1727 resultaten.
Deventer
gedicht
4.0 met 3 stemmen
2.578 Zijn wereld is een wandeling, langs IJssel,
marktplein en het oude Bergkwartier,
dagelijks te herhalen.
Een woede ligt erin besloten, monotoon;
de kop van vrijheid, nauwe straten,
steeds dichterbij.…
televisie uit vanavond
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
496 het knopje" uit" gedrukt
vanavond geen tv voor mij
te veel oorlog en razernij
mijn laarzen aan en ingerukt…
de avond valt zo mooi gestaag
wandelen langs de waterkant
het maanlicht schittert zo charmant
zo'n stille avond die voel ik graag
vogels zingen hun laatste lied
zoeken slaapplaats in de bomen
ik luister en… begin te dromen
over…
Seneca
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
672 Verdraag elke gesteldheid
En wandel zonder bonte smuk
Tevreden met pech of geluk
Zoals de natuur je vond
Er zit een wijsheid in jezelf
Die je op de levensweg begeleidt
Richtte de vals betichte filosoof
Welke een stoïcijnse leer voorstond
Nu doodbloedend in zijn geloof
Deze woorden tot zijn vrouw
De slagaderen kalm opengesneden
Zodat…
il pleut - het pleurt
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
1.997 aan de wandel
droop de hemel
alles duister
verwaaide luister
zong stil verdriet
een droevig lied
onophoudlijk in coupletten
soms hield ik stil
dan hield het even op
het was te kil
om te blijven staan
pas na een sanitaire stop
een poep een scheet te Petten
met in de hand een bakkie pleur
kreeg het bestaan weer kleur
in het voorbijgaan…
GROENENDAAL HEEMSTEDE: HOGE BOMEN VANGEN NIET ALLEEN VEEL WIND (Monique ontmoet Jan Jacob; Jan Jacob ontmoet Monique)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 Hoge bomen vangen niet alleen veel wind
maar ook veel dierbare bevindelijkheid
door de toppen van hun kunnen
en de oneindige lengte van hun bestaan
weten ze wandelaars te verbinden
om in respect te zeggen wat ze vinden
spontaan lopend met een speelse hond
gaat de groet, het praatje over in gesprek
met als eerste de verbazing over de bomen…
Maanwandeling
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
188 Ik wandel vandaag op
mijn gemak naar de maan
Men zegt, de weg is
helder, goed begaan.
De arctische planeten,
welgezind,
begroet elke ster
deze ruimte zeer bemind.…
De gedroogde bloem
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.502 Weer een gedroomde wandeling
achter de rug, zicht op bloemen,
droog in een vaas. Ze is weg.…
Leeg huis
netgedicht
3.6 met 25 stemmen
5.449 Een huis waarvan de bewoners
zijn vertrokken op eentje na
laat voelen dat er geesten zijn
ravotten met de haren van de hond
de tocht als er een deur opengaat
drie engelen binnenlaat
één zet er thee, ruimt de aanrecht op
die met tonsuur gaat wandelen
met de te dikke hond, één zoekt
de kleren uit, de bruikbare in zakken
dan praten ze nog wat…
Immermeer
netgedicht
3.7 met 23 stemmen
1.985 dwalend door deze tuin
heb ik niet de vraag
wie heeft eerder
hier gestruind
waar ik speel
en zinnelijk verzoek
zijn geen sporen
van frekwentief bezoek
ook als ik vlei
naar paralelle hof
via zout naar zoet
proef ik dat ik bof
nieuw is dit wandelen
voor mij immer weer
niet om huid of dal
doch mijn lust naar meer…
De wereld
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
12 Ik wandel door dagen, door regen en wind,
Op zoek naar de rust die geen mens ooit vindt.
Mijn dromen zijn groot, mijn nachten zijn lang,
Mijn hart vol met hoop, maar mijn hoofd vol gezang.
Al valt heel de wereld, al breekt wat ik had,
Ik blijf steeds mezelf, op mijn eigen pad.…
Alzheimer
netgedicht
4.4 met 24 stemmen
1.536 Je wandelingen door het bos
duurden steeds wat langer
omdat je vaak de weg verloor.
