1227 resultaten.
* jij *
hartenkreet
4.2 met 65 stemmen
4.016 Je bent nog zo jong en mooi
Sprekende ogen met glans
Je woorden vol genegenheid
Mag ik van jou deze dans
Mag ik in je leven komen
Met jou praten in de nacht
Samen dromen over morgen
Genieten als je naar me lacht
Zal ik je vertellen over liefde
Welke mij zo intens heeft geraakt
Over mijn tranen mijn dromen.…
Versmelten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
979 uitdagend kruipt zijn blouse los
-verraad hult hem in gulden kleden
gebed in`t eeuwig, lengt het heden-
onscherp vaarwel in halo`s blos
Ze voert hem uit zijn scha corso
schuift licht zijn zijde noir aan kant
charmeert hem van zijn apropos
ten einder wassend bolster spant
zij slokt vurig dees bleke glans
-neemt over rouge gelijnd email…
In elkaar
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.340 Als je door mijn
ogen kon kijken
zou je een wereld zien
badend in glans
dreven alle dingen
in het licht
jij, die alles mooier
kunt maken met
de zon die straalt
en zij straalt uit jouw gezicht
Als je mijn hart
hart zou voelen
zou je koude niet
meer kennen omdat
liefde je dan verwarmt
jij, die als brandstof
werkt van…
Het gefluister van de uren
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.455 Waar is de tijd
dat wij sliepen
als schelpen op het strand
in het blanke hart
van de aarde
bij het ruisen
van de zee
omgeven
door sluiers van verlangen
Dat bij het gloren
van de stille ochtend
lichamen zich ontvouwden
de glans van een schoon gelaat
een glimlach van lichtkristallen
een verloren traan
in de zilverschaal
en het blauw…
De maan is al boven de seringen
poëzie
4.0 met 15 stemmen
5.116 De nachtegaal houdt zich stil van zingen
Tot de hof verlucht staat van haar glans.
Tot de donkere tuin als een ijle beker
Tintelt vol licht, dofgouden wijn,
En als slaapwandelaars onzeker
De rozen ontwaken in de schijn...…
Ode aan zomaar een pluisje..
netgedicht
4.6 met 15 stemmen
581 Maar beloof me lief pluisje
verlies niet jouw gouden glans
dat jou zo prachtig staat.
Nooit zal ik jou vergeten
Jij die mij inspireerde
de dag te beginnen
als een pluisje zwevend in de lucht.
R.J. van Tol…
kruip toch in me
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
804 wordt weggetrokken
in de wereld
van pijn
verlies
en weg, ver weg
zo dichtbij
weg
kom lieve
nestel nog even in
haast verloren gedachten
maar gekerfd in de eeuwigheid
van thans, gister
en de onmogelijke vergetelheid
ik heb
je zo warm
overweldigend
toegedekt
in koude kerkers
van de dag hiervoor
gezongen
boven jouw glans…
Dat niemand weet
gedicht
3.0 met 27 stemmen
14.343 wordt angstvallig stilgezwegen voor de kinderen
Die verklappen niets van ons geheim
Er is een plek waar iemand zich ter aarde moet werpen
voor één glas oorspronkelijk water
en een kop vol stof is alles wat hem wacht
Treurclowns murmeren 'dat hij eerst moet leren
door één deur te kunnen met de zwaartekracht'
Maar stofkop lacht en neemt de glans…
De aarde is geen paradijs
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
704 Een prachtig rond gevalletje
dat, op haar eindeloze reis
door ons zó vol heelalletje,
mijn, oh zo onbeduidend leven
glans en houvast weet te geven,
door er iedere nieuwe morgen
weer te zijn, ervoor te zorgen
dat mijn voeten bodem voelen
op hun route van die dag.…
recept
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.244 lieve mensen
geef eens wat glans aan je dag
doe het met een schaterlach
het maakt vrolijk het maakt blij
even niet de maatschappij
maar gewoon echt jij
al is dit het lichtpuntje van je dag
vind ik dat je je prijzen mag
of geef op straat eens
gewoon een glimlach weg
het doet wonderen
wat ik je zeg
onthaasten is ook een mooi gegeven
dan…
VERGANE EER
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
540 Met kunstig spreken of rakend zingen
mogen sprookjes eeuwig hun kracht verspreiden,
glans om beroemde namen verwijden:
lof aan d' eerste geschreven meldingen!
