Hartenkreten over filosofie

Als ik op het gras lig onder de bomen en ik kijk naar boven kijk ik ook naar binnen bij mezelf Zie ik een wirwar aan natuur wel ook wat dode takken die mogen best gesnoeid worden kan de rest beter doorgroeien Opgelucht slaak ik 'n zucht sta ik op en roep: "geef hier die schaar"!…

Een voortvarend leven, alles pais en vree. Voor hem de zee en later aan de kant van een rivier zit een visser aan- schouwend. Hij leeft verborgen, vermijdt zorgen en last zoals dat bij een Epikurist past. Geen overdaad of wellust die verstoren zijn gemoedsrust. Hij bewandelt de gulden middenweg en er is nauwelijks tot geen sprake van…

Als je lang alleen bent kijk je minder in de spiegel spiegel je dus minder blijf je langer alleen!…

De zwaktes die ik zie in de wereld zijn slechts karikaturen of miniaturen van de zwaktes in mezelf het gevecht in mij in jij in zij in wij HET KROMME RECHT…

Hoe zal het einde verlopen, Wat kan ik dan nog hopen? Wie deze vragen heeft, Moet zich wel bedenken Er nauwelijks aandacht aan te schenken, daar alles verder leeft. Het einde lijkt misschien dichtbij, Maar voor een dichter, immer dichterbij.…

Ik kan lachen, ik kan stil zijn en mijn omgeving zal bepalen of ik open of heel klein ben Of ik rustig of juist druk ben En zal mij duidelijk vertellen wanneer ik iets kan maken of juist nooit meer moet proberen En hoognodig af moet leren Mijn gedrag is mijn omgeving Is dat iets waar ik voor kies? Kan ik er hard tegen gaan strijden of…

Gek en Geniaal lopen hand in hand zich allebei afvragend wie nou wie is.…

Degene die naast me staat is stil van geest. Hoeft niets te bewijzen, schreeuwt noch overschreeuwt. Pact van stilte, voor het leven verbondenheid in bescheidenheid. Gelijk ik: wachten in eigen krachten.…

Ze noemen me een alcoholist maar ik voel me een 'alcoholust'! En even voor de vorm: de norm dat ben ikzelf!…

Er valt geen strijd met een ander uit te vechten, niettemin een gevecht met mezelf mijn lichaam of met mijn geest want mijn ziel meent het nu oprecht.…

het einde van liefde begint met angst voor verlies verloren zijn de mooie dromen verloren de herinnering verloren zin gewonnen zijn ware beelden gewonnen is visie gewonnen zijn ben niet verloren ben niet gewonnen gewoon de twee verbinden zoals een refrein verliezen en winnen totaal zinloos liefde wint niet wedijver wel…

Ik ben al jaren op reis, zonder eindbestemming. Ik ben mijn leven begonnen, zonder enig doel. Ik ben alles gaan verkennen, en nieuwe dingen gaan ontdekken. En elke keer als ik iets leerde, gaf mij dat   een fijn gevoel. Nu enige jaren later, en een berg ervaringen rijker Vraag ik mij af wat het leven is. Wat wil ik bereiken? Hoe wil ik daar…

Dit is mijn huis en tuin, mijn stad, mijn land, mijn man, mijn kind, mijn vader, die held’re ster zo ver, die schijnt op mijn verstand, mijn ader. Maar van wie de lucht, die zich met bloed verbindt, van wie de kracht die zich in ‘t lijf bevindt, van wie de woorden uit mijn mond, van wie het helen van een wond? van wie het koren op de akkers…

Woorden verraden onnodig. De woorden hadden, hebben nooit 'zin' gehad... zij schoten ernstig tekort: emotie voor leugen der eerlijkheid. Emotie in het opperen van listig verraad van intern verwarde geesten. Het komt echter door schijn der scheiding van privé en werk, in onze 'samen'leving. Het was de tweestrijd van elk mens: in vertrouwen…

ik liep om 09.00 uur het lokaal binnen ik keek op de klok en ik zag: 08.00 uur ik verzamelde mijn leerlingen en riep: hoe laat is het ? een filosofische vraag, toch ? maar men vroeg naar thee en koffie 08.00 of 09.00 uur maakt niet uit wel melk of geen suiker is de vraag…

de zon gaat onder in mijn ziel glans en levenslust zijn zo verdwenen neerslachtig mag ik overvloedig wenen plots klopt "schitterend idee" aan mijn deur maakt bonte schetsen in oranje kleur losgekoppeld van die domme sleur ik kom terug in harmonie, ben niet meer ziek maak fantasie en droom weer identiek nieuw is het leven dat ik nu zie…

