1070 resultaten.
sluiers
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
970 Sluiers van licht en geluid
komend uit het niets
vol emoties en gevoel
omarmen me en behagen me
en voelen heerlijk zwoel
sluiers zacht en toch hard
gelijk een wolk van geluk
gevuld met een sprankje hoop
vullen de leegte in mijn hoofd
en nemen onzekerheid mee op de loop
warmte straalt in mijn gezicht
en toch voel ik me koud
sluiers van…
Voorjaar
poëzie
2.8 met 8 stemmen
2.083 Hij wentelt zich en met hem wentelt om
De atmosfeer, luidkeels; aarde en sterren
Omarmen zich en worden van één lichaam,
Het sterrengoudzand in de aarde dringt.
En wij, wij kussen U bemind Heelal
En plukken uit uw sidderende hart
De kleine vruchten van de gouden sterren
En eten ze en proeven Eeuwigheid.…
De voet uit het verleden
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.212 van de ontmoeting
de herkennende ogenschittering
en vreugdevolle monden
in momentjes van beleven
samen zittend rond tafeltjes
soms als span apart
in een stil verstaan
wist ieder onbetwist
van de tere plekjes, de traan
onder houten binten
was het genoeglijk praten
rond kiekjes van nazaten
het verre Canada kwam
aanrakend, omarmend…
De stilte
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
655 Dan omarm ik de stilte als moeder en kind,
waarin ik mijn ware zijn hervind.
De weg naar de ziel wordt met stilte bekleed,
hij slijt door de wanhoop, de angst en de weet.
De stilte spreekt tot mij en laat mij alziend,
daarom is de stilte mijn beste vriend.…
Onze boom
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
545 De boom en ik, wij hebben elkaar
heel lang omarmd, we misten jou
nabij, waren daardoor onverwarmd,
al dromen we van je terugkeer
in iedere trein die Gouda nadert
verwachten wij jou, gezien de
paranormale en normale tekenen,
we willen je zo graag weer omarmen,
kussen, strelen, diep beminnen, o
diepstbeminde, kom wortelen!…
In de spiegel van de dood
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.026 en verzoent zijn laatste adem
zich met het oneindige
De “ vrije wil “ heeft zich vastgeklemd
aan een dovend licht
dat aan de kim verschijnt
De stilte hecht zich steeds inniger
aan droomloze gedachten
die het leven zonder omzien verlaten
In de spiegeling van de dood
wenst het leven zich geborgen
in een eeuwigdurende liefdevolle omarming…
Het baden in zee
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.446 Twee zeeën begroeten
Mijn kletsende voeten;
Ze omarmen elkaar.
Zie 't Noorderzout blinken!
De zon gaat er zinken,
Zie ginds in het Oost
De Zuiderzee dartlen,
De Maan haar ontspartlen;
Zij beeft, en zij bloost.
Rondom zich die glansen
Op zee te zien dansen,
Hoe lacht dit ons aan!
Wat vreugd!…
Filmicoon
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
731 Ik omarm je in mijn dromen op dat
ouderwetse station in die topfilm,
ik maak er mijn eigen verhaal van
en de tragedie wissel ik in voor
opera-achtige hoogtepunten die
ineens je cowboykleren wegwissen.…
Toxische wereldziel
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
795 Jij knoopt de doodsdrift aan mijn Ik
met een schrikdraad van macht
in een snijdende omarming
Jij stroopt de tranen van mijn ogen
- twee werelden die elkaar nooit zien -
en vreet hun staar kapot
Een schouderklop valt als een hamer
op totale duisternis
wanneer jouw schaduw me opslokt
De meerpaal droomt de drenkeling
maar de sterren…
bewegende aarde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
536 hoe mijn stap ook kwijnt
in wallen aarde opgeworpen
door ijdele hoop zijn de dagen
korter dan de golven die de bodem
doen bewegen, niets is mijn vlucht nog waard
nu tentakels van vluchtig gas mij omarmen
me beklemmen tot mijn dood zich waardevol
laat omhelzen, mineurs en valkeniers hoed
u voor dit spel, het breekbare wordt
heldhaftig…
Steun van de zon
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
829 Waar is die zon die jou zal verwarmen
