811 resultaten.
En kust de dood
hartenkreet
4.7 met 34 stemmen
2.419 Gedachten zingen trieste tonen
de zon sluimert zachte stralen
Het ruisen van de zee zo mooi
Maar ik ben aan het verdwalen
Ik zoek een herkenningspunt
Langs roze huisjes en baaien
Maar alles lijkt zo op elkaar
laat mijn geheugen verwaaien
In mijn jurkje van wit linnen
Blote voeten vol met blaren
Tranen die een weg zoeken
In ogen die zo…
Samen apart
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
6.601 TWEE schitterende mensen
Elk EEN verleden
Samen EEN heden
Met nog zoveel wensen
Over hoge bergen
Door diepe dalen
Nu samen in elkaar verdwalen
EEN mooi paar, TWEE mooie mensen
Samen EEN maar toch apart
Beginnen aan een nieuwe start
Met heel veel gelukkige wensen
Geniet van het leven, geniet van elkaar
Geniet van de liefde zo puur
Geniet…
Naast het bed van de dichter
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
504 Dwalen, en niet verdwalen
dat vraag je nu aan mij
maar ik zal mijzelf herhalen
dat brengt waarheid dichterbij
zo spreekt zijn stem, zachtjes
een beetje bedeesd, in korte zinnen
klinken zijn woorden, en ik luister
aandachtig, niet langer verlegen
hij vraagt me naar de zee
ik vertel hem over de golven
het zonlicht en mijn burgerplicht
geen…
Als de lente verzaakt
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
592 ja, is er een morgen
die voor haar mag zorgen
is het doek te zwaar
voor jouw schouder;
ben je bij mij niet geborgen
wordt mijn kracht, holle macht
mijn liefde een steen des aanstoots
veranderen mijn oren
in een lange schacht
waar kwelling enkel op
kwelling wacht
goud smelt soms
bij koude
regen bevriest vaak
door uitzichtloos verdwalen…
Strijd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
508 Het moment waarin nachtelijke wegen verdwalen in dagverhalen ...…
Al-ster een hemel is
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Zouden we ze ooit weer zien bij de hemelpoort
zal ze onverstoord daar tijd door gaan brengen,
als het de onze zal wezen mettertijd met vlijt
ons binnenhalen om te voorkomen dat wij verdwalen.
Al-ster een is wacht ze ons vast op in die ene nis.…
Voetlicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 sluipend donker
wat wegsluipt tot op het diepste van de plas,
Maar na vandaag worden de octaven
in een hand samengebald, soufflages
uit het zicht door die te sluiten, hoorbaar
door de ouverture van een nieuw seizoen
kraamtijd van de bloesem te benoemen,
uitgestald als erehaag van boezemlicht om
daaruit het gemoed in te laven, verdwalen…
Feit of fictie?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
472 de mythe tot op het heden
braaf vanuit het ongekuiste
dicht, blijft ik slaaf van lichte
erotische pennenzeden in
de literaire daad, wars van
moraal en plagiaat, in het hele
scala van muzen in overdaad,
waarin ik hopeloos verdwaal,
meer kan ik niet te geven, ik
vond het gewoon op straat,
daarmee is goed te leven, het
blijft…
Magritte? De stilte achter het zichtbare
netgedicht
2.4 met 26 stemmen
881 Wereld verschuift teder,
en ik ervaar dat zien niet afsluit maar
uitnodigt om te verdwalen. Ik ontmoet mezelf in die
afstand, tussen lijnen die niet leiden en vormen die alles suggereren.…
Wat ik niet zeg
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
352 Ik beloof mezelf
niet opnieuw te verdwalen
in dezelfde fouten,
ook al fluisteren ze nog na
in alles wat ik doe.
Wat zou ik graag
dat je me even vasthoudt,
dat je zegt
dat alles goed komt.