Toch is elke dag de moeite waard te strijden ook al brengt ze veel lijden want de verlichting komt op een moment dat je het vrezen niet meer kent.…

Dertien maart en veel te laat voor sneeuw en ochtendlijk krabben aan je ruiten. Een jonge vrouw met baby bezig bij haar auto woont hier in de wijk verschijnt vandaag niet voor het eerst. Mijn vensters: het is echt helaas. Betrap ik mijn gedachten? Vind ik jammer wat ik zie? Ik kan er niets aan doen moet ermee leren leven luiken…

ook al zie je klein in alles groot ook al leef je maar ben je eigenlijk dood gelul over die heuvel jou zo bekend is daarachter toch niemand die je beter kent je vrienden staan weer in de rij maar ze kwamen in een taxi en reden met sneltreinvaart de muze voorbij herrie om je heen alleen maar herrie want zonder muziek in de straten is de passie…

worden wie we zijn klinkt wijs ik raak er niet uit of in want vandaag is lentesneeuw in mijn ziel veranderd in ijs oude versleten gedragspatronen duizendmaal dolgedraaide CD wekt me tot nieuw in de wereld van springlevend kom kleine paasgele pracht bloemboeketjes, aardekracht maak alles zacht en wacht dan word ik weer wie ik ben…

waar ergens in ons feilbaar denken bevindt zich de waarachtigheid de onaantastbare gepantserde kern waar vuile dingen niet doordringen waar een schimpend woord op afketst en snijdende zinnen afbrokkelen waar boze blikken smelten druipend omkeren naar zichzelf waar gloeiende toorn zijn driftig gemoed verliest en zo tot inkeer…

Een gedichtje voor het slapen werkt als een gebed tot God dan lig je niet te woelen of te verlangen naar genot Een gedichtje voor het slapen werkt als 'n geestelijk medicijn wat je lichaam laat voelen dat je er dag en nacht mag zijn Een gedichtje voor het slapen maakt zo veel meer mens van je zowel gapend, wakend en slapend God, mens…

Het is beslist, als men alles wist en alles wordt gewogen of het wel of niet had gemogen, er uiteindelijk niet kan worden beslist. Want het geweten Kan nooit alles weten.…

Hopelijk niet voor het eerst dat U leest over het verschijnsel lichaam en geest. Hier op aarde mennen wij twee paarden, zo is het altijd geweest. Volg daarom een cursus mennen, Dan kunnen u en de paarden er aan wennen.…

zie je die berg daar? ik ben daar op geklommen met wat hulp van de anderen heb ik mezelf gevonden zie je die rivier daar? daar heb ik gehuild ze stromen nu bergafwaarts naar een mooi vallei zie je die rots daar? ik was hard voor mijn hart liet niet toe wat eigenlijk voor mij was de rots is weg en mij hart is mee gegaan naar een plek…

De dood is geen vriend van het leven het leven niet dat van de dood maar ze zijn wel zielsverwanten Ze neemt, ze geeft, ze relateren in een blijvende broze verbondenheid in een zogenaamd verstandshuwelijk…

Gejaagde blikken in de ogen van mensen. De straat bezoedeld met sporen die nooit Hun doel bereiken. Want zoals zal blijken zijn zij slechts Bestemd voor de vergetelheid. Nooit is het hoogste doel bereikt Wanneer men vlak voor de dood Terugkijkt en ziet dat alles niets Meer is dan een in alle kleuren van de Regenboog geblazen zeepbel.…

Bij een “open einde” bleek alras, Dat het niet het einde was. Want er blijft een vreemd verlangen Naar vragen die zijn blijven hangen, een uitweg uit het moeras? Misschien is ons einde Ook wel een open einde?…

Als het is gebeurd, waarom dan nog gezeurd. Is het waargebeurd, of waar is het gebeurd, en waarom is het gebeurd? Maar als er nooit iets zou gebeuren, Zou men dat betreuren.…

Stilte, wie kent dat nog? Stilte, gewoon in jezelf. Stilte, maar wél horen, het tikken van de klok of het vroege vogelgeluid. Stilte, om te bezinnen, na te denken over iets. Stil te staan in gedachten staren in het niets. Stilte, ook al waait het om je heen, krachtig, soms met regen, donderslag: BOEM! Natuurgeluiden, luister, luister,…