1715 resultaten.
Marie-Louise
netgedicht
4.2 met 44 stemmen
1.796 Ik herinner me opeens
onze wandelingen in Parijs,
de boulevard, de Seine,
het jubelen van de felgekleurde herfst
onder onze voeten.
Waarom zijn we toen
niet verder gegaan?
Waarom moest het begin gelijk
ook het einde betekenen?
De wind is koud en
winterdagen dwarrelen,
fluisteren als droge bladeren.…
De herfst
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
759 Wandelen tussen ritselende bladeren
klinkt als zachte muziek.
Opsnuiven van houterige geuren
en bruin-oranje kleuren.
Wind die giert tussen
kaal wordende bomen.
Uitgewaaid, met rode wangen
huiswaarts keren
om dan weg te dromen
bij een knetterend haardvuur
verstrengeld bij elkaar.
De herfst is daar.…
Gids
hartenkreet
4.7 met 17 stemmen
1.560 Vanzelfsprekende natte wang
bij een plotseling geopende deur,
draagt een levensbagage
van ongelijke kleur,
De oude glinstering
bij het einde van de wandeling,
aanschouwt een nieuwe herinnering
bij het begin van een verovering,
de wind verdoezelt het ogenblik,
de regen verborg de gevallen tranenblik,
in de avond als antwoord...vandaag…
Onvermogen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
778 Hij wist niet meer dan
dat god hem ongenadig was
Er klonken in Maiernigg
andere vogels er waren andere open
ramen en deuren hij werd zelf
groter dan zijn vest,
zijn pantalon zelfs
rende hij zijn wandeling
voorbij
En alles wat er klonk was
een hand die langs een natte
tijgervacht opstreek.
God, zei hij,
God!…
thuiskomst
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.018 het regende die dag
janneke had haar hoofd
gebogen haar gezicht
verborgen achter een gordijn
van haren
de kamer was donker
op tafel nog de krant
van een maand terug
opengeslagen
de spaarlampen kropen
naar het volle licht
gaven de boekenkast
glimmende ruggen
haar voetstappen
klonken als vanouds
we zijn nooit weggeweest
wandelen…
De verte in je ogen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
616 natuurlijk droom ik
over zon en grazige weiden
maar altijd met jou bij me
over zee en strand
op een subtropisch eiland
wandelend hand in hand
maar het liefst
zie ik de verte in je ogen
reizen we de stilte door
naar plaatsen waar
woorden onnodig zijn
door het schitterend decor
omdat leven
de hoofdrol speelt
in het geven aan elkaar…
Weerbarstige ziel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
654 je bent aanhef voor dronkemanstaal
wankel evenwicht uit ’t verleden
je loopt over de kade als gedicht en levenslied
jouw levenskrachtige bloed
stroomt door ieders stoffelijk lichaam
jij bent het eergevoel, de duisterwetenschap
en lege spiegel van de nacht
psycholoog van de aandacht
dat ben jij, vanaf de wedergeboorte
tijdens eenzaam wandelen…
geachte confrère
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
578 bewijs
want zoals u ziet
is dit gevaarte onderhand
al grijs bejaard en is het spek
verhard tot steen
mijn cliënt hier in deze stoel
schudt zijn hoofd en grijnst
mismoedig daar de fondant
zijn gebit naar
een zeker gebod verwijst
hoe minuscuul is het feit
dat bedrog geen wijsheid kent
en dat uw betoog als een fuga
de getuigen laat wandelen…
Met het blote oog
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
558 vaak loop ik rustig te wandelen
kijk uit mijn ogen
en aanschouw het weidelandschap
ik kan de natuurgeluiden
aan mijn oren horen
zij vliegen wijd en zijd door de lucht
en trekken verder
met gespreide vleugels
