inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 12.389):

Alzheimer

Bijna ongemerkt werden je ogen wat brozer.
Je wandelingen door het bos
duurden steeds wat langer
omdat je vaak de weg verloor.

Tijdens het avondmaal verviel je soms
in een starend zwijgen
waaruit je plotseling ontwaken kon
om in vrolijk lachen uit te barsten.

Toen je op een middag zei
dat je dacht je verstand
verloren te hebben,

zeeg je huilend neer
in een fauteuil
met verwarring in je handen.

Schrijver: Gerard Cornielje, 17 Aug. 2006


Geplaatst in de categorie: ziekte

4.0 met 24 stemmen aantal keer bekeken 1.166

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
LadyLove
Datum:
18 Aug. 2006
Email:
milenko1994hotmail.com
Beeldschoon! De machteloosheid mooi verwoord.
Naam:
Adeleyd
Datum:
17 Aug. 2006
Email:
rosa.olaertsskynet.be
Heel goed getypeerd, zonder melodramatisch te worden!Mooi en invoelend geschreven! Proficiat!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)