Alle inzendingen over liefde

iedere lente wilde ik weer groeien naar het licht hoger de vrijheid ontdekken in blauw en het groen van mijn blad maar elk jaar werden mijn takken gesnoeid zij wilden breedte en bloei mijn vruchten zo voor het pakken geen wilde takken ben geknot in de groei van talenten een boom in het bos van dezelfde enten…

(voor Mirjam) Ik kon je geen aardse schatten bieden, ook al had ik dat zo graag gewild, weelderige hemelbedden en schone lakens, schalen vol rijp fruit en wijnen van allure, landhuizen in wijdse bossen of aan de frisse oceanen, privé-helicopters en bubbelbaden. Ik ben slechts een arme dichter, die met heel weinig genoegen moet nemen. Materieel…

(voor Mirjam Bruijn) Meer en meer ontdek ik dat onze zielen vlijmscherp op elkaar gelijken en dat we daarom zo fel op elkaar reageren, want ja, gelijke polen... Ondanks die afstoottoestanden zijn we heel close geweest, streelde ik iedere centimeter van je goddelijke lichaam en deed jij hetzelfde met mij. Je bent mijn geestelijke zuster…

er moet toch een licht ergens schijnen voor ons dat het gras dan groener kleurt maar kan dat meer groen als ik daarvan droom bijna elke nacht dat voor ieder een beter leven wacht zeg me dan waar oh waar waarom kan ik die droom niet doen waarom? er zal toch wel ooit eens vrede op aarde zijn een warme bries waait je gedachten weg van twijfel…

het was een vreemde die mij de hand reikte de ogen opende ik dwaalde op gebaande wegen in het doolhof van de keus kon de kudde niet meer volgen liep de herder straal voorbij hij was de rots waarop ik strandde toen ik niet verder kon liet mij naar de rust van binnen kijken voordat de stress begon heb zijn hand gevat wist…

Houden van gaat dieper dan een schaduw in de avondzon, champagne op een kassabon. Een blik die je van binnen raakt, een droom waaruit je niet ontwaakt. Een schouder en een warme hand, een kus die op je lippen brand. Een tochtje op de motorfiets, of samen lachen om helemaal niets. Een eitje en een kopje thee, een wandeling vlak langs de zee…

Toelichting: mijn levenspartner en ik vliegen terug uit Zuid-Spanje op 23 maart 2011 om 7 uur in de ochtend. De dag verheft zich en het schouwspel raakt me zowel van buiten als van binen. MIJN GROOTSTE LIEFDE De aarde zo diep gelegen krijgt smoel door d'ochtendgloed d' rode horizon verraadt een zon die de wolken verwelken doet Ons vliegtuig…

Ik ben de weg kwijt, als ik ben aangekomen bij mijn geliefden. De duizend wegen hebben alle zelfde doel: geluk voor ieder. Voor goden, duivels, heiligen, misdadigers en stervelingen. Voor mij en jou dus, ook deze maandagmorgen, het hoogste geluk. Voor ieder anders, en toch ook weer het zelfde: geluk voor ieder.…

Ik wou dat ik een traan was.. Dan werd ik geboren in jouw ogen.. Leefde ik op jouw wangen.. En stierf ik op jouw lippen..…

heb schraalheid zien groeien op kale grond glas met handen gebroken in bloed dat warm vloeit gewanhoopt in pijn aan ons samenzijn geschreeuwd van ellende zonder geluid ooit zal jij bloeien jouw lente komt van diep binnenuit…

Ik zag jou in een ogenblik Misschien hooguit een tel Dat lijkt op zich niet heel erg lang Maar belangrijk is het wel Een tel is vaak al het verschil Tussen brons, zilver of goud In een tel moet je soms keuzes doen Waar iemand je aan houdt Een tel te laat Een tel te lang Of zelfs een tel teveel Het maakt niet uit wie er nu telt Een tel is…

Als...dat ding op mijn hals kon draaien over driehonderd en zestig graden zou ik dan zien waar jij je bevond niets meer te vragen, niets meer te raden. Voor, achter of van opzij ver weg of dichtbij niets om te duiken, recht naar de grond niks te verbergen, ik zal je blindelings vinden als een paal boven water, die er altijd al stond. Geen…

Het is niet anders, het zal niet anders worden, zie het nu anders. Ik sluit mijn ogen voor al de waangestalten en zie het goede. Wat mij te doen staat, is geliefden behagen en behaagd worden.…

ze kijken me aan verbaasd en geschokt maar ik weet dat zij later mijn woorden ten grave zullen dragen het geluid van passie en gevoel in rook laten opgaan en aan de stilte van mijn as geen boodschap hebben…

