3205 resultaten.
De kou van stenen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
568 hij schuifelt
gaat langs licht
met donkere plekken
tot hij niet verder kan
voelt tegenstand in
zoeken naar een opening
wil door
naar de andere kant
raakt met onzekere hand
ziet ruimte draaien
stapt zonder houvast
in lopen op de tast
de lichte plaatsen
zijn verdwenen hij rilt
voelt de kou van stenen…
Buikpijn
gedicht
2.4 met 495 stemmen
49.865 als ik buikpijn had
vroeger
legde je je handen
ongeveer ter hoogte
van onze navel
en de pijn verdween
ik heb mijn handen
op jouw buik gelegd
maar ik kon de pijn
niet weg nemen
in één nacht waren
mijn handen te klein
geworden
terwijl ze toch groter waren
dan toen ik buikpijn had
vroeger
--------------------------
uit: 'Schiereiland…
hemelvlucht
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
864 en zij zwermen in glad
gestreken formaties heen
zonder omzien naar zwart
zonder traan voor een verleden
waarin naakt zijn helser was
hun stemmen niet bestonden
en een rilling was als lood
de horizon een prikkeldraad
waarin kinderen rimpelden
de medemens een bloedhond bleek
vergeven tot een kwelling werd
de ziel verdwenen leek…
Jij, mijn sleuteldrager.
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
824 Jij bent de drager
van de sleutel van mijn hart
in de donkerste der dagen
denk ik aan jou
jij was de zondvloed
die mij een uitweg bood
door jou verdween
het zwarte gevoel
jij gaf mij rijkdom
inzicht en een geweten
en mijn grootste kunst
is dat ik zélfs nu
kan spreken met het hart
van eens mijn grootste vijand…
zal ik?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
968 Zo kwam en ging jij weer
een warmte die verdween
en weer dat besef wat is geluk toch teer
het leven soms zo mooi vaak zo gemeen
Zal ik jou zeggen dat dit zo niet meer gaat?
Jou vertellen dat je me zo aan het vernietigen ben
dat ik nu wel is wil weten is het liefde is het haat
weet jij het niet of is het puur gejen…
Gordijnen
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
994 Door het stramme bewind
smelt mijn verlangen
wanneer ik niets meer
voor elkaar lijk te krijgen
gordijnen worden gesloten
het abnormale binnengehouden
als zon der waarheid is verdwenen
in boeken die ik ’s nachts kan lezen
om beslissingen
te kunnen weerleggen
en abrupt rechtvaardigen
dromen worden beëindigd
illusies zijn vernietigd…
Kijk goed naar deze dag
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
604 Gisteren is geschiedenis,
is helemaal verdwenen
en morgen is nog niet gekomen,
is wel belofte, licht rond bomen
en als verwachting van de lente.
Kijk goed naar deze dag:
je kan hem vormen,kneden,
tot edelsteen hem smeden,
maar nooit komt hij nog terug.…
De oorlog als vlag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
599 het prikkeldraad
haakt weer
in rafels historie
buigzaam gerold
om het regime
strak te schragen
bomen groeiden seizoenen
proefden de dood
in de rook der verdoemden
zij getuigen hoe mensen
door afkomst en ras als
minderwaardig zijn omgebracht
met de oorlog als vlag
is de lading verdwenen
nog ruisen zij zacht…
Hij verstaat haar niet meer...
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
732 Hij is er nog
maar
wat ze eens vond
lijkt verdwenen.
Zij roept hem
met pijn in haar stem
maar hij verstaat haar niet meer.
Mooie foto's van vorig jaar,
ze doen haar enkel zeer
hij is niet meer wie hij was
zijn stem niet meer zacht maar zo kras.