Tijdens het avondmaal verviel je soms
in een starend zwijgen
waaruit je plotseling ontwaken kon
om in vrolijk lachen uit te barsten.…
In Exsilium
netgedicht
5.0 met 15 stemmen
707 Meestal is de lucht hier
gevuld met zinderend stof
behalve wanneer er een
westelijke zeewind waait
dan kan de verte
pijnlijk helder zijn
de zon schijnt hier
van kleur te veranderen
met het wisselen
van de jaargetijden
en de toevallige regen
ruikt naar mos en paddestoelen
ik wandel veel
door het rotsachtige bergland
me verbazend over…
Marie-Louise
netgedicht
4.2 met 44 stemmen
1.796 Ik herinner me opeens
onze wandelingen in Parijs,
de boulevard, de Seine,
het jubelen van de felgekleurde herfst
onder onze voeten.
Waarom zijn we toen
niet verder gegaan?
Waarom moest het begin gelijk
ook het einde betekenen?
De wind is koud en
winterdagen dwarrelen,
fluisteren als droge bladeren.…
De herfst
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
759 Wandelen tussen ritselende bladeren
klinkt als zachte muziek.
Opsnuiven van houterige geuren
en bruin-oranje kleuren.
Wind die giert tussen
kaal wordende bomen.
Uitgewaaid, met rode wangen
huiswaarts keren
om dan weg te dromen
bij een knetterend haardvuur
verstrengeld bij elkaar.
De herfst is daar.…
Gids
hartenkreet
4.7 met 17 stemmen
1.560 Vanzelfsprekende natte wang
bij een plotseling geopende deur,
draagt een levensbagage
van ongelijke kleur,
De oude glinstering
bij het einde van de wandeling,
aanschouwt een nieuwe herinnering
bij het begin van een verovering,
de wind verdoezelt het ogenblik,
de regen verborg de gevallen tranenblik,
in de avond als antwoord...vandaag…
Onvermogen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
778 Hij wist niet meer dan
dat god hem ongenadig was
Er klonken in Maiernigg
andere vogels er waren andere open
ramen en deuren hij werd zelf
groter dan zijn vest,
zijn pantalon zelfs
rende hij zijn wandeling
voorbij
En alles wat er klonk was
een hand die langs een natte
tijgervacht opstreek.
God, zei hij,
God!…
thuiskomst
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.018 het regende die dag
janneke had haar hoofd
gebogen haar gezicht
verborgen achter een gordijn
van haren
de kamer was donker
op tafel nog de krant
van een maand terug
opengeslagen
de spaarlampen kropen
naar het volle licht
gaven de boekenkast
glimmende ruggen
haar voetstappen
klonken als vanouds
we zijn nooit weggeweest
wandelen…
De verte in je ogen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
616 natuurlijk droom ik
over zon en grazige weiden
maar altijd met jou bij me
over zee en strand
op een subtropisch eiland
wandelend hand in hand
maar het liefst
zie ik de verte in je ogen
reizen we de stilte door
naar plaatsen waar
woorden onnodig zijn
door het schitterend decor
omdat leven
de hoofdrol speelt
in het geven aan elkaar…
Weerbarstige ziel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
654 je bent aanhef voor dronkemanstaal
wankel evenwicht uit ’t verleden
je loopt over de kade als gedicht en levenslied
jouw levenskrachtige bloed
stroomt door ieders stoffelijk lichaam
jij bent het eergevoel, de duisterwetenschap
en lege spiegel van de nacht
psycholoog van de aandacht
dat ben jij, vanaf de wedergeboorte
tijdens eenzaam wandelen…
geachte confrère
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
578 bewijs
want zoals u ziet
is dit gevaarte onderhand
al grijs bejaard en is het spek
verhard tot steen
mijn cliënt hier in deze stoel
schudt zijn hoofd en grijnst
mismoedig daar de fondant
zijn gebit naar
een zeker gebod verwijst
hoe minuscuul is het feit
dat bedrog geen wijsheid kent
en dat uw betoog als een fuga
de getuigen laat wandelen…
Met het blote oog
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
558 vaak loop ik rustig te wandelen
kijk uit mijn ogen
en aanschouw het weidelandschap
