1853 resultaten.
De pessimist
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
551 Waar zou ik henen lopen
met mijne houten been,
zelfs over mollehopen
geraak ik nauwelijks heen.
Waar zou ik nog om lachen,
ik ben een pessimist
en dat ik zo wil blijven...
heb ik reeds lang beslist.…
Herinnering aan een kolonie
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
761 De souvenirs;
Een stuk bewerkt hout,
Een foto die hij niet zien kan
En pijn.…
Wonderdokter
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.099 In de trant van wie de schoen past
trapte hij zijn rooksignalen
voor zich uit als een beproeving
voor het jong gevallen groen
dat hij er raapte als de blaadjes
met de dood op apegapen
in het bos dat hij te branden hield
met dor hout nog van toen
Veel harder dat zijn mond kon blazen
grapte hij zijn declamaties
over zwart verschroeide aarde…
Landslakken
gedicht
2.3 met 35 stemmen
8.129 Zij kunnen zich niet vergissen, houden van
liggende dingen, blaadjes, hout van onbekende
oorsprong en groeten u voortdurend als altijd
u duizendmaal toegenegen.
-----------------------------
uit: 'Vroege Sneeuw', 2003.…
Omhoog vallen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.002 Het groene hout van olie vergeven
haar in linnen gewikkelde lijk
het kan van iedereen zijn
Brandstapel ontsteken en de hitte
raakt met een klap het gezicht
fakkel valt uit de hand
Er was een tijd dat onze handen
in elkaar grepen als acrobaten
loslaten, salto's maken, vastgrijpen
Onder de vleugels warmte verzamelen…
Kaalde ruim voor herfsttij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
480 er zitten
diepe scheuren in de bast
met zwart contrast
door regenval getekend
zijn kruin
heeft hoog gestoken
in het zomers blauw
de groene waas viel gauw
hij kaalde
ruim voor herfsttij
al in de lente stak dood hout
het nieuwe blad voorbij
zijn ringen worden dun
de diepe wortels weker
hoeveel lentes hij nog heeft
dat weet alleen…
Thuiskomen 1
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
776 In de herinnering
Het natte wasgoed
welk mijn moeder in de woonkamer had opgehangen
op een driedelig houten wasrek
Vlak vóór en om de haard geplaatst
De glimmende, zwarte kolenhaard
met mica ruitjes in de venstertjes
Als ik de beslagen ramen van ons huis
al halverwege de straat kon zien,
als ik uit school kwam,
besloot ik steevast…
Bouwdoos
gedicht
4.3 met 3 stemmen
5.691 Je oogopslag ligt in een bouwdoos,
je nagels, je haren, je stem;
voorzichtig het spanen deksel in
de houten gleuven schuiven - dicht.
Nog even het plaatje bekijken
waarop vijfmaal een ander huis
te bouwen van dezelfde stenen.…
Vanaf het duin
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
587 Golven breken stuk
geliefden vinden elkaar
zandkorrels breken los
in oneindige tijd ronddolend
Wolken gaan en komen
geliefden kussen elkaar
gebroken hout schuurt
splitsers blijven achter
Duinen keren het water
geliefden trotseren stormen
eb en vloed markeren de tijd
sporen van de dood achter latend…
Midwinteren
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
565 Waren wakker geworden
de vrouw en ik door de kou
komend met het ochtendlicht
Gooide droog hout en turf
in de kachel, warmde kruidenwijn
vulde de bekers
De handen omsloten
wensten een beter leven
keken elkaar grijnzend aan
Zij knielde op het tapijt
deed mij in haar verdwijnen
warm, zacht en teder
Adam in het paradijs
telde op de…
boom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
452 de boom staat op een plaats
waar ik voorheen nooit ben verbleven
de lucht om hem heen is nog steeds lucht,
al duizenden malen ingeademd
is het omdat ik er nog niet was en is de tijd
meegegroeid in zijn vest van hout