waar is die zon die jou zal omarmen
waar is die zon die jou weer vreugde zal geven
waar is die zon die jou zin blijft houden in het leven
De zon geeft zoveel warmte
de zon geeft zoveel licht
de zon blijft eeuwig schijnen
de zon doet narigheid verdwijnen
Behoefte aan warmte
behoefte aan liefde
behoefte…
En vannacht in de stenen stilte
gedicht
3.3 met 6 stemmen
3.435 Frost
en Elisabeth Bishop, Pound en Cummings
en Sylvia Plath, woorden op mijn schouders,
in mijn haren, tegen de ramen,
dichters, gedichten,
droombeeld, verhaal, getijden
van toen, ooit, nu,
naast me, achter me, op de maat
van de mot tegen het licht, zinnen,
ooit hardop gesproken in een andere ruimte,
nu bij mij binnengelopen
als de omarming…
Voelbaar (2)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
623 Beelden van witte stranden
omarmen mijn utopie met blinkende sterren aan de horizon
terwijl je verlangend knipoogt en verleidelijk naar mij lacht
die dia portretteert de virtuoze affectie
met kaarslicht dat ons silhouet laat dansen tegen de wand
zo voel ik indringend de ingelijste foto op het nachtkastje elke nacht.…
Verlegen rood
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
739 Dat gevoel is wat ik vanavond
weer omarm
om je verlegen te laten kleuren
tijdens zonsondergang.
De weg in perspectief maar de afstand
is betrekkelijk
het oranje en violet kleurt eeuwig
mijn realiteit
terwijl de illusie in mijn remslaap
blijft dromen
door naar jouw natuurlijke verlegenheid
bedeesd te stromen.…
Koffietijd
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
526 maar blijft komen
Voor de troost die niemand ziet
Nergens morst zelfs stolt tot woord
Wat wisselt blijkt louter verschiet
En uit de keuken werd gehoord
Er klonk straf als een pamflet;
“Het leven is een pittig bakkie
met onuitsprekelijk diner
of met een schamel prakkie
De koffie heb je zelf gezet”
Soms lijkt dat expres zo
Maar kom omarm…
Droomschip?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 de horizon
het getijdenwerk van gesmolten
sterren in het verleden
ontsprongen uit de geest
uit de grond gehamerd,
die van honger is overleden
door de zonnegod geraakt
zwellen trommels aan
waarin de mensen hun
ware krijgskleuren tonen
en smaakt altijd naar meer
op de longen van de wind waarin
schimmen geblinddoekt elkaar
omarmen…
licht in het donker
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 behoud van leven
zien zij stil begrijpend op ons toe
om hier het verschil te maken
opdat niet het onverklaarbare
ons de adem en het leven neemt
met scherpe geest en snelle voet
redden zij wat er te redden valt
met liefdevol een zachte aanraking
of woorden die ons gerust stellen
omdat zij slechts de passie hebben
zonder oordeel ieder te omarmen…
Ze vraagt zich af...
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
542 Ze verbergt zich in de stilte
waarin de dag haar blijft schaduwen
zoals
de zon die leert haar donkerte te omarmen in de maan
die stilletjes in haar nachtelijk zijn
haar dingetje doet
en zich niets aantrekt van het aardse bestaan..…
Vergeten Olie 1
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Stilte is geboren uit spijt, gedrenkt in silhouetten,
Toch, zal het gekrookte zout mijn verlies omarmen,
Is het vrij spel, traag, gaan, er zijn.
Wit staat de branden, moeilijk is de snelheid,
Met ritme, zonder ritme, opeens is alles ritme.…
Uitgebreide bruidssluier
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
642 Zou ik vier mannen kunnen omarmen?
En hen meetronen naar mijn suite
als de bloeiende dag aanbreekt?
Dan vergeten we de bijen.
En het vliegverkeer rond Suiker.
Die bepaalt wie er met wie dineert,
aan mag liggen in chique gezelschap.
Jaaaah, dit duurt de hele zomer!
Verfomfaaide lelietjes van dalen
dalen voor de mieren neer.…
GEBED
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
533 Goede stille Nacht, wil het nu omarmen.
Het ziet Uw schouders, naakt en frêle.