ik kan de natuurgeluiden
aan mijn oren horen
zij vliegen wijd en zijd door de lucht
en trekken verder
met gespreide vleugels
doen ze andere dingen
die ik niet bezit
maar op mijn rug rust de wind
ik adem in, adem uit met vreugde
want aan mijn hartslag…
In Uw Licht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
510 In Uw Licht kan niets mij raken ,
in Uw Licht blijft alles groen,
in Uw Licht wil ik blijven voortgaan,
wil ik zelfs NIETS overdoen,
in Uw Licht spreek ik de waarheid,
ook al staat het de wereld niet aan,
in Uw Licht wil ik blijven wandelen,
in Uw waarheid blijven staan,
wereldse tongen vernachelen mij,
‘k zie véle ogen leeg en schril,…
Het kwaad
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 Waar zit het kwaad
zijn het de onzichtbare zielen
die uit wanhoop handelen
of zijn het de barbaren van IS die
tussen gewone mensen wandelen
onverwacht toeslaan
en dood en verderf zaaien en
onschuldige levens vernielen
en nabestaanden
achterlaten
met verdriet en pijn
niemand weet wanneer er
een einde komt aan deze terreur
maar het kwaad…
Het alarm ging af
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Het alarm ging af
in mijn buik, dacht ik
maar het loeide al
veel eerder op mijn huid
voor onbegrepen gevaar
Dan ging ik ervandoor
sloeg om me heen, of dicht
als een ijzeren klem
Ik was een wandelend fort
vermomd als meisje
verlangend naar contact
dat ik niet verdroeg
zonder noodzaak
en harde afspraken
Nog steeds wil ik niet…
Hazenpad
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
422 Wilde lekker relaxed een stukje fietsen
in de zonnige blije lentenatuur
maar velen hadden ongeveer hetzelfde idee
racefietsen scheerden rakelings langs
motoren en brommers scheurden
brullend, knetterend en stinkend voorbij
heb toen maar razendsnel
het hazenpad gekozen
de fiets ergens neergezet
om een stukje te wandelen
met een frissere…
uit zinnig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 zo wandel ik door woorden
trek ze aan en
stoot ze af, de
richting onbepaald
hun eigen graf
begraven in een vreemd geluid
ik hoor een meeuw
zijn schreeuw lijkt
veel op uitgestorven klanken
wrang weggetrokken
uit het laatste geluid
dat heelhuids langs
mijn oren vloog
hoog, heel laag of
fluisterend
ontluisterend stil
begin ik…
Op een lentemorgen
hartenkreet
4.1 met 33 stemmen
884 de lente fluit iets onverwacht
de vogels vroeg op t' liefdespad
ik wandel stappen in het zacht
genietend, van het bloeiend blad
geen weg is mij te lang
op een dag zoals vandaag
geen gezeur alleen gezang
ik vang het licht... zo dol zielsgraag
mijn trein komt aan op tijd
naar Brussel in een hel geraas
ik voel dat deze dag ons…
in ongenezelijke rouw
netgedicht
1.6 met 12 stemmen
2.442 ik zie het mes
de gaten in mijn lijf
het isotopentijdverdrijf
dat cellen lam slaat
door ze te bestralen
de gezonde zullen
het wel halen de rest
gaat dood verkleurt van
rood naar grijs en grauw
in ongenezelijke rouw
ik ben geen wandelende bom
die barst na de halveringstijd
de geiger blijft in veilig tikken
het leven geeft me nog…
Een wereld
gedicht
2.0 met 1 stemmen
1.427 Tot leven komen bewerken en monteren
een wereld van het begin hard en mistig
veel later een oude beschaving monumenten
niet als herinnering maar als buiging
naar een tijd zelf de onmeetbare tijd
niet gericht zoeken maar dwalen
om de rivieren planten bergen dieren
heen draaien vliegen wandelen
halt houden op een plek landschap
laten woekeren…
Kamer 4516
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
560 op één van
onze wandelingen. toen langs
je boomgaard. dat vogeltje?
hoe we het in een doosje
zetten? hoe we het voederen
wilden met een ijslollystokje
hoe het was als een afgelaten
ballonnetje? dat het zo teer was
en rimpelig en dat het eerst niet at
hoe het rozig en bruinig van kleur
was?…