zal de boom mij herkennen, ook al is hij
bladerloos en de enige in het bos
gelijk de majesteit zonder hof
is het maaiveld…
In de ziekmakende tijd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
627 We zetten onze kraag op
tranen drinkend kruipen we in onze schulp
voortgeduwd door de infectieuze storm
't dorre hout in een tapijt oktobergoud
De avondklok
schrikt ons op
eenzaam en bang wandelend langs de lanen
van vrede
waar de oorlog niet
wordt verklaard
Maar we
zullen de nachtmerrie doorstaan
met de liefde van het…
LAISCCL
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
600 In de storm waarvan het oog is, stille
kern van het gebeuren, een vlakke hand
op het hout van de tafel, een kille
diepte in de blik op het rotte land
dat snakt naar wat er in de mens verzandt,
in het branden dat het stookt in haar lijf,
in het gemis waarin het staande blijft,
in de daad die aan elk woord ontgaat, staat
strak en klaar haar naam…
Onbereikbaar blauw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 de golven
dompel in het
witte schuim
dat weg flitst
van de rafelige
kammen die
zich kuivend
verheffen
naar het
onbereikbaar
blauw van
de hemel
terugvallend
hun draai
eindelijk weer
vindend uitlopend
op rul zand
van het strand
waar ronde
schelpen
hun laatste
gebeden
murmelen
tussen
scherplange
messen en
aangespoeld hout…
TWIJFELGETIJ
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
288 In het lauwe wintergrauw
staan lange dunne takken
kromgebogen
dwingende zwaarte
zucht vanuit hun bruingroene bast
maar kleine lichtgele vingers
hangen in grote getale
overal tussen hen in
strooien poeder van opwekking
naar het neerslachtige hout
de elzenkatjes
voeren gezamenlijk
ingetogen stille strijd
tegen winter die aarzelt…
Op de tafel stond geschreven
netgedicht
3.8 met 33 stemmen
2.630 Met lippenstift had jij geschreven
in paars violet dat jij moest gaan
Onze verhouding hield jou klein
Begon te huilen met mijn armen
op het tafelblad, mijn hoofd erop
Juist op dat moment vroeg ik me af
wat voor hout er was gebruikt
welke boom er was omgezaagd, en
als de boom er niet geweest was
Van diep binnenin begon gelach
botten versplinterend…
’T WORDT T’ SAMEN GROOT.
poëzie
3.0 met 7 stemmen
2.304 De letters die men placht te snijden in de linden,
En zijn van eerste aan niet in het hout te vinden;
Maar kom je naderhand omtrent de groene bast,
Zo blijkt’et dat het schrift gedurig groter wast*.
Het kind, indien het ziet eens anders kwade streken,
Ontvangt in zijn gemoed de gronden van gebreken.…
KIND
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
2.112 Ik had je willen bouwen
van het harde hout
met balken die wat dragen konden
in steen die het blauw van staal omsloot
maar mijn handen
beefden even
ik zag dezelfde
architecturale fouten
die ik in mijn hoofd
vergeten wou
spiegelde me
in de vensters van je huis
waar ik mijn eigen dromen
ontmoette die ik ooit verloor
maar een open deur…
drievoudig
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
628 ze besteedde haar dagen
aan het dekken van de tafel waarna
ze zich zorgvuldig veegde
we werden allemaal
van hout en telden het aantal
voorwerpen
waarvan we het woord
wisten, zelfs met één oog
dichtgeknepen
wat hij niet deed
na het stukje per stukje breken
van nagels
en ellebogen, die tot aan onze
buiken kreunden omdat wij,…
vernis
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.115 Ik ben als hout dat niet beweegt
maar leeft, en pas gaat
opvallen als het verjaart.
Wanneer het nut in twijfel staat
met het nieuwe in de rij wachtend
op zijn beurt.
Het dreunt als een zware regenbui die niet
wil komen
zomer die niet is.
En ik vertel het verleden waar ik
geen deel van heb uitgemaakt.