Uw jurk is blauwe zijde en verglijdt.
Goede, stille Nacht, heb met het erbarmen.
Geef het zachte weerschijn van de maan,
geef het wolken die gelaten drijven
in de kille lucht van uw bestaan,
kleedt dit naakte leven met uw Duister aan.…
boom vol herinneringen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
512 jouw ster doofde veel te vroeg
een donkere leegte bleef en blijft
toch plantte jij ook de boom van herinnering
met altijd groen blijvende bladeren
die bladeren kleuren immer fris
ze spreken fluisterend wat wezenlijk is
het leven dat jij hebt geleefd omarmend
met de liefde die je ons was en blijft
de mooie slingers die je achterliet
geven…
Nachtvlinder
netgedicht
4.7 met 82 stemmen
781 wind die mij belet
Dim de lichten en zie
Het donker van natuur
De sterren fel en vuur
Om planetenbanen
Met opgroeitranen
En vlak voor mij vliegt
Een heel klein beestje vlug
Haar hoofdje zijdezacht
Verstopt zij van de dag
Vragenvrager
Antwoorddrager
En zij is het mooiste beestje
Nademaal zij vliegen durft
Want immers niet de meeste
Omarmen…
Zelensky
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
426 Wilde ik jou en al die miljoenen anderen zo graag omarmen.
Zo graag vertellen dat het goed komt.
Nooit, ooit, misschien.…
Mensen van de dag
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
242 Mensen van de dag
elke dag in zomers warmen
waarin je vrij leven mag
en de vrede mag omarmen.
Wij, mensen van de dag
denken dat we eeuwig leven
zonder goddelijk ontzag
Hem geen dagelijks dank te geven.
Alle gaven, iedere dag
zijn een goddelijke zegen
ontvang die met blijde lach
wij hebben ze van Hem gekregen.…
schemer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
63 najaar het nut
te ervaren waarom het komen
en gaan altijd hand in hand gaan
na een volmondig en gewetensvol jaar
en wie de vergankelijkheid niet langer
als een vijand beschouwt, ontdekt
dat het leven niet ondanks, maar
mede dankzij zijn eindigheid
betekenis draagt
laat de stilte deze
woorden dragen
en de duisternis zal het
omarmen…
HUIS VAN VRIENDSCHAP EN LIEFDE
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
630 luisterend oor
en ga daarmee aan de slag – ga bouwen
ze zal elke tegenwind en stormen doorstaan
een beste klus – nee echt geen kleinigheid
dan krijg je een huis waar vriendschap zal bloeien
daar voelt vriendschap zich thuis
hoe bouw je een huis van liefde
neem stenen van openheid van blind vertrouwen
mateloos respect eerlijkheid laat ze elkaar omarmen…
Ons sprookje
hartenkreet
4.1 met 33 stemmen
2.461 Op een hoge toren zal ze wachten
totdat ze haar prins omarmen kan.
Ze wacht heel geduldig af,
maar toen kwam het moment.
"Er staat een prins beneden!",
en ze is snel naar hem toe gerend.
Ze zoenden vurig en teder.
Het enige wat ze ooit wou was dit!
En ook al zijn ze net begonnen;
de rest van de bladzijden zijn wit.…
zo had ik het niet verwacht .....
netgedicht
3.3 met 38 stemmen
4.813 nauw’lijks zichtbaar
onheilspellend
net begonnen
hemeltocht
grijs vaal rood
en onmiskenbaar
langzaam rijzend
van de horizon
onbestemd
nog dwalend
droom ik jou
al tegemoet
zacht oranje
avondlicht
jij vroege bode
van een late nacht
warm geel
tijdloos stralend
voel ik even
samengaan
strelend wit
omarm je
als vanouds
mij…
kind van alle seizoenen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.314 zonder jas ren ik naar
buiten waar mijn vrije kind weer toeft
in zomerse tijdloze dagen, speels
nog onbevangen
aan de einder wieken ganzen naar verre
oorden, ruist langs nevelig avondrood
hun zachte groet, nestelt mijn weemoed
in kale zwijgzame bomen
heimelijk pluk ik bloemen van kristal
kras een gaatje in bevroren vensterglas
omarm…