de aarde
mijn warmte groet de warmte
mijn adem kust de wind
.....Ik trek het bed in de zon
.....en wieg mij in welbehagen
.....languit en wijd geopend
.....glijd ik de wereld in…
Ochtendritueel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
632 Via de spiegel volgde ik je bewegingen
Mijn armen om je heen geslagen
Mijn vingers door je borstharen
Jij schoor je
Ik kuste je nek
Stond al die tijd op mijn tenen
Je gebruikte geen aftershave maar babyolie
Je kin zo zacht en glad in de ochtend
Liet in de avond
Rode vlekken achter
Op de binnenkant van mijn dijen…
Ik verdwaalde in je armen
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.589 Ik verdwaalde in je armen
vond mezelf niet meer terug
herkende wel mijn handen
ze kusten jouw gezicht
proefde het zilte op je lippen
was dat mijn eigen oceaan?
dacht net, ik hou van je
en toen liet je me los
we slenterden weg
keken niet meer achterom
maar met weemoed denk ik nu
ik dwaalde nimmer weer……
Pianomann
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.010 Zoals het gaat met zwarte en
met witte toetsen:
er is niets tussenin dan
een luchtledig universum
van Waldmünchen tot een
kustweg op een eiland
aan Zuid- Engelse kust
en weer terug naar af
herkend maar niet erkend
'Pianomann' geworden
wij, zijn publiek, kunnen
de voorstelling bekijken
maken of breken want hij
is sprekend wie hij…
Nooit meer.
hartenkreet
4.4 met 21 stemmen
4.616 Hij kuste mijn betraande gezicht.
En probeerde me zo tot zwijgen te brengen.
Ik sloeg mijn armen om hem heen,
Drukte mijn warme lichaam tegen het zijne aan.
‘Ik hou van je’ fluisterde ik met mijn lippen,
Tegen de zijne gedrukt.…
Gedachten ...
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.152 luchtledige
mijn leven komt voorbij
starend in de verte
verwarren gedachten mij
Ik wil lachen en blij zijn
zodat 't verstomt
Ik wil vloeken en schelden
om wat geweest is, niet meer komt
Ik wil eigenlijk alleen maar schrijven
Waar zoek en vind ik de rust
om gedachten te verwoorden, die blijven
misschien in mijn "droom"huisje aan de kust…
st-jean-de-monts
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.777 links van mij de golven
rechts van mij
bedolven onder zand
de krant van dagen terug
boven mij de meeuwen
onder mij
het eeuwenoude land
het strand schuurt zacht mijn rug
achter mij de jaren
voor mij
jouw haren in de wind
verblindt de zon mijn ogen
van mij is de kust
in mij
heerst er rust en vindt
het kind zijn schat en zijn vermogen…
Verboden liefde
hartenkreet
3.9 met 23 stemmen
1.416 Jaloers, op het zand
dat je natte
blote voeten kust.
Jaloers, op de zon
die een stralende
glimlach ontlokt.
Jaloers, op de degene
die in je ogen ziet
wat ik had willen zien.…
Afscheid
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
2.947 Natuurlijk kom ik
terug, zei je
en pakt de stoute
schoenen
ga maar, ga maar
en tart mijn tere
ziel
loop langs de zilveren
stranden en waai de wind
die zacht je
ogen kust
en leg je lege lichaam
in de duin, die afscheid
heet
ga maar, ga maar
ik zal je later
zoeken.…
Wind en Water
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
1.526 waaiende wilgen slingerend langs een beek
woeste wolken jagen... aangeschoten....wild
verwaaide gezichten, nat, vaal en bleek
zwijgzame stemmen....dorstig........verstilt
God heeft deze negorij verlaten
vervloekt is hier de rust
geen remedie zal hier nog baten
eeuwig grommende golven, ondergelopen kust.…
Egypte
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
1.026 scarabee, mestkever, gesneden
uit carneool, gezet in goud,
op je buik draag je een boodschap
in subtiel hieroglyf
jij behoort aan farao, je
siert de ring om zijn vinger,
Aton kust jou als de zoon
van een eeuwige god
jouw boodschap in tekens
die ik niet begrijp,
vervult me met eerbied
voor het oude Nijlvolk…
dans
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
643 lichtvoetig danst ze
poëzie op de houten vloer
bevrijd van grote gebaren
alleen in deze indigo nacht
overrompelt het hart
de verbeelding van verbaasde verwondering
het maanlicht vond de openstaande deuren
groteske omlijsting van een vogelvrije vlucht
eindeloos teder kust de schaduw
haar afdrukken op de kale vloer…
Vlieland
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
815 Betreedt de boot
Voelt de golven
Nadert de kust
Verlaat de rust….…
WAARHEEN, WAARHEEN? WAARTOE, WAARTOE?
