Netgedichten over ziekte

Nee, het is geen prettig woord wellicht het lelijkste van al smerig als stront bitter als gal het zal mijn woorden niet bezitten want het zal overal tussendoor glippen als parasiet of niet het is hier ook naar binnengeslopen Ja, je kunt proberen te ontwijken door perfectionistisch te leven zonder zon, zonder vlees maar gek genoeg sluit…

heb ik het had ik het krijg ik het weer heb ik angst had ik angst en nu niet meer was het echt droomde ik is er verschil is het er merk ik iets houdt het zich stil wil ik het weten wil ik het voelen zwem ik dus in die fuik nee ik weet niets dan het teken als souvenir op mijn buik…

door de mist geen wolkje geen wolkje aan de lucht ik haal ik haal in ik word niet ingehaald althans voorheen vóór wat mijn lichaam heeft ontstaald nu zet ik been voor been en zucht het mist het is al tijden uit het zicht ik haal ik haal adem in en uit en in en uit niet als voorheen toen ik fysiek nog was gestaald nog onverslijtbaar…

Ik, als dokter van Het Filosofische weliswaar als hooggewaardeerde kenner met een onderzoekende geest in de belangrijkste gangen van het huis der medische wetenschap ik zou tenminste moeten weten hoe om te gaan met een (neushoorn)virus of zoiets dergelijks dat zich in mij genesteld heeft voordat dit zich verspreidt via mij…

Het voordeel van mijn slechte geheugen is dat ik steeds nieuwe mensen ontmoet als ik ‘s morgens opsta herken ik niet eens mijn ondergoed mijn lepel smeert de boter het mes prikt in het brood en ik werp een hete kop koffie over mijn verstrooide schoot. Dit mag de pret niet drukken want ik wandel graag op straat ik zoek gewoon de winkel…

De ontdekking door de dokter en mijn toestand vielen met alle uitleg en redelijke aannames toch niet te begrijpen Ik ben teruggeworpen in de zorg en de aandacht waarmee mijn leven begon en moet mijn zinnen verzetten dieet houden en laten wat ik niet meer kan - wat ik ken anders begrijpen…

Het gloeit, het knelt, het zeurt Het klopt, het rekt, het scheurt Het was, het is, het blijft Vermoeit, verkrampt, verstijft Beangstigt, deprimeert Maakt moedeloos, stresseert Wat als het niet meer gaat Als matter mind verslaat Als het maar blijft zeuren Zeu-ren zeu-ren zeu-ren Dán volgt zeuren van het brein Angst, erger nog dan pijn…

een strook van karig licht op je bleke wangen je heldere ogen diep gelegen we wandelen en breken we waaien over de rand de rivier stroomt onheilspellend kalm het licht vloeit weg in een wankele streep…

mag zij uitschreeuwen naar de neutronieten of zij gadeslaan verzuimen te dansen zonder klank bewegend in verlammende handen vastklampen aan een elastieken berichtenlijn, die reikt en terugveert een verlangen naar het ontsnappen uit de naden van de gestikte deken in kleurrijke beloften vurige warmte, de duik naast…

op reis naar Hades of Elysion keer ik voor de Styx naar huis voor een nieuwe opkomst van de zon als is het ditmaal nog abuis men komt thuis om weer op reis te gaan een derde keer wacht scheepsrecht mij geen ontkomen is eraan Moira laat geen sterveling echt vrij twee keer gelukkig ten halve gekeerd bleef de levensdraad onafgeknipt het…

Er zijn dagen waarop de pijn eerder wakker is dan jij. De kamer heeft geen kleuren meer, alleen nog als een trilling bereikt een stem bereikt je soms. Ik zal niet zeggen dat het wel goed komt. Je hebt recht op woorden die de waarheid niet ontwijken. Maar ergens in jou wonen nog de mensen die je liefhad. Niet als een troost…

Sinds die dag is niets meer vanzelfsprekend als voorheen. De tijd beweegt soms sneller dan het hart en hoofd aankunnen, en wat ooit moeiteloos ging, vraagt nu geduld, moed en aandacht. Er zijn dagen waarop woorden zoeken, beweging wachten laat, of vermoeidheid als een zware jas over de schouders valt. Dagen waarop de wereld…

op de robuuste tafel liggen als strohalmen zijn smalle handen de vingers als verdroogde vleugels in het bruin van zijn irissen spikkels blauw grijs en groen hij keert het hoofd naar het venster een schaduw schuift over het regenboogvlies de atlasvlinder buiten aarzelt een ogenblik…

in het schrijven van een passend gedicht ligt de wind in de zoom van het venster te luisteren naar al wat het heeft voortgebracht de eerste strofe lijkt gesmeden met wat verwrongen ijzer waarvan ik niet kan schrijven dat het reeds tot staal is beklonken ik wedijver wat met woorden, spel mijn gedachten slechts met fragiele probeersels…

Het gaat op en neer met mij Ik omarm het leven en laat het los omdat het geen toekomst heeft Ik streepte onmogelijkheden af en er bleef weinig concreets over Wel liefde Voor mezelf, mijn verlangen om te leven, de mensen om me heen, ja zelfs voor altijd weer, hun gestuntel En ik wil het allemaal niet missen Behalve wanneer het iets…