doen ze andere dingen
die ik niet bezit
maar op mijn rug rust de wind
ik adem in, adem uit met vreugde
want aan mijn hartslag…
In Uw Licht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
510 In Uw Licht kan niets mij raken ,
in Uw Licht blijft alles groen,
in Uw Licht wil ik blijven voortgaan,
wil ik zelfs NIETS overdoen,
in Uw Licht spreek ik de waarheid,
ook al staat het de wereld niet aan,
in Uw Licht wil ik blijven wandelen,
in Uw waarheid blijven staan,
wereldse tongen vernachelen mij,
‘k zie véle ogen leeg en schril,…
Het kwaad
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 Waar zit het kwaad
zijn het de onzichtbare zielen
die uit wanhoop handelen
of zijn het de barbaren van IS die
tussen gewone mensen wandelen
onverwacht toeslaan
en dood en verderf zaaien en
onschuldige levens vernielen
en nabestaanden
achterlaten
met verdriet en pijn
niemand weet wanneer er
een einde komt aan deze terreur
maar het kwaad…
Het alarm ging af
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Het alarm ging af
in mijn buik, dacht ik
maar het loeide al
veel eerder op mijn huid
voor onbegrepen gevaar
Dan ging ik ervandoor
sloeg om me heen, of dicht
als een ijzeren klem
Ik was een wandelend fort
vermomd als meisje
verlangend naar contact
dat ik niet verdroeg
zonder noodzaak
en harde afspraken
Nog steeds wil ik niet…
Hazenpad
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
422 Wilde lekker relaxed een stukje fietsen
in de zonnige blije lentenatuur
maar velen hadden ongeveer hetzelfde idee
racefietsen scheerden rakelings langs
motoren en brommers scheurden
brullend, knetterend en stinkend voorbij
heb toen maar razendsnel
het hazenpad gekozen
de fiets ergens neergezet
om een stukje te wandelen
met een frissere…
uit zinnig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 zo wandel ik door woorden
trek ze aan en
stoot ze af, de
richting onbepaald
hun eigen graf
begraven in een vreemd geluid
ik hoor een meeuw
zijn schreeuw lijkt
veel op uitgestorven klanken
wrang weggetrokken
uit het laatste geluid
dat heelhuids langs
mijn oren vloog
hoog, heel laag of
fluisterend
ontluisterend stil
begin ik…
Op een lentemorgen
hartenkreet
4.1 met 33 stemmen
884 de lente fluit iets onverwacht
de vogels vroeg op t' liefdespad
ik wandel stappen in het zacht
genietend, van het bloeiend blad
geen weg is mij te lang
op een dag zoals vandaag
geen gezeur alleen gezang
ik vang het licht... zo dol zielsgraag
mijn trein komt aan op tijd
naar Brussel in een hel geraas
ik voel dat deze dag ons…
in ongenezelijke rouw
netgedicht
1.6 met 12 stemmen
2.442 ik zie het mes
de gaten in mijn lijf
het isotopentijdverdrijf
dat cellen lam slaat
door ze te bestralen
de gezonde zullen
het wel halen de rest
gaat dood verkleurt van
rood naar grijs en grauw
in ongenezelijke rouw
ik ben geen wandelende bom
die barst na de halveringstijd
de geiger blijft in veilig tikken
het leven geeft me nog…
Een wereld
gedicht
2.0 met 1 stemmen
1.427 Tot leven komen bewerken en monteren
een wereld van het begin hard en mistig
veel later een oude beschaving monumenten
niet als herinnering maar als buiging
naar een tijd zelf de onmeetbare tijd
niet gericht zoeken maar dwalen
om de rivieren planten bergen dieren
heen draaien vliegen wandelen
halt houden op een plek landschap
laten woekeren…
Kamer 4516
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
560 op één van
onze wandelingen. toen langs
je boomgaard. dat vogeltje?