Op jouw rug kus ik centraal een hart In jouw hals enkel passie Mijn handen strelen jouw lijnen 'k Vul mijn gedachten bij hartstocht Liefde, aanraking en vurig Streel ik jouw lijf met heel veel liefde Vrouw van wie ik enorm hou Jij weet mij heel goed te raken Onze stromen komen samen Samen met jou ga 'k het maken 'k GUN JOU…

warm waait de wind langs je lichaam dat ik aanbid ik zie je in het zweet ons leven lijkt een eindeloze rit een rilling langs je rug is liefde dan voor ons op de vlucht? mijn vinger langs je lippen ik schrijf jouw naam in de lucht en lach.. zegt mijn hart ze is het einde maar ook een nieuwe start je pakt me bij mijn hand we dansen…

Eerste regendruppels boven de oneindige rivier van ons leven kan ik zijn Elke zandkorrel in de woestijn van je gedachten zou ik willen zijn Een uitverkoren schilder die jouw donkerte in het avondrood tovert Mijn ziel en zaligheid voor jouw zoen verkopen Alles,bijna alles zou ik kunnen doen maar..... jou kan ik niet zijn,…

Maak je geen zorgen over leven en sterven, dat gaat van eiges. Zoiets als slapen in het lekkerste bedje met je geliefde. Zoiets als lachen, en huilen van ellende, ondanks de waanzin. Al dat gezorg is volledig overbodig, als je gelooft in. In jou en in mij geloven is de redding minstens van mezelf. De wereld redden is onbegonnen…

hadden elixenmengers leven en dood in de hand gebeurde koken van kruiden met magie en mysterie alleen in het oeroude land of zijn de zoekers naar cel en de genen de ontdekkers van heden waar alchemie ooit de weg voor bereidde lijkt het einde van lijden in zicht…

heb de lijnen van je gezicht getekend met potlood in zwart wit je leven geschetst de diepte van gevoelens kan ik niet bereiken littekens schaduwen hun donkere tijd jouw pijn zichtbaar op papier is voelbaar hier…

zoek mij, open je ogen, want ik sta naast je; vind mij, neem mijn hand, en alles komt goed; probeer mij, open je ogen, want ik sta naast je; voel mij, het kloppen van mijn hart, een stukje ik aan je zijde; zoek mij, voor een laatste keer, het kan, want ik sta naast je, samen in het licht.…

verbazingwekkend gemakkelijk gooi jij wolken door elkaar net zo gemakkelijk begeef jij jezelf in de mist die zit in mijn hoofd als om een gletsjer daarbovenuit steekt de top je speelt het nu niet meer klaar om alles weer te pakken of was het weggegrist... als heftig indigo in eindelijk gevonden de mooiste blauwe kleur die nu mijn leven…

je spint de stukjes wol die jij hebt vergaard langzaam draait de draad in kleuren van de dag jouw hand bepaalt de dikte in het strelen een enkele breuk is snel te helen zonder druppels bloed je zet de klossen op een rij klaar voor het weefgetouw maar als ik door jouw handen ga zet je mij altijd vooraan…

ik kijk naar je je kijkt afwezig je denkt vast weer aan hem een steek flitst door mijn hart je praat niet meer met me zegt niet meer wat je dwars zit “ik wil er niet over praten” of “laat maar” dat is alles wat ik hoor ik zie het verdriet in je ogen je denkt dat hij je zal helpen maar ik weet het zeker hij breekt je weer toekijken…

Denk ik, ik ben ziek, dan word ik ziek, misselijk en zwak en zwakker. Denk ik, ik ben sterk, dan genees ik van zwakte en ziekelijkheid. Dit denken helpt mij gezond en sterk te leven en over te gaan. Overgeleverd ben ik aan onze natuur en aan ons denken. De goddelijke natuur is blijkbaar aldoor in onze handen.…

Waar de oorzaak het gevolg snijdt is de grens van kunnen gebaseerd op intens vertrouwen waar gevoel het verstand overtreft is het niet overdreven afstand te nemen de liefde overwint toch waar geloof, de kracht is, die door bidden is ontstaan zal het negatieve overslaan in positieve uitingen waar de straling, een gegeven goed is zal…

Met haar handen heeft ze me gestreeld, verzorgd, me leren lopen. Wat hebben die handen voor mij niet allemaal gedaan! Gevoed, gekleed waarom ze dit allemaal voor me deed? Uit liefde voor haar kind. Moeder, ik dank U daarvoor! 'k Zal het altijd weten En wil Uw liefde nooit vergeten.…

vierkant is de vlek op tafel van de fles van gisteravond waarin het maanlicht weerkaatste een laatste dronk van eenzaamheid die niet gedronken werd in spijt als ik de wijzers terug kon duwen deed ik dat toch zeker niet de gouden stralen van de maan zo warm toen dit begon vooruit met de tijd vooruit ik wist wel dat dat kon het whiskyglas…

Niets tussen mijn zinnen kan woorden beminnen niemand anders dan jij met lichtschetsende wanen, verdwalen van dwalen deze nacht in bewondering van een woordloos bestaan.…

in ontwaken slaan gedachten hun vleugels uit wieken als kleurige vlinders van bloem tot bloem buitelen in zomerse wind naar het licht drinken het nectars aroma in tijdloze rust laat je dromen niet slapen maar met de dag kennismaken…