2249 resultaten.
Op zich
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
492 Vannacht gedroomd van een tehuis
de ochtend kwam en ik wachtte af
kort hemd en een pamper aan
Geluid van wieltjes op de gang
vrouwenstemmen op zoek naar wat
er weer was misgegaan
Jij maakte me wakker omdat
ik kreunde in mijn slaap
Heel traag keek ik je aan
verloor mezelf in de geur
van je kriebelende haar
kon niet horen wat je zei
trok…
Uit een voorbije droom
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
765 zacht geeft grijs
contouren prijs
nog kleurt het licht
geen perspectief
traag kolkt stoom uit
een voorbije droom
ze waren weg
verdwenen in nevelen
van verloren tijd
ik was ze kwijt had geen
besef van liefde in een
troosteloze gelijkvormigheid
met blote handen
streel ik nu de vormen
uit vervlogen tijd
voel in warmte weer de
kleuren…
De Spin *)
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
7.845 In mezelf op zoek naar zin
trek ik uit mijn duister traag
wiegend tussen hoog en laag
mijn verwarring als de spin
die verloren in een vraag
zonder einde of begin
zichzelf voelt gevangen in
zijn vergeefse hinderlaag
tot de stille vleugelslag
van een vlinder binnendringt
in het raadsel van het rag
en het sidderende dier
tussen zijn…
Een nieuwe dag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
545 Huizen slaan traag hun bittere ogen op
En sterren vallen doodsbleek uit hun banen.
Terwijl de zwijgende schildwachten,
Nachtdroom en dagdroom, haastig
Elkaar hun plaatsen afstaan,
Legt het vuurpeloton van de twaalf
Nieuwe uren bedaard op mij aan.…
Ik draag de zon
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
528 Zo zacht het licht ontwaakt
doezelig de velden zoekt
vochtig nog van huiver
in de nacht
waar duister trage vingers trekt
voor het zich ter ruste legt
schuilend in ’t struweel
zo voelt het als ik opsta
niet in vroege buitenlucht
maar binnen in mezelf
en ja…
ik hef mijn hoofd
draag de zon op handen
naar het dagen aan de einder
daar…
onder een oude plataan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
513 een oude plataan
duizend slapen verder
op losliggend schors
ontwaken we onder
het bladerdak van
een oude plataan
een buigende tak
verwijst naar ons verblijf
vroege ochtendregen
brengt het blad in
glanzende pracht
traag pas jij je hand
op een blad
parels op je borst
soms is het verleden
ineens overal
duizend slapen verder…
wie zij de volle lagen geeft
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.143 regen sluiert
sluimert soms
vlaagt tot druppels
die ons plagen
het is geen
miezeren, dat doet
de wispelturigheid
van wind tekort
haar speelsheid
wordt dan opgeschort
zij is geen traag en vaag
neervlijend element
zij draagt de druppels
met een tedere hand
wikt en weegt wie
zij de volle lagen geeft
het spel van schuilen…
Gebeden ratelaar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
547 GEBEDENRATEL
De reiziger wil zich herinneren
de droge kale lijn van de horizon
waarop de plekken waren
waarmee hij verwant kan zijn
Hij ziet het land weerspiegeld
op de wolken, terwijl de trein
traag kronkelend bergen bedwingt
de wind 'n onbestaanbaar lied zingt
Hij houdt niet op met verlangen
naar verlies en missen, opdat zij
altijd…
Huidhonger
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 Huidhonger roept
in een trage gesmoorde schreeuw.
Haar aanraken
is warmte
sijpelt
via elke poriën
naar binnen
een stukje
zelf beminnen.
In foetushouding
omwikkeld door beddeplooien
zakt ze weg
in haar beschermende womb.…
Tijdloos intiem
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
679 Huidhonger roept
in een trage gesmoorde schreeuw.
Haar aanraken
is warmte
sijpelt
via elke porie
naar binnen
een stukje
zelf beminnen.