Ik weet dat dat niet zal gebeuren
en toch…
toch is er die stille hoop,
zorgvuldig verborgen,
voor de wereld,
voor anderen
zelfs voor jou.…
Dood staal
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
375 Verdwaal
door levende deelname
verblind met rode peper
vastklampend aan dood staal
verlies zonder bewijs
van gevoeld te zijn
Verdwijn
door het nietszeggende kabaal
haar luisteren als felle terugtrekking
bungelend onder een wankele constitutie
een afgeleide van een polisdekking
om alles kwijt te raken
En dan
homeopathisch eenrichtingsverkeer…
Nieuwe deur
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.002 Maar dat ik er geen vreemde zou zijn,
Dat ik er nooit meer kan verdwalen,
Dat ik er alle goeds uit zou kunnen halen,
Uit dat nieuwe land van honing en wijn.
En nu ben ik daar met jou,
Mijn grote liefde, m’n vrouw.
Ik kijk je aan voor een tel …
Jij mijn lief … dank je wel.…
ons huis
netgedicht
2.0 met 11 stemmen
3.972 hortensia
de tuinkabouter lacht haar uit
eitjes van zilveren chocola
een kinderhand vol met buit
overal hoor je hiep hiep hoera
uit punaisegaatjes in het huis
de middagzon laat een tekening
van een klein meisje stralen
het geeft ‘t huis een nieuwe tinteling
en overal zijn verhalen,
cadeautjes, post, een rekening,
gedichtjes om in te verdwalen…
Stormschade
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
1.170 Storm strijkt de flanken glad
Wist de hoefsporen van de steenbok
Die vlucht in de sparren
Voor de hefschroef
Een piloot in ademnood
De lens van 'National Geographic'
We verdwalen in geruchten.
De maalstroom van straten.…
Zon in mijn leven
hartenkreet
3.2 met 21 stemmen
2.433 De zon in mijn leven ben jij
In hemelblauw gehuld
Zweef je in de lucht boven mij
In een gouden gloed verguld
Verdwaal ik in donkere bossen
Jij schijnt door de boomtoppen heen
Om de weg te doen verschijnen
Al mijn angsten verdwijnen meteen
Verdrink ik in troebel water
Dan schijnt jou licht op mijn gezicht
Meteen weet ik waar ik moet gaan…
De trein loopt prachtig binnen
gedicht
3.6 met 41 stemmen
14.810 Om niet te verdwalen stappen we in, jij,
bedachtzaam, tilt je koffers, probeert opnieuw
een brede lach. En staart. Breekt het landschap in,
regen slaat het raam, rechts een huis gegeseld
zag je dat, een tuinschuur klapte open, er golven
hagen op de wind.…
Herfstliedje
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
1.851 zomer steelt
Laat ons samen dwarrelen
met de briesjes scharrelen
met volle takken wiegen
en naar de winter vliegen
Laat ons blazen door het hout
langs de flanken van het woud
ook de vogels zuidwaarts dragen
onze bries het zeil in jagen
Laat ons west en oost verkennen
rond de toppen van de dennen
samen golven laten schuimen
en verdwalen…
Waar
hartenkreet
4.2 met 17 stemmen
1.705 Waar wordt kille strijd een doel
Waar moeten we zoeken vinden
Waar verdwalen we toch allemaal
Waar is de grootheid van je hart
Waar spreken we onze eigen taal
Waar zijn de gevoelens gebleven
Waar draaien we nu toch omheen
Waar zal zon weer schaduw raken
Waar de stilte is daar ben jij alleen…
Veertjes
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.270 schitterende woeste zee
Wolkenlucht kleurenspel
zomaar in beweging gezet
Welige vormen welke ogen
als een zacht donzen dekbed
Hoor die prachtige vogels
zwevend spelend zo vrij
Veertjes zo mooi van kleur
hun fluiten maakt mij blij
Voel de warmte van de zon
koester haar zachte stralen
Zie sterren aan de hemel staan
een heelal om in te verdwalen…
Liefde
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
1.546 Bespaar me zorgeloos gepraat ik weet het gaat niet goed
Of spreek niet van wat er niet meer kan zoals je zo vaak doet
Vandaag es zus morgen es zo en dat duurt al zoveel weken
Ik ben niet gek ik zie het wel hoe 't vel er gaat verbleken
Misschien dat dit een bidden is een héél diep ademhalen
Voor het laatste restje hoop er dolend gaat verdwalen…
Klein testament
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
