1206 resultaten.
Magisch schouwspel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
656 Vele voetstappen gezet
dwars door het gitzwarte
eeuwenoude veld
Dat ooit roodgloeiend stroperig
Vloeiend en grillig naar hier is gekropen
Gedropen uit machtige muilen
Die krachtig en vurig brulden
en met veel geweld fascinerende zuilen
achterlieten van betoverend bloedmooi
gebeeldhouwd obsidiaan
Zie hier de volgelopen vlakte
versteende…
Het sterrenstadium
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
497 Grillig is haar symfonie met Orion.
De sterrenpracht die traag vooruit schuift, lijkt
voor ons hart en verstand te violet verheven
en toch nodigen zij ons uit keer op keer:
'Laten we samen gaan kijken of deze morgen
de rozen al stil zijn ontloken. Ervaar glim en glim-
lach van ons zijnsniveau, kleine mens, kom nader!'…
Plooi in het tafelkleed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 In woorden gevangen
is het zandopduiking, tange
akkers er omheen geploegd
een bosje eiken
met grillige stammen.
Midden in de cultuur
uitstulpende natuur
maak jezelf wijs
dit is de ingang
naar het paradijs.
Glooi in het land
plooi in het tafelkleed
boven mijn verstand
langs de akkerrand
loop ik erheen.…
achilleshiel
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
1.719 met zoetgevooisde stem
versiert hij jonge vrouwen
zal nimmer van hen houden
zoals zij niet van hem
met een omfloerste blik
kijkt hij naar jonge meisjes
belooft hen zoete ijsjes
voor een verdorven lik
met rooddoorlopen ogen
begluurt hij jonge heren
wil hen van alles leren
óók wat zij niet mogen
met zijn gladde praatjes
laat hij zichzelf…
Zwartsneppers
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
678 Ze stappen rond op stijve poten
pluimage glad gestreken,
koppen in de nek, korte snavels
qua volume grote bek.
Zij pronken met de mooiste veren,
geen die hun zangkunst evenaart
of aan superioriteit kan tippen.
Ik zie hen gretig pikken
naar malse prooien in het gras.
Ze jatten al wat glanst en bergen
dat in bescheten nesten.…
croissant
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.093 gist weekt in lauw water
deeg rust en rijst op de schaal
door een klam doek bedekt
ik kneed de gladde bal
die nog stijven moet
jouw duim drukt een klonter boter in zijn hart
nu ligt hij uitgespreid
met meel bestoven
kromgebogen maar gaaf
schuift hij in de oven
ingesmeerd met eigeel
hij dampt nog wat na
van rooster naar bord
Naar…
Verjaren
netgedicht
3.2 met 20 stemmen
10.638 Schudt losse haren uit je vacht
het is weer tijd om te verharen
herfst meldt telkens weer de jaren
waar je zelf niet eens aan dacht
de vier seizoenen zijn vergaan
zij zullen in ‘t verleden dringen
als jij je wolvenlied laat zingen
in ‘t schijnsel van je nieuwe maan
en langs de jouw gelopen sporen
op het gladde levenspad
- gelaten... of…
Kreeft
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.055 Een glad en stevig pantser
beschermt jouw zachte, weke delen,
zachtrose en gemarmerd,
blinkend in de zon.
Ach jij mooie sterke kreeft,
je piept zo machteloos
wanneer je sterft
in kokend water,
omdat ik vind dat jij dan pas
zoveel beter smaakt.
Gretig zet ik mijn tanden
in je zachte, weke vlees.…
Jouw Muziek
hartenkreet
3.6 met 16 stemmen
3.097 Zachtjes beroer ik je ranke lijf
Van jouw ronde vormen, vol en glad
Schiet mijn extase omhoog en hard
Als ik over je harde lichaam wrijf
Jouw hals en nek als gepolijst ivoor
Een achterwerk om van te dromen
Gewelfde heupen, om van klaar te komen
Een stem, klankultimatum voor het oor
Je raakt mij vol op m’n gevoelige snaar
Zo warm, zo vet en…
Nooit tevreden.
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
1.101 De regen is te nat
de herfst brengt stormen mee
de winter is te glad
en met de lente zit het ook niet mee.