Eens verzonnen mijmerende boeren
's avonds, na de winterse arbeidsdag,
nieuwe verhalen om stilte te roeren.…
Manier om te overleven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
489 Wie de beloofde glans
van z'n toekomst doorstaat,
draagt een bloeiende woestijn
in de ogen, vermomd in de
schaduwen tot aan de dageraad
in waar hij tot bedaren komt en
hij de jaarringen van z'n leven kent
die echo's gevormd in de medeklinkers
en geschreven in de stemmen van de wind
tot aan de ouderdom door de jeugd
verstomd de…
Verdrietig diner
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
539 Bij de kreeftensoep met druppeltjes tabasco
smelt ik weg, maar in de dampende glans zie
ik jouw gezicht als een dierbaar icoon, veel
dierbaarder dan mijzelf of de hele wereldshow.…
vrede ligt over de horizon
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
473 Tot ver over de horizon schijnt ‘t licht
Dat overal liefde en vrede brengt
Zich zonder dat wij vragen tot ons richt
En ons duister met zachte glans vermengt
Een zachte stem die ons noodt te komen
Roepend vanachter verre horizon
Die ons vraagt om niet te blijven dromen
Maar te komen tot de levensbron
Laten we dan gaan in vast vertrouwen…
Mijn hulp
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
533 Ik zou niet weten wat ik schrijven moet
Als jij mijn muze mij niet assisteerde
Hoelang heb ik niet op dit vers gebroed
Waardoor bijna heel mijn brein verteerde
Jij bracht mij woord voor woord de regels aan
Ze vormden voor mijn oog jouw gestalte
De ware glans van zon, sterren en maan
De vertolking van ‘t hoogste gehalte
Ach, dat mijn vers…
Narcistische spiegeling
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
546 Hoe schoon is glans van je eigen weerschijn
In immer zwijgend water of spiegelglas
Daar waar geen spoor van rimpeling kan zijn
’t Anonieme, waar nooit zelfreflectie was
Nergens spiegelt men beter dan in oppervlak
Glanzend beschenen door stralende zon
Pas dan voelt men zich werkelijk op ‘t gemak
Gestreeld door zelfzucht als een warmtebron…
Illusie of afknapper
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
500 Dan schrijf ik weer mijn diepste gedachten
genietend van heldere zonnestralen
schoner dan glans van edele metalen
warmte dat pijn en leed doet verzachten.
Slechts wolken kunnen vreugde verdrijven
donkere schaduwen die licht doorboren
alleen in somberheid te beschrijven.…
Tijdloze herkenning
netgedicht
4.7 met 27 stemmen
576 het deed
kon ik uit eigen
ervaring delen
al de keren dat
jij mij onbewust
even raakte en onze
werelden tot
universum maakten
mijn hand op
de bast van een
boom zomaar aan
de kant van de weg
in tijdloze herkenning
we deelden
jaarringen kruisten
hete zomers aan en
benoemden winters
in koudste herinnering
jouw lach gaf
glans…
GAAN EN ZIJN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 Het jeugdige vuur
zet dikwijls aan tot zwerven
zoeken tussen wilde bergen
zich afvragen wat zich bevindt
achter de einders
van zee of wijde vlakte
de bezadigde leeftijd
is tevreden met de plaats
van wonen en werken
maakt eigen huis en tuin
tot een geliefd sieraad
dat kundig wordt bewerkt
steeds meer glans zal geven
tussen vier slaapkamerwanden…
TINEKE ROELÉ
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
589 Kloeke Trijntje geeft raad aangaande heling
en zegen, komend uit stenen vol glans,
houwkunst en opbeurende schittering.
