Netgedichten over ziekte

een strook van karig licht op je bleke wangen je heldere ogen diep gelegen we wandelen en breken we waaien over de rand de rivier stroomt onheilspellend kalm het licht vloeit weg in een wankele streep…

mag zij uitschreeuwen naar de neutronieten of zij gadeslaan verzuimen te dansen zonder klank bewegend in verlammende handen vastklampen aan een elastieken berichtenlijn, die reikt en terugveert een verlangen naar het ontsnappen uit de naden van de gestikte deken in kleurrijke beloften vurige warmte, de duik naast…

op reis naar Hades of Elysion keer ik voor de Styx naar huis voor een nieuwe opkomst van de zon als is het ditmaal nog abuis men komt thuis om weer op reis te gaan een derde keer wacht scheepsrecht mij geen ontkomen is eraan Moira laat geen sterveling echt vrij twee keer gelukkig ten halve gekeerd bleef de levensdraad onafgeknipt het…

Er zijn dagen waarop de pijn eerder wakker is dan jij. De kamer heeft geen kleuren meer, alleen nog als een trilling bereikt een stem bereikt je soms. Ik zal niet zeggen dat het wel goed komt. Je hebt recht op woorden die de waarheid niet ontwijken. Maar ergens in jou wonen nog de mensen die je liefhad. Niet als een troost…

Sinds die dag is niets meer vanzelfsprekend als voorheen. De tijd beweegt soms sneller dan het hart en hoofd aankunnen, en wat ooit moeiteloos ging, vraagt nu geduld, moed en aandacht. Er zijn dagen waarop woorden zoeken, beweging wachten laat, of vermoeidheid als een zware jas over de schouders valt. Dagen waarop de wereld…

op de robuuste tafel liggen als strohalmen zijn smalle handen de vingers als verdroogde vleugels in het bruin van zijn irissen spikkels blauw grijs en groen hij keert het hoofd naar het venster een schaduw schuift over het regenboogvlies de atlasvlinder buiten aarzelt een ogenblik…

in het schrijven van een passend gedicht ligt de wind in de zoom van het venster te luisteren naar al wat het heeft voortgebracht de eerste strofe lijkt gesmeden met wat verwrongen ijzer waarvan ik niet kan schrijven dat het reeds tot staal is beklonken ik wedijver wat met woorden, spel mijn gedachten slechts met fragiele probeersels…

Het gaat op en neer met mij Ik omarm het leven en laat het los omdat het geen toekomst heeft Ik streepte onmogelijkheden af en er bleef weinig concreets over Wel liefde Voor mezelf, mijn verlangen om te leven, de mensen om me heen, ja zelfs voor altijd weer, hun gestuntel En ik wil het allemaal niet missen Behalve wanneer het iets…

Je bent nog jong. Misschien hoor je te dromen, te dwalen, te lachen zonder zorgen. Toch kies jij, elke dag opnieuw, voor een ander. Met een luisterend oor, een helpende hand, een warm hart en een liefde die nooit om applaus vraagt. Je draagt wat voor velen onzichtbaar blijft: zorg, verantwoordelijkheid, en hoop. Niet omdat…

zo mijn erbarmen dragen die in eigen handen zijn gelegen neen, hoe vruchteloos de nachten ook plukken aan de rituelen van een leven lang sterven in hoogmoed waar vaandel en graf elkander bestrijden met eergevoel dat licht bestreken is met een vleugje zoet het zal de hel nimmer betreden daar waar liefde nodeloos zich aan valse goden had…

..en daar gaan we weer volgens het vaste patroon met dezelfde handelingen die tot vervormingen leiden van het binnenvallende licht de geluiden die een buiten verraden en het ondoorgrondelijke gevoel om spoedig doorkropen te worden dat zenuwslopende leger is gereed hun nagels geslepen dreigend gedoopt in het zoutste zuur voor een extraordinaire…

Mijn troeven uitgespeeld De laatste aas ligt niet rechtop Piekeren, hoe een handicap te toveren uit onbehandelbaarheid die tevoorschijn toveren uit de wondere wereld Het kost me veel energie en tijd waarin ik weinig leef Ik streel de fijne versieringen van mijn toverstok, richt de punt op mijzelf Leef! wat ik leven kan, niet…

Na het springen leer ik nu met vaste partners de stille passen tussen tranen en lach, dansen om wat niet mogelijk is en wat ik het mis in mijn fantasie en mijn verlangen Soms huil ik erom Wat er mis ging is voorbij, wat er kan is beperkt Wat ik doe mag geen herhaling zijn Ik oefen nieuwe passen op onbekende vloeren…

De dag openbaarde haar geheimen; Ze vielen niet in goede aarde Wel een dorre grond in sappen zuigen Het wordt avond Rimpels verweren het gelaat De angst van zinsneden Omgangsvormen in klokken luiden Zwak weerklinkende woorden 't Onweer staat klaar Hagelstenen vallen Vernielen levensmoed Onrust kiest het hazenpad 't Evenwicht strooit…

geen celdeling noch metabool gerommel ‘the devil has left..’ het lichaam de tempel van de geest geen suikeropname noch stoute weefselfoutjes ‘die linke Seite..’ van 't gelaat die in schoon daglicht blaakt dan de achterzijde van het onderste deel ‘respirer à travers..’ hupsakee naar het bovenste mee alsook de rust op de rug door…