hoe we het in een doosje
zetten? hoe we het voederen
wilden met een ijslollystokje
hoe het was als een afgelaten
ballonnetje? dat het zo teer was
en rimpelig en dat het eerst niet at
hoe het rozig en bruinig van kleur
was?…
Emotionele prestatie
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
484 In een argeloze achterbuurt
van de oude havenstad
wandel je mijn leven binnen
je vertelt me dat je averij oploopt
door hevigheid van het verlangen
om liefde te ontvangen
en liefde te geven
in de nacht tel je de uren
tussen morgen en vandaag
en het blijft spoken in jouw hoofd
om liefde te ontvangen
en liefde te geven
er zit…
Zomer in Winterswijk
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
548 op zondag
’t is Zondagochtend
’t is windstil
’t is oorverdovend stil
ik ben stil
van buiten
maar vooral van binnen
Fletcher Hotel heeft goede bedden
garantie voor de genoten nachtrust
ik ga de kamermeisjes fooien
in stilte sta ik nog wat nagapend op
het bad loopt vol, maar niet over
wel zelf van het verlangen naar de komende wandeling…
Mijn trouwe vriend
hartenkreet
3.5 met 25 stemmen
2.085 Mijn trouwe vriend met je donkere ogen
Kijk me niet zo vragend aan
Ik kan je niet direct beloven
Of we nog uit wandelen gaan
Buiten regent het pijpenstelen
En je wordt dus heel erg nat
Maar wat kan jou dat nu schelen
Er bestaan ergere dingen dan dat
Zenuwachtig loop je heen en weer
Je verliest bijna je geduld
Heel luid blaffend ga je tekeer…
Mijn Grote Liefde ...
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
1.650 Gedachten door denken en door dichten
zal dat ooit eens overgaan
ik weet 't, het moet de geest verlichten
tot de woorden er weer staan
Een wandeling, de golvende zinnen
de storm, de honden, het zand en de kust
waarom geeft mijn grote liefde
mij nog steeds niet die innerlijke rust ?…
SNEEUW
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.487 Wandelen in de witte wereld
muts en wanten tegen kou
héél even sneeuwballen gooien
dan warmen bij de schouw.
Je wilt dagenlang genieten
maar er cirkelen al meeuwen
voorbode van storm en regen
laat het nog maar éven sneeuwen.…
Nieuwbouw
gedicht
3.3 met 18 stemmen
8.446 .
--------------------------------------------
uit: 'Herhaalde wandeling', 1977.…
De wereld
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
1.363 We mogen op de aarde wonen
en wandelen op zijn grond,
we mogen de aarde eer betonen
maar maken het soms veel te bont.
Het mooie wat ons is gegeven
maken we met de grond gelijk.
Zonder eerbied voor het mooie leven
maken wij ons aan misdaad rijk.…
Envelop met foto's I
gedicht
3.6 met 101 stemmen
33.206 De meeste hebben de kwaliteit van industrieterrein -
niet bedoeld om er te zijn, als je er niet hoeft te zijn,
niet bedoeld om er te wandelen op zondag.
Juist daarom kom ik er zo graag.
Ik neem het kind dat ik niet heb
ermee naartoe.
Hier is de tijd die per ongeluk overbleef.
Hier is de onbedoelde ruimte.…
Al zie ik nog niet goed
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
1.093 Al zie ik nog niet goed, het licht
verwarmt de kilte en doet hopen
terwijl de mensen soms voor mij
als wandelende takken lopen.
‘k Verheug me om wat komt, de
tere winterbloemen, ‘t goud van
tederheid en van erbarmen
terwijl we ons aan eerbied warmen,
omdat het nu toch gauw weer
Kerstmis wordt.…
Slaapwandeling
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
998 De beste tijd
tussen de lakens
is een wandeling zonder einde.…
loopvocht
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.128 gesloten, de woorden stil
uitgesproken, heb je het gehoord
van de zeven, de zeven
de mensen op straat
haasten zich blauw verijsd
in wel zeven sloten tegelijk
al is het eerder er op
met kermende handen en knieën
ergens duister verscholen
haalt een man zijn gram
op, net zoals zijn neus
die loopt en loopt, hij
was gisteren nog wezen wandelen…
Tussen avondrood en morgengroen
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
788 randen
van het avondrood
om blozend aan
te vangen
langs die randen loop ik
de dag nog wat te rekken
tot onverbiddelijk het licht
tot schemering zal doven
kleuren verzoenen zich
met elkaar, rode klaprozen
verkleden zich in het zwart
en nestelen zich in het
grijsblauwe decor
ik zie de vergrijzing
wachtend op vergroening
en al wandelend…