Vanuit woonplaats Veenendaal dwarrelt thans
de kristalboodschap over groep en eenling,
als een voortdurende, kleurrijke dans.…
Vrijwilligers
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
467 ze keek
hem aan
maar hij
herkende
haar niet
zag enkel
de weke glans
in haar matte
deemoedig neer
geslagen ogen
magere vingers
strekten zich
dor naar hem uit
onderstreepten haar
woorden aanwijzend
nog klonk het
moeten hem
tegemoet in het
knarsen van haar
snerpende stem
het volume was
in de loop der jaren
gedaald tot…
Wortegem in winterglas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
198 Langzaam gingen de schreden, behoedzaam door den tijd, een glans bleef nog behouden, in zachte eenzaamheid.
Maar de zon heeft haar versleten, alsof zij weten kon wat diep verborgen leefde achter schaduw en achter zon.
Nu is zij nabij gekomen, zo stil, zo innig goed, als een bloem die zich ontsluit en rust vindt in mijn bloed.…
Nooit alleen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
476 namen stukjes
om even naar
te turen en een
verbinding te
maken met alles
om je heen zo
was jij nooit alleen
jij was hun
middelpunt
van het leven
dat zij waren en
bekenden dat jij
ze dat had gegeven
zij waren de ziel van
jouw huis zonder
hen geen thuis
waar alle zielen
samenkwamen om
deel te hebben in
en aan jouw leven
en glans…
Zoveel heden
netgedicht
5.0 met 82 stemmen
422 zacht reflecteerde
je lach verleden tijd
waarvan de jaren
nog niet kleurden
door nostalgie omdat
er zoveel heden was
blikken die
herinneringen
intenser lieten spelen
door het ontbreken
van beperkingen die
vroeger voorgingen
we lieten alles passeren
maar haalden wel
de liefste dingen terug
afgestoft en de glans
gegeven die het…
Zijn elfendroom
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.704 Wanneer hij ogen sluit
ziet hij haar in verte
geknield met gevouwen vleugels
breekbaar teer
een blauwe nachtelijke glans
geeft haar een magische teint
en zij drinkt
uit de bron van leven
druppels helder als kristal
parelen langs lippen naar beneden
zij lacht tevreden
zo'n ongekend gevoel
hij versnelt zijn pas
wil zijn elfje vangen…
leven
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
1.605 elke dag heeft een speciale glans
ik heb weer zo veel te geven
ik zing ik dans....
geluk kun je niet maken
dat zit vanbinnen
maar jij weet me zo te raken
brengt me buiten zinnen...
als dit er ooit niet meer zou zijn
als ik dit zou moeten missen...
voelt als intense pijn...…
Uitgespeeld
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
2.210 De wind speelt met een lichtblauw lint
streelt glooiende plooien in zijige glans
dat lieflijk deint als ‘t getij in haar dans
waarmee ze golvend de zeeën bemint
Zo lijkt het de jonge moeder althans
die amper bewust waar zij zich bevindt
haar starende blik aan ‘t beeld verbindt
als houvast voor haar wank’le balans
Schijnbaar stoïcijns…
hartenkreet
4.2 met 28 stemmen
2.387 IJsbloemen
Verdwenen opgelost verloren
Mijn liefde onze band
Mist ontneemt mij elk zicht
Brengt mij gevaarlijk dicht bij de rand
Ik doe mijn ogen dicht
Uitgeput van het huilen
Jij dendert door mijn hart
En veroorzaakt diepe kuilen
Mijn blik is veranderd
Zo anders als voorheen
Gebroken groene glans
Waarin jouw beeld verdween
Mijn…
ORAAL SPECIAALTJE
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
1.923 tepelaar - geen lepelaar -
tepelt zijn melk op witte voetjes
eerst rukt trekt dan tepelt hij
zuigt en streelt
drinkt zijn melk zo zoetjes
neuriet van den minne
dommelt met goede zinne
verted’rende slikjes enkele hikjes
geeft één hiksnikje zonder kikje
zakt-ie zachtjes onderuit
slaapt zoet z’n roesje uit
de koedame
zij graasde voort
met glans…
Daar rijst me in 't hart...
poëzie
4.0 met 28 stemmen
3.801 Zij waakt en wacht totdat de trans
Gekleurd wordt door het morgenrood;
Dan sterft zij met der sterren glans;
De dag breekt aan, de bloem is dood.'
Waartoe in deze tijd een klacht,
Terwijl de dagen zonnig zijn? -
Mijn liefste is als een bloem, die wacht
Op levensvreugde en zonneschijn!…