Van binnen, een ander man
waar zij niet mee verder kan....…
Gemis
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
578 feestdagen zijn niet meer
hetzelfde sinds jij bent verdwenen
lijkt de waarheid omhuld door dikke mist
wat de zoektocht bemoeilijkt
toch ben ik bij je
iedere minuut van de dag
hopend op een teken van leven
wordt het langzaam stiller in mij
blijf ik je voor altijd koesteren
in mijn hart, had je nog
zoveel willen zeggen
waar je ook bent…
Lucht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
732 Ik ben lucht
In een hoekje getrapt
Verdwenen en vergeten
Ik ben niks
Ik ben niemand
En nergens toe in staat
dan te janken in m´n slaap
Zie mij
Kijk maar goed van
voor en vanachter
Ik spring in het rond
Maar daaronder koud en kil
Warmte ken ik niet
Want mij is geleerd
Dat ik de lucht die ik adem
Niet waard ben…
Denkbeeld
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
531 In beelden heb ik leren denken
Als woorden mij ontbraken
En Nederlands mij voorkwam
Als een vreemde taal
Is het beeld nooit uit mijn denken verdwenen
Zichtbaar als was het tekst op papier -
Woorden lossen op in de lucht
Als ze zijn uitgesproken
Maar beelden blijven bestaan
Als waren ze uiting op schrift
En staan voor eeuwig
In mijn…
Moeder tussen hoop en wanhoop
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
792 Hoop stond in je ogen
Geschreven toen je
Voorzegd werd dat je
De moeder van de Redder
Van de mensheid zou zijn
En nu Hij daar kansloos
Aan het kruis hangt
Langzaam te sterven
Te midden van een rover
En een moordenaar die
Alsnog de kans krijgen
Om vandaag met Hem mee
Naar Zijn hemel te gaan
Is de hoop uit je ogen
Verdwenen…
Zoveel meer
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
566 er is geen
laatste eer
maar zoveel meer
kan geen afscheid nemen
omdat jij niet uit
mijn blikveld bent verdwenen
zie je ogen
hoor je stem
voel je handen raken
we ademen
samen nog de lucht
genieten stilte en de rust
ik ben niet echt alleen
wij delen wat
het leven ons te geven heeft…
De witte wieven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
621 We maakten
de akkers in hun diepe slaap wakker
Gejaagd door de onstuimige wind
dronken we druppels van morgennevel
We vlogen tussen de landerijen
en dansten loom boven het eindeloze veld
Zingend verdwenen we alweer
in het moeras van los zand…
dode mus
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
462 op het strand
kneep ik een handvol zand
in mijn kinderhand
de zandkorrels
verdwenen
tussen mijn vingertjes
vóór ik ze vorm kon geven
zo greep ik later naar je liefde
die tussen mijn vingers wegvloeide
onvatbaar
ik bleef
achter met niets
een kinderhand
is gauw gevuld
maar mijn hand
sloot zich op
de spreekwoordelijke dode mus…
na het bezoek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
499 Verdwenen zijn ze
de kennissen met hun
indringende stemmen -
ik adem rust.
Het was
uiteindelijk maar kort
toch ben ik gestruikeld
over hun woorden.
Waarom toch niet
de taal afschaffen
om alles
in kleuren af te drukken?