Toch heeft ieder seizoen
zijn eigen pracht en praal
ook ik heb van die dagen
dat ik zeg: het weer ? ik baal!…
Ogen kijken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.699 Ik ben gegijzeld in de iris van jouw ogen
starend naar een hemelse eeuwigheid
de jeugdjaren zijn echt voorbij gevlogen
maar oh…jouw ogen voor sluitingstijd
Tussen de regen en zonnestralen door
gaan we samen aan het strand ogen kijken
onze wenkbrauwen waaieren in koor
trachtend de zee stiekem glad te strijken
Het spiegelbeeld van mijn eigen…
droom met mij
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
994 droom met mij, wees niet bang
verlaat je tere zijden kleed
toon mij jouw zachte huid
een lied van enkel fluistertonen
zacht trillend verschuivend zand
verspreidt zich over gladde wegen
van maagdelijke tronen
droom met mij, ga toch mee
raak mijn verlangende vingers
omring ze met jouw bloesem,
geurend naar een witte orchidee
ik droom…
Opgelost
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.098 de oren gespannen luisterend
vakantie wat nu, hij moet eruit
Veertien jaar gaf hij trouw en liefde
nooit was hem iets te veel of te gek
de kinderen die aan haren trokken
ruw wringen een stok uit zijn bek
Maar nu is hij oud en stram
lopen gaat lang niet meer zo goed
tot last is hij allang bestempeld
besloten wordt, het moet
Op de gladde…
Marsmuziek
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
734 Het water van de Lena
dat meegolft in gedachten
en de stenen
glad geslagen
houden stil, zo stenen doen.
Marsmuziek;
Die wegsterft op dagen als vandaag,
op een achtiende december,
bij de oude hermitage
en de Izaäkkathedraal.
De trommels en de laarzen
in de sneeuw verdwenen.…
Zwarte sneeuw
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
745 Koud vuur in dit getij,
oud zeer druipt van alle
omgekomen bomen, zwarte
sneeuw bedekt de borst
van de doden die van
verre zijn gekomen,
streelt de winter,oud
en wijs gedeeld in ijs,
vindt de weg terug van een
reis in afgedankte sterren,
tussen afgevallen bladeren
ontbonden smarten onder gladde
stenen, dan zijn ze thuis, tijd
ontbindt…
Terug naar af
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
640 De dagen van alles kunnen
Zijn vermoeiend, gaan voorbij
De tijd die ooit veel voorspoed bracht
Ebt je leeg als een getij
Het besef dat niets voor eeuwig is
Slaat toe in jou en plant haar zaad
Alles lijkt steeds sneller
Tot minder meer in staat
De kleuren van je haar
Je strakke gladde huid
Die mooie witte tanden
Verrimpelen…
Aan mijn zijde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
777 Haar huid zo soepel, warm, glad en zacht.
Ik streel haar over haar been, dat overheerlijke been.
Ze is zo lieflijk, zo sereen.
Bij haar ben ik mij, mij als ik nooit eerder was en geweest kon zijn.
Zij geeft liefde een nieuwe naam, verrijkt en fijn.
Zonder haar zou ik door het leven niet willen gaan.…
Denkwerk (1 )
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
584 vrijelijk dansen
met de waterjuffers rond de poel
had ik nog het naïeve, het gevoel
dat een voorjaarsvlinder niet zou sterven
maar veilig wist te slapen in een sterrenbos
genesteld onder een zacht bedje mos
hoe vaak toch opende zich het rozenhart
sloten de blaadjes zich vol tederheid
in een pose vol vertrouwen
wist zich elke plooi glad…
Levensdans in de natuur
hartenkreet
2.9 met 9 stemmen
2.754 Onstuimig gaat het soms te keer
Waar golven het strand beminnen
In een zee met duizenden zinnen
Hij strekt zich uit in schuimend nat
Over haar zanderige gladde huid
Reikt naar glooiend duinlandschap
Waarop hij flink beukende stuit
Zij biedt weerstand aan zijn storm
Natuurlijk met haar bekken
Hij begint zich na zijn heftige daad
Langzaamaan…
Stadhuisplein*
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
2.931 Hoe glad en nat is het in deze stad,
waar op het spiegelende stadhuisplein
een vluchtige kus leidt tot eeuwig zijn,
één tel ontsnapt aan wat ik niet bevat.