In foetushouding
omwikkeld door beddeplooien
zakt ze weg
in haar beschermende womb.…
LAIS CCCXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
418 zon schiet uit de hemel om in haar hals
zijn medicijn te likken. huid branden
wil hij niet, maar sloom, in een trage wals
herhalen hoe het gebrek aan handen
zijn stralen zo met verdriet ontmanden,
daar hij haar ziet maar niet strelen kan. man,
zon, ster, die ’t eigen licht wel wurgen kan,
omdat het haar gelaat voor hem ontbloot,
maar hij haar…
De strijd
gedicht
3.5 met 107 stemmen
22.971 Onder d'uitgeholde oever
van een trage moddersloot,
zat een waterrat te kluiven
aan een stukje tarwebrood.
Maar daarboven, in de weelde
van een groene netelvracht,
lag een oude, bonte kater
op zijn eerste ochtendwacht.
D'een nog onbewust van d'ander
knabbelde aan zijn stukje brood.…
Traagheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 (over de zonde van acedia)
Traag sluipt zij binnen, op kousen van niets,
fluistert: “Morgen, misschien, of nooit.”
Ze weeft haar deken van uitstel en vrede
over wat roept, maar geen antwoord ooit.…
De ochtendtrein
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
689 Rails glanzen
vochtig, draden hangen traag— station ademt de stilte van een ontwaken.
Trein schuift het perron uit,
een ademtocht die de ijle lucht doorsnijdt.
Achter glas ontvouwt de dag zich, een trage golf van licht.
Mist rolt op uit de velden, en de dauw fonkelt, een geheime boodschap.
Binnen heerst een gewogen
rust.…
Introspectie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
307 Ik hoor het fluisteren van
trage paddenstoelen, hun bleke hoeden
dragen de stilte als kroon, onder mijn voeten bewegen
wortels, blind en wijs, ze raken elkaar aan in een trage taal zonder woorden.…
De weegschaal van Lessius
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
160 ‘D’overdaat is een schadelijk ding,’ schreef hij,
toen letters nog traag vloeiden,
een waarschuwing tegen de gulzige vloed
die de stille, klare bronnen blust.
Ik ken de wetten van een zuiver lijf.
Soberheid is de grond, het trage ademen,
de as waarop een broos gezond zijn draait;
de maat die rust brengt in de overvolle geest.…
Mijn dwaallicht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.069 Op die avond keek ik, zag ik helder
mijn dwaallicht
ben jij, mijn allerliefste lief
deze blauwe ruimte is onze onbekende wereld
traag voelen onze handen
aarzelend leren wij kennen
schemergedachten fluisteren over vertrouwen
wij worden vreugde
nog een keer, deze laatste maal
strooien we liefde rond in deze na-zomertuin
mijn dwaallicht…
Een glimlach
hartenkreet
3.5 met 12 stemmen
1.258 Wanneer de glimlach
verdwijnt uit je leven,
je gedachten sterven
een langzame dood,
Wanneer boosheid en angst
hun evenwicht verliezen,
je geest dwaalt weg
in een traag lopende tijd,
Zoek dan naar
een sleutelwoord in je leven,
naar een moment
van opperste geluk,
Zet je stilte om in een kracht,
kijk naar je aarzelende lach,…
Bommen
gedicht
3.5 met 265 stemmen
60.567 Geruisloos vallen drie vier bommen op het plein
en drie vier huizen hijsen traag
hun rode vlag.
---------------------------
uit: 'Gedichten' (1951)…
Allegro ma non troppo
gedicht
2.9 met 93 stemmen
48.482 Voorzichtig schenk ik koffie op
niet overhaast
en niet te traag
maar in het juiste tempo.
-----------------------------------------------------
Uit: 'Een zachte, wrede, okerbruine dood', 1975.…
De regenboog...