Genoeg is zwart en gal
met dwars daar doorheen
in levensgroot
hun initialen.…
Taal is beeld geworden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
472 Wanneer de taal uit het zicht
Verdwenen is, betekenisloze
Letters opgaan in woorden
Die vervliegen in de wind,
Die geen aandacht meer wekken,
Omdat ze amper koud zijn in de lucht
Als ze zijn uitgesproken
En dan al onvindbaar zijn
Voor hen die ze koortsachtig zoeken -
Zijn het de beelden nog
Die voor eeuwig op ons netvlies staan…
Een onderkoeld negeren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
611 het smeulde
in haar ogen
hij kon het
vuur niet doven
haar blik
maakte hem laaiend
zij pareerde met een
onderkoeld negeren
geheven hoofd
terwijl hij schikte
woog en wikte in
een stamelend excuus
finaal was haar gebaar
de vinger naar de deur
hij redde theatraal zijn eigen
hachje verdween met rode kleur…
Weemoed
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
620 Zodra de zon zijn stralen
weer laat zien,
is de weemoed weer verdwenen
misschien ?…
als voor de vloed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
523 onvermoed eiland
verdwijnt me uit
de smoor tegemoet
hof van symbolen
naar ik vermoed
er lopen loze beesten
zienderogen in
de geest verdwenen
koers ik snelvoetig
naar mijn kluis
groet opgetogen
mijn huis alwaar
amper later het Zelf
alleen is alles leeg
één op één Eén is
als voor de vloed…
avondrood
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
480 nu ben ik moe
mijn oogopslag gaat neer
het gapend gat der slaap
slaat bressen in mijn volgezogen dag
ongetwijfeld
gaapt een lach om alles heen
ik neem de pen ter hand, die
eerst verdween
in zwarte, oude lettergrepen
gonst een oud verhaal
zonder omhaal streep ik
door…
dorp
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
470 ik keerde terug naar het dorp
om leven te blazen
in het verleden
het dorp en ik
we vlogen als vogels
tegen elkaar op
aan weerszijden van de glaswand
we spraken elkaars taal niet
een omhaal van woorden
was niet nodig
de ontmoeting viel
vanzelf stil
ik verdween uit het dorp
waar ik de hemel
niet kon zien…
Camouflage
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
553 Soms zie je van die mensen
die zijn van binnen bijna dood,
al aan het sterven begonnen
en gedeeltelijk verdwenen
in het leven om hun heen.
Vaak zitten ze in een hoekje
moederziel alleen.
Ze willen niet meer worden gezien
en kleuren haast onzichtbaar
als een kameleon.…
Driek van Wissen
snelsonnet
4.4 met 8 stemmen
802 Haast tien jaar her dat jij, Driek, ons verliet
Je verzen blijven onverwoestbaar goed
Incluis hun fijne vinho verde-gloed
En ook je beeld verdween níét in het niet:
Met lach en kloeke baard en vlinderdas
Staar jij naar ‘t mooiste meisje van de klas…
regenen meer vragen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
674 kijk me aan
zie wat tijd
me heeft gedaan
de strakte van
mijn huid is weg
haren zijn verdwenen
ogen branden
maar mijn geest wil
nog meer jaren lenen
zon voor mij
de eeuwigheid
gaat niet voorbij
wolken kunnen
minder dragen en
regenen meer vragen
wat doet de tijd
als ik niet kijk
verstrijkt ze alle dagen?…
in aanzicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
448 hij blikt uit haar ramen
neer op aanstaande zielen
aards in aanbod en aanbieding
verwaterd
stil
verdwenen
zweven van liefde en leven
gebogen staat toch van verlatenheid
ontdaan van kloten en vagina
eeuwig maagdelijk
en nooit vervagende geile gedachten
lost het beeld in duigen op…
je blik in spiegelbeeld
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.323 ik zag je
in de spiegel achter me
ik lachte, je verdween
slechts mijn gezicht
met ogen vol herinnering
staarde me aan
ik fluisterde je naam
je echode gedachten
kwam zomaar naast me staan
je deed me gloeien
was me aan het boeien
met je blik in spiegelbeeld
ik heb je losgescheurd
uit mijn verleden, de pijn
is nu gelijk verdeeld…
de monotone galm van vergeten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
434 toen het licht veranderde en tijd
bijna onzichtbaar
schreeuwde het verweesde dier
zijn weeklacht naar het onbekende
golven omarmden hoopvol nog zichzelf
ebden weg en verdwenen
in een zee van verlatenheid
waar de angst stierf
en vanuit een onmeetbare leegte
naderde de monotone galm
van vergeten…
kaal ben ik mezelf gebleven
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
1.342 ik heb alles
uitgedaan
en weggesmeten
kaal ben ik
mezelf gebleven
heb me toen
aan jou gegeven
Eva zonder slang
je bent
mijn paradijs
ik woon je uit
tot al je grijs
verdwenen is
je handen weer
met kleuren spelen
en in je mond de
appelsmaak vervliegt
ik zal je vele
keren laten komen
heftiger dan in
je stoutste dromen…