Dooreen gemengd het heden en verleden
met het tijdsbesef onpeilbaar vergleden.…
Water
gedicht
4.7 met 7 stemmen
7.363 ik draag boten over zee
ik golf ik schuim ik spat
vissen jaag ik door mij heen
zwemmers laat ik binnen
regendruppels springen op
spetters rimpels kringen
ik knaag gaten in een rots
vuur houdt mij niet tegen
dampig ben ik zacht en nat
of hard als ijs zwart en glad
ik schiet als hagel val als sneeuw
ik kabbel klots en klater
ik…
COACH JIMENY CRICKET
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
443 Flink bekoeld verlaat hij het bokspaleis
Laat haar vrijwel knock-out achter onder
Laserstralen, spiegelbollen, in rook gehuld
Versuft hangt ze in de touwen, een houten
Bewegingloze marionet, levenloze Pinoccio
Zonder tjirpend geweten
Haar coach verzorgt haar kneuzingen, raapt
Splinters, raadt haar aan zich niet meer zo snel
Op glad…
Stil van wind.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
924 Geputst had de schipper, gegutst had het nat
En gangboord en stuurboord en alles was glad
En fris van het stromende water.
Toen floot hij een deuntje en draaide gezwind
Een zon uit zijn zwabber en keek naar de wind,
Maar 't wimpeltje druilde: - tot later!…
Stil van wind.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.053 Geputst had de schipper, gegutst had het nat
En gangboord en stuurboord en alles was glad
En fris van het stromende water.
Toen floot hij een deuntje en draaide gezwind
Een zon uit zijn zwabber en keek naar de wind,
Maar 't wimpeltje druilde: - tot later!…
Decorum van vlaggen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
515 hoe speels
joviale bestuurders
ook lachen er is altijd een
netwerk van achterklappen
dus spreken eminenties
grijs en blasé hun
stortvloed vol gladde woorden
is alle transparantie passé
in een decorum van vlaggen
glimmen verstolen de laarzen
grommen onzichtbare
rupsen hun dreigend geluid
balt een woedende massa
eendrachtig de vuist…
Ook in je stem
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
511 je scherpte aan
het glad en rond
bleef steeds meer staan
ook in je stem
liet jij de hoge
tonen iets meer vrij
je gebaarde sneller
in vaak ongedurig zijn
jouw haast voelde niet fijn
tot jij mij sneed
met je onzekerheid
wij waren samen kwijt
toch zijn wij
teruggegaan op zoek
naar waar het is ontstaan
de omslag waarin rust
door…
Door liefde gewist
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
626 ik leg mijn
warme handen op
de lijnen in je gezicht
volg hun zorgen
tot ze verdwijnen
door liefde gewist
ooit kon ik
je scheiding volgen
tot in krullende golven
maar die tijd
is voorbij jij wilde
makkelijk en vrij
je huid is nog
soepel en glad
in subtiele mimiek
ogen glanzen
als je innemende
lach uitbundig piekt
markant…
De verpakking
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
568 De verpakking, een lichaam
zo veranderlijk van gladde
vormen tot de plooien van
de geleefde tijd. Een soms
appetijtelijk genieten.
Of een verafschuwing door
de rimpels van de eigen
strijd.
Een maatpak met genetisch
enige verschillen.
Gegoten voor een hele
levenstijd. Niettemin niet
onaantastbaar voor een ieders
grillen.…
omzomen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
530 ik weet 't, het lijkt zonderling
zo alleen door bos en hei te gaan
maar vergeet niet één ding
hier kun je bevrijd gaan en staan
of verwaaien met ruisend blad
hier vinden hersenhelften elkaar
strijkt licht elke schaduw glad
reiken zintuigen tot de evenaar
op 'n pad dat nergens naar gaat
tel ik gaandeweg mijn bomen
die zijn zich van geen…
Aangeraakt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 zoveel mensen
die mij aantrekken, alle kinderen
die ik wel zou willen koesteren
de koeien en de ezels bovendien
met wie ik wel zou willen praten
te veel dieren om op te noemen
ook nog de wonderlijke wezens
die planten zijn, hun kracht
en aanvaarding wat ze krijgen
onbezorgd te verliezen aan vruchten-
rovers, plus de stenen, ruw en glad…