Je bent nog jong. Misschien hoor je te dromen, te dwalen, te lachen zonder zorgen. Toch kies jij, elke dag opnieuw, voor een ander. Met een luisterend oor, een helpende hand, een warm hart en een liefde die nooit om applaus vraagt. Je draagt wat voor velen onzichtbaar blijft: zorg, verantwoordelijkheid, en hoop. Niet omdat…

zo mijn erbarmen dragen die in eigen handen zijn gelegen neen, hoe vruchteloos de nachten ook plukken aan de rituelen van een leven lang sterven in hoogmoed waar vaandel en graf elkander bestrijden met eergevoel dat licht bestreken is met een vleugje zoet het zal de hel nimmer betreden daar waar liefde nodeloos zich aan valse goden had…

..en daar gaan we weer volgens het vaste patroon met dezelfde handelingen die tot vervormingen leiden van het binnenvallende licht de geluiden die een buiten verraden en het ondoorgrondelijke gevoel om spoedig doorkropen te worden dat zenuwslopende leger is gereed hun nagels geslepen dreigend gedoopt in het zoutste zuur voor een extraordinaire…

Mijn troeven uitgespeeld De laatste aas ligt niet rechtop Piekeren, hoe een handicap te toveren uit onbehandelbaarheid die tevoorschijn toveren uit de wondere wereld Het kost me veel energie en tijd waarin ik weinig leef Ik streel de fijne versieringen van mijn toverstok, richt de punt op mijzelf Leef! wat ik leven kan, niet…

Na het springen leer ik nu met vaste partners de stille passen tussen tranen en lach, dansen om wat niet mogelijk is en wat ik het mis in mijn fantasie en mijn verlangen Soms huil ik erom Wat er mis ging is voorbij, wat er kan is beperkt Wat ik doe mag geen herhaling zijn Ik oefen nieuwe passen op onbekende vloeren…

De dag openbaarde haar geheimen; Ze vielen niet in goede aarde Wel een dorre grond in sappen zuigen Het wordt avond Rimpels verweren het gelaat De angst van zinsneden Omgangsvormen in klokken luiden Zwak weerklinkende woorden 't Onweer staat klaar Hagelstenen vallen Vernielen levensmoed Onrust kiest het hazenpad 't Evenwicht strooit…

geen celdeling noch metabool gerommel ‘the devil has left..’ het lichaam de tempel van de geest geen suikeropname noch stoute weefselfoutjes ‘die linke Seite..’ van 't gelaat die in schoon daglicht blaakt dan de achterzijde van het onderste deel ‘respirer à travers..’ hupsakee naar het bovenste mee alsook de rust op de rug door…

Mijn stofwisseling stokt en dan ben je nog niet jarig Dan valt er veel te wensen Mijn staart verslapt Ik spring niet meer en doe me niet meer tegoed aan de wonderen Ik raak ondervoed mijn vel raakt los Mijn vriend raakt ongerust terwijl hij me streelt Ook mijn gedachten vermageren Tot spoken, tot een horror hoe het af kan lopen…

rode mieren marcheren ongecoördineerd door de zenuwbanen onderhuids kietelen duizend-en-één atoomfantoompjes het vel versteend spieren en verwante aanhechtingen trekken pijnigen en treiteren gewrichten weigeren het licht nog te dragen botten worden uitgehold en razend volgeblazen met helse heksenketelstoom zonder schroom…

Hoe en is het hedentendage gesteld met Uedele en uw edele delen? "Welaan, het gaat in het algemeen niet slecht naar omstandigheden doch zo u weet geldt in wezen de regel met uw welnemen, om kwesties van meer intieme aard hoe graag u zoudt willen beter niet met een willekeurige deze of gene laat staan met een vreemde te delen 'k Heb…

De vitale jeugdjaren van weleer zijn heengegaan in droeve armoede de Oud Hollandse havenstad geurt intens naar zoete kamperfoeliebloesem een goede vriend loopt over de kade hij hoort jouw stem nogmaals twijfelen tijdens het nagelbijten van tijd neemt hij afscheid nu het nog kan hij mag je niet laten lijden of langzaam van ellende dood…

U wil makkelijk leven, maar... vertikt het om even af te wassen. 'Wensen zonder consequenzen.' Een dromer kan het niet mooier zeggen. Niet mee eens? U wil niet lukken? Waar bent u dan zoal mee bezig? Het goede uit te dagen? Het kwaad te inhaleren? Of kunnen verschillen u niets schelen? Van daadkracht heeft u nooit gehoord. Wel dat men…

De chronische ziekte van jouw oude vader schilderde nieuw verworven heimwee aan de zilte zee papieren schepen op golven van een onzichtbare wereld de aftakeling, zijn dementie, het verliezen van zijn geest Lethargie was een overlevingstoestand omdat rouwen onverteerbaar bleek geen strategie of prille wijsheid een korte stilstand om te overleven…

twee stoelen een kale kamer waar niemand lang verblijft twee krukken aangerukt zitten dan maar weinig woorden voor het vonnis een vlieg rust op het heldere raam licht en warmte van buiten trekken troostend aan facetogen zien geen barrière in het vensterglas…

Temidden van onbekenden, Eenzaam door wat wordt gemist, Niet gevonden kan worden, Nu het brein verdwaalt is in mist. Alleen muziek biedt enige troost, Herkenning zonder begrip, Het nu is de nieuwe eeuwigheid, Nu begin noch eind bestaat. Zonder een begin of eind, Dobberend in een zee van tijd, Waar het zijn verdwijnt, En ’t eind samenvalt…