poëzie
3.0 met 6 stemmen
1.915 De vrije wereld zwerf ik door,
door hei en wei, langs kant en kust,
en tril van lust
als ik een jager hoor.…
voorbij de einder
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
587 zijn tijd gekomen
ontstijgt een meeuw de kust
om boven voorgoed
de ogen te sluiten
nabij de branding nog
een enkele vaalwitte veer
eensklaps verstard de spieren
zeilt hij nog talmend door
voluit gestrekt
de stille vleugels
onopgemerkt zal
hij achter de horizon
het kalme water raken
uit “De Zee en Ommelanden”…
Aangedikt
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
914 zij weende
dikke tranen
over haar
omvangrijk verleden
had er dikwijls
de buik van vol
haar dikste
vriend kwam
hing aan haar lippen
lag er duimdik bovenop
voelde nattigheid
zat er dik in
zij kuste de roede
tussen neus en lippen
hij maakte zich niet dik
kwam alleen maar
even binnenwippen…
Nu even wel
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
619 Nu even wel die rust
een kleine cel
een stoel en een bed
de stilte die mij
wakker en welterusten kust.
Daar in de abdij
denk ik
nu even wel
weten, vooral voelen.
Straks opgeladen, opgetogen
weer naar huis gaan
met een gevoel
wat ik allang wist
maar daar weer
steeds opnieuw
zich voltrekt…
In klare taal
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
638 het jaargetijde bloost
waar de vurige zon de einder kust
de zilte golven doorklieven
als een meditatie ontspanning
waar adem lucht geeft
in “klare taal”
spreekt de zee geschiedenis
óngepenseeld in een stijl
dit doet mij denken aan
dat jij jij bent
je doet wat je moet doen
in ieder seizoen……
Alleen
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.015 Neem even rust,
even ergens heen,
naar de kust,
helemaal alleen.
Even rust.
Niemand om je heen,
niemand die je wat doet,
omdat je hier alleen staat,
o.. wat voelt dit goed.
De zee neemt je mee,
in gedachten verzonken,
steeds dieper in de zee,
je bent verdronken.
In eenzaamheid.…
Onbewoond
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
750 (voor Harry)
Mijn eiland onbewoond
is vruchteloze woestenij,
geen ander die mij loont,
gevangen en onvrij
bezie ik mijn planeet,
verlang een reddend touw,
na alles wat ik leed,
geen God, geen vrouw
die ik beminnen kan,
zo diep is deze put,
als leef ik in de ban,
een kluizenaarshut
gebouwen op de kust
en zoveel wat mij griefde,…
Leegte
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
515 de leegte die door mij stroomt
ontpopte op die groene heuvel
waarvan de naam mij is ontschoten
zwierden takken die kusten
de grijze nacht die hen
in evenwicht hield
zwarte vogels cirkelden
om de hoofden van degenen
van wie de zin verloren had
knaagden bevers zich een weg
door het onoverkomelijke
'n naamloze hief haar kelk op…