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.029 Buiten plenst de natte regen
Wolken jagen donker voorbij
Somber zit ik wat te staren
Hoor het onweer al dichtbij
Dan breken traag de wolken
Een regenboog met felle kleur
Vertoont zich spontaan
En verbetert mijn humeur
Zo'n regenboog lijkt op leven
Kleuren tussen zwart en grijs
Zolang ik dat kan blijven zien
Geniet ik van mijn levensreis…
zomereind
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
949 natte bladeren vallen
in het vale donkergroen
van nog steeds groeiend gras
in verwaarloosd plantsoen
geven traag het veld
schakering na hun vlucht
als weerspiegeld in andere tinten
de grauwzwarte lucht
maar ook het onberekenbaar
in de draaiende wind
bewegend accent van de
witte stip van door kind
losgelaten boodschappenlijst
een blad…
wat weten zij
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
668 wat weten zij
die aan de kade staan
zij zien ons
hand in hand
traag en wankel
naar het schip toe gaan
weten zij
wat wij voelen
als wij
elkaar omarmen
als wij
hartstochtelijk
zo lijkt het toch
elkaar zoenen
voor de laatste keer
wat weten zij
over ons
nu wij blijkbaar scheiden moeten
ik
van jou
mijn nooit gekende moeder
jij…
Tastend licht
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.058 Gebogen in gebroken zicht
onachtzaam stoeiend
glanzend snoer
in traag ontwarren
dof vergleden
sterke jaren
lang voorbij
slechts oude mensen
wisten nog
het recht en stoer
leven doofde
zielloos
woeste stormen
nachten zwegen
uitgestrekt
door dromen toegedekt
het firmament voorbij
licht tast
te laat
in leeg…
Verloren in woorden
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
944 In de kilte van nacht
besef ik
dat jouw woorden al lang geleden
verdwenen zijn
ik herinner mij
niet eens meer wat je zei
alleen jouw verlangen weet ik nog
naar meer en anders
de wind nam alles mee
naar een volgend seizoen
maakte dat jij verloren ging
in de golven van de noorderzee
en zie ik het trage licht
opkomen door mijn donkerraam…
Speelse liefde
netgedicht
2.7 met 12 stemmen
686 Ik hou mijn tempo traag
daar waar geur en reuk samensmelten.
De kou trekt uit je lichaam weg
om warmte liefdevol te ontvangen.
Weg glijden alle andere gedachten
er is slechts een hier en nu.…
winterstemmen
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
705 ik vlucht
met het gelaat onder najaarsbladeren;
de ongenade in jaren diep
wanneer de jaskraag van een nog trage lente
de scheefgezakte stilte bedekt
op mijn mond
en onbetoverd luistert
hoe ik adem en sterf achter alle bomen;
geketend in wind
door de schaamte die maar nachten
blijft slaan, geschreid, in het huiverend
schaduwhout…
met kleine gezichten
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
896 opnieuw
raakt mijn stem
de dagen van dobberende bootjes
op vuurduinen te traag
tussen vreemde mensen
ik ben getuige van mijn mond
waarin iedereen verdwijnt en de zee
hetzelfde begint te zijn
kinderen lopen naakt hun lijfjes voorbij
met licht en schelpjes
aan het oor
in en uit het water, hun adem
langs de barensweeën
alsof…
luister naar je lichaam
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.233 luister goed nog niet opgestaan
naar de gewrichten van je vingers
rechtshandig die van de linker
linkshandig die van de rechter zij
je kunt uit je glas blijven nippen
buig ze traag en geconcentreerd
hou in stilte één tempo aan
hoort den klik de weg komt vrij
voor een kraak'righ geknisper
tot je de palm toucheert
uitsluitsel van langdurig…
boer in 't water
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
528 af
een diepe buiging
in het water
dat begint te kringelen
een spirituele reiniging
daarvoor stond ik stil
als een standbeeld
een lantaarnpaal in
het water, waar je niks
anders mee kunt dan
enkel de tijd opheffen,
gloeiende gloeiende was
ik daarvoor maar
ben nu weer wakker
stap uit het water
en laat de wind me
drogen, ik traag…