Het is een grote grap.…
houvast
netgedicht
4.0 met 16 stemmen
2.006 zou willen dat de tijd jou niet raakt
met de volle kracht van de seizoenen
regen, ijs en wind, maar jij wil groeien
dat snijdt het oude hout, sterft
het jong loop groen en spichtig uit
men komt binnen, doet de brillen af
veegt de plotselinge aanslag van het glas
kiest wat men drinken zal om later
te vertellen dat men van buiten
naar binnen…
van links
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
979 laten we beginnen met een taal
Chinees ditmaal
lezen van rechts naar links:
zee, branding, golven
het schuim drijft bovenop
hangt te drogen aan de megaribbels zand
groeiringen, knoest in hout
versteent in kiezelgruis
ergens klapwieken engelen
machtig is hun geruis
muziek van cimbalen
harpen en veldleeuweriken
hoog in de lucht
hakketakt…
Presque nocturne
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
622 schimmelgrijze duif hapert
langs verkrampte armen
ontploft
haar pluimen
korrelkristallen op het
lichtste van de nacht
bootje vaart kabbelt schuurt
pillamp schijnt
wind draagt
vuur wakkert
bootje dooft
reiziger rust uit
plaveit gescheurde nagels
naast zijn eigen jeans
zonsondergang over hout en zand
pastelpaarse pracht en een
duif…
Groener in tinten...
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
880 Winters gedord,
snoeischaar gekort
Onooglijk sta je daar,
maar de lente geeft je
aanzet om reserves
aan te spreken,
je takken hoog te steken
en blad, door dor ogend hout,
heen te laten breken
Per dag groei je
groener in tinten,
gaat bloesem stralen
Dank, lieve lente dat
dat wat levenloos leek,
dankzij jou de kracht
van leven kan vertalen…
Het leven gaat verder, maar onze liefde houdt vast
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
1.148 Elke dag voel ik het
Dat ene stukje hoop
Wanneer ik naar jou kijk
Het leven heeft geen stille tijd,
Maar onze liefde wel,
Want het is al tijden zo
Tijden veranderen,
Maar deze liefde niet,
Want de snee zit al diep in het hout
Elke dag weer een streep
Die ik op de boom zet,
Want zo lang is het al
Vandaag stonden er al 3800,
Maar…
Je benen vlamden op
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
634 je benen vlamden op
heb de mooiste stronk
getrokken uit het veen
je vormen uit het natte hout gesneden
je benen vlamden op
langs jaarringen van
generatieslang geleden
het hoofd met
lange haren mocht
ik tot het laatst bewaren
met de kleinste guts
heb ik je trekken rondgelijnd
ogen in verwondering gebogen
het veen heeft jou…
Zo is het goed
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
706 de zon zong op de houten tuintafel
door het flesgroene licht
"is just a perfect day"
in de hand van het heden
vandaag is alles goed
(klank, kleur en weidegeur
hebben vrede)
nu ik toch buiten ben
kan ik het niet laten om te zingen
oh, het is gewoon zo'n perfecte dag
geef me over aan fluisterliedjes
die leven geven
dat tussen hoofd en…
Uitgestorven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
834 Nee er is geen organisatie
die in’t fris geschoren woud
tussen het wegrottende hout
van een subtropische natie
oranje klontjes heeft gevonden
waarin versteende bijterbijen
-die ooit op raptorsap gedijden-
door tijd en ruimte ongeschonden
waarmee een maffe wetenschapper
(die het idee kreeg bij de kapper)
het dinosaurus klonen klaarde…
De hazelaar
gedicht
3.7 met 20 stemmen
14.157 Tegen 't licht gehangen
slingertjes van goud;
aarzelend, bevangen
raak ik aan het hout.…
Koude schoonheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 Een maagdelijk witte nacht
geschilderd door van Gogh
met duizenden stippen
in reflecterende verf
geluiden dempen hoorbaar zacht
en in de verte bast een hond
wind streelt het dorre hout
langs contouren van boerenerf
van zilver schijnt de grond
in licht van wassende maan
die glans gaat in verstijfde water door
alsof alle leven stil blijft…