684 Ach, konden we maar terug
gaan naar die lentetijd, te
verdwalen in de regenbogen
van beider ogen, in overtal
de kansen wogen, bevlogen
van geloftes naar de wereld
en onszelf, ingetogen
onbedorvenheid, fundament
van het onvermogen, de
kwalen van het ongeduld,
onbegrepen en miskend..…
Zaden van de berk
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
687 , pompt leven door
de nerven, te denken dat ik
straks niet meer ben trek
een vaag gevoel in de maag,
kwaal van eigen dogma’s
die ik veel langer ken,
iedereen zal herkennen,
niemand kan het zeggen
wat zich afspeelt onder
dat sterfelijk mos, beloven
kan ik alles, beneden is
waarschijnlijk niets, slechts
gedachten waarin ik verdwaal…
Het punt in de verte
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
648 een punt in de verte
waar het niemandsland begint
kan zij niet kiezen voor een dag
van de beschikbare zeven
kiest ze dan allemaal
op zoek naar de volgende zin
in het zoekend bestaan
in dit land waar ze iemand is
voor niemand behalve zichzelf
waar ze zwijgt in alle talen
zijn er alleen eigen grenzen
die ze allemaal op wil zoeken
met verdwaling…
Primitief
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
693 Zonder te vechten als laatste overgebleven
Verdwaal niet in heidense rituelen
Geen afgrond waar ik doelbewust op afsteven
Ik dunk me heer en meester net als zovelen
De kudde zal ik niet braaf volgen
Ik steek boven het koren uit
Mijn theorieën laten alle betrokken partijen verbolgen
Theologie en wetenschap spelen niet genoeg klaar, we hollen…
het beest
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
589 te komen
de duivel heerst, laat onrust verschijnen
een cafeetje hier of een taverne daar
wat jenever en wat glazen bier
zorgen verdrinken met gekocht plezier
zich verschuilen voor verbaal gevaar
de vele leugens kleuren je verhalen
van lichtgrijs tot donkerzwart
gevaarlijk voor iemand met een gebroken hart
een moeilijk leven, je zult verdwalen…
GEK OP VROUWEN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
541 vertrouwen
het is daarom dat ik hen
mijn lieve toverstafje gun
alhoewel met eentje
echt iets te lang
en een andere iets te dik
of zo eentje dun of klein
moet je soms zo voorzichtig zijn
voor die lange ben ik bang
voor die dikke dat ik stik
voor die zo dun als glasalen
en die zo lief teer en klein
ben ik bang dat ze in mijn
sponde verdwalen…
Intieme schets
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
476 lichtelijk beschonken
vrijwel zonder zielglans
onder het strijklicht
van de lamp in de hal
begeef ik mij terug naar de slaapkamer
ik ga slapen tussen dunne levensletters
van een geschiedenisboek dat jij verzint
in de dwaalnacht die zonder woorden is
mijn lijf raakt verstrikt in het naakte alfabet
enigszins beneveld , niet zonder dromen
verdwaal…
Blauwe woorden opgeraapt
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
532 welk een wens lag op jouw lippen
toen je de diamant als samengeperste kool
liet verdrinken binnen de begrensde illusie
van verloren lebensraum
welk een verwachting droeg je mee
toen je speerpunten uit de kiezels beitelde
die jouw pad markeerden als kompas
om niet te verdwalen
welk bezielend verlangen negeer je
nu je staat op het sediment…
(v) Maan woont hier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
632 Mijn handen reiken naar de verten
van je ogen,
zonder die bodemloze verten
verdwaal ik (ook aan land
was dat al zo)…
Achter ons liggen straten
die ik me heugen zal (net als jij),
maar ook verlaten kan (juist
als we samen reizen,
voorbij de zon)…
Het hart lonkt -
daar achter de melkweg -
en roept, roept, roept ons
niet te vergeten adem…
Tweede leg
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
349 Bergen zijn er om bedwongen te worden,
horden kunnen gewoon omver geschopt,
mits ze op weg naar je doelen staan,
aan stapels is geen eer te behalen;
liever wil ik in liefde verdwalen
en wat leven biedt geheel doorvoelen.…