Mijn stofwisseling stokt en dan ben je nog niet jarig Dan valt er veel te wensen Mijn staart verslapt Ik spring niet meer en doe me niet meer tegoed aan de wonderen Ik raak ondervoed mijn vel raakt los Mijn vriend raakt ongerust terwijl hij me streelt Ook mijn gedachten vermageren Tot spoken, tot een horror hoe het af kan lopen…

rode mieren marcheren ongecoördineerd door de zenuwbanen onderhuids kietelen duizend-en-één atoomfantoompjes het vel versteend spieren en verwante aanhechtingen trekken pijnigen en treiteren gewrichten weigeren het licht nog te dragen botten worden uitgehold en razend volgeblazen met helse heksenketelstoom zonder schroom…

Hoe en is het hedentendage gesteld met Uedele en uw edele delen? "Welaan, het gaat in het algemeen niet slecht naar omstandigheden doch zo u weet geldt in wezen de regel met uw welnemen, om kwesties van meer intieme aard hoe graag u zoudt willen beter niet met een willekeurige deze of gene laat staan met een vreemde te delen 'k Heb…

De vitale jeugdjaren van weleer zijn heengegaan in droeve armoede de Oud Hollandse havenstad geurt intens naar zoete kamperfoeliebloesem een goede vriend loopt over de kade hij hoort jouw stem nogmaals twijfelen tijdens het nagelbijten van tijd neemt hij afscheid nu het nog kan hij mag je niet laten lijden of langzaam van ellende dood…

U wil makkelijk leven, maar... vertikt het om even af te wassen. 'Wensen zonder consequenzen.' Een dromer kan het niet mooier zeggen. Niet mee eens? U wil niet lukken? Waar bent u dan zoal mee bezig? Het goede uit te dagen? Het kwaad te inhaleren? Of kunnen verschillen u niets schelen? Van daadkracht heeft u nooit gehoord. Wel dat men…

De chronische ziekte van jouw oude vader schilderde nieuw verworven heimwee aan de zilte zee papieren schepen op golven van een onzichtbare wereld de aftakeling, zijn dementie, het verliezen van zijn geest Lethargie was een overlevingstoestand omdat rouwen onverteerbaar bleek geen strategie of prille wijsheid een korte stilstand om te overleven…

twee stoelen een kale kamer waar niemand lang verblijft twee krukken aangerukt zitten dan maar weinig woorden voor het vonnis een vlieg rust op het heldere raam licht en warmte van buiten trekken troostend aan facetogen zien geen barrière in het vensterglas…

Temidden van onbekenden, Eenzaam door wat wordt gemist, Niet gevonden kan worden, Nu het brein verdwaalt is in mist. Alleen muziek biedt enige troost, Herkenning zonder begrip, Het nu is de nieuwe eeuwigheid, Nu begin noch eind bestaat. Zonder een begin of eind, Dobberend in een zee van tijd, Waar het zijn verdwijnt, En ’t eind samenvalt…

Gezondheid, een goed gevoel, ik weet niet wat men bedoelt, ik kan me geen tijd herinneren dat de zorgeloosheid ongehinderd, zo het in een kinderleven hoort te gaan, naast me op de speelplaats kwam staan. De schommel vermomd als springplank naar een toekomst voor stank en dank; de zandbank een loopgravenvoorloper waar enge hel- en verdoemenishopers…

martelzintuigen verraden schrijnende nachten met afgrijselijk kwaad- makende gedachten elke speling van licht als contrast met verhardende duisternis schreeuwt over regels en afstand heen waarvan elke betekenis ontbreekt wat steekt zijn niet de pijnigende vlagen maar venijnig opkomende vragen geluidsgolven snijden treiterende…

"Ego sum pauper", zingt hij luid en klaar "Nil habeo, ergo nihil dabo Sum pauper ego!" ...maar is dat wel waar? Volkomen legaal en zelfs officieel te boek staand als burger die 't leeuwendeel zijner tijd beidt doch 't liefst met zijn krachten nog smijt fingerspitzengefühl und wortspielerei staat die pensionado nog altijd…

Hoe klein kan het leven nog interessant zijn? Hoe klein kan mijn wereld nog groot genoeg zijn? Hoe klein kan ik de pijn krijgen en helder blijven in conditie blijven een mens blijven met het weinige dat er wonderlijk genoeg nog functioneert in mijn lijf in mijn hoofd in de sociale zorg Valt er iets op te leuken aan de dagen aan…

Zie, de zee is aan het tranen, vogels ziek, ze kruipen onder blad, je ziet zelfs niet hun klagen. Uit het zicht onttrokken, stil is 't leed, ziektes, golven spatten het wezen uitéén, pijnscheuten springen, zoals stikstof bij nacht de bomen verlaat, 't verschrompelen van ooit gezonde bladeren. Chronische treurnis, mentaal ondragelijke last…

Laat me alleen tot ik weer mens ben en doe alsof je niets geraden hebt niet hardop gezegd wat ik geheim houd : de splijtzwam die in mijn hoofd alles verscheurt Ik kan niet meer bestaan, ik word gek of een zombie Ik weet het jij wilt het niet jij wilt geen afscheid nemen Kom in mijn armen mijn dorst valt niet te lessen en jij…

vandaag was de dag ik zou me enkel en alleen in pure poëzie verdiepen ongekende zin in toen belde je me out of the blue een slagaderlijke bloeding onthutsend gutsend bloed handdoek op handdoek jouw verbaasde mompelen 112 ambulance niet jouw dag vandaag wel onze dag om elkaar onbeholpen te helpen een witte frèle vogel beduusd verdwaald…