968 resultaten.
Tijdsgewricht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
621 Het water is bevroren,
zon heeft alleen kracht
als ik die aan haar geef,
maar lang heb ik haar niet gezien.
Nu, nu ik alleen ben
in dit midden,
tellen alleen de woorden
die ik zelf vind (hoop).
De maan maant me
me te haasten,
Zovele jaren
gingen al aan mijn gewricht voorbij
zonder gewicht te krijgen.…
Kerstnacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
604 Voorzichtig stap ik uit het ledikant,
loop rillend naar de bevroren ruit,
mijn blote voeten plakken op het zeil,
muziek vormt het enige geluid.
Zes leden van de plaatselijke fanfare
zie ik in het bleke maanlicht staan,
er is geen wind, maar 't is flink koud,
ze dragen mutsen, hebben dikke jassen aan.…
Queenie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
612 Zij nam een frisse duik op nieuwjaarsdag
Een invalbeurt met snoezelige kloeten
Ze kietelde zijn zinnen met haar sproeten
Een culmeneer nam haar met gulle lach
De gildemeester brouwde met z'n fronsen
Want havermoutse pap ging er wel in
Voor hem was nieuwjaarsdag een goed begin
Bevroren golven werden natte sponzen
Haar kale faliekant…
't Is lang geleden (10)
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.193 Dan las ik weer van 't lel'ke, jonge eendje:
Eerst zwom hij blij door 't groene licht op 't water,
Toen joegen ze hem weg met kwaad gesnater,
En gooide een jongen naar hem met een steentje;
Toen plaste hij rond met één bevroren beentje
'S nachts in een kolk; en toen ontmoette hij, later,
Bij de oue vrouw, die deft'ge, wijze kater.…
TSUNAMI (2)
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.161 het zepige water in de zinken teil
begin jaren vijftig woningbouw
wordt huizenhoog opgestuwd
als bevroren kijk ik naar het zeil
waarop het water grote kringen
vormt traag verandert in zwembad
met rimpelingen zand loopsteigers
hete muur voelbare herinneringen
het strand van Schier doemt op
verlatenheid met plukjes mensen
een tractor trekt…
Sunshine on the water
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
857 het licht in elkaars ogen zag stralen
elke trilling van je stem
werd gehoord
de zachte streling van huid op huid
de gesprekken tot diep in de nacht
sunshine on the water
always make me smile
de zon schijnt ook nu uitbundig
maar de glimlach is verworden tot een krampachtig grimas
bevroren
en het licht lijkt gedoofd
de woorden in de…
Bloedende woede
hartenkreet
4.0 met 23 stemmen
4.711 mijn messen scherp geslepen
Scherp als mijn blik, geslepen als mijn wraak
Mijn woede bloed als nooit tevoren
Bezoek het doelwit van mijn criminele taak
Dan zie ik de plek waar ik moet wezen
Adrenaline stijgt ver boven mijn hoofd
In koelen bloede en uiterst berekend
Heb ik je voorgoed van het leven beroofd
De gemene lach op je gezicht bevroren…
Lentenimf
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
922 Heel even maar
hoor ik haar koddig lachen
dan slokt het woud haar beeld weer weg
Nieuw leven ruist er over het veld
een tranenlaken glijdt onhoorbaar van haar flanken
de alvast geleende zomertijd voorspelt
een bruisende oorsprong van ongeboren ranken
Dampend valt de milde voorjaarsregen
geheel bevrijd van het hard bevroren winterjuk
op…
Vandaag zeilden ze uit de lucht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
781 Vandaag zeilden ze uit de lucht
over de haag van coniferen
en eindigden hun klapwiek vlucht
in een manke eendenpas
op het hard bevroren gras.
Ze waggelden naar het terras
en bleven voor de tuindeur staan,
keken me vrijmoedig aan
en gingen kwakend aan het schooien
om toch vooral wat voer te strooien.…
Maandagmorgen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
869 op het dak
en de Opstandingskerk een eindje verder
wordt door dit licht onttrokken aan de nacht
de Lodewijkskerk ligt nog in de schaduw
de windvaan op de toren glinstert goud
steekt uit boven de schaduw van het Kruytschip
dit is het Leiden waar ik zo van houd
het Park heeft buiten mij nog geen bezoekers
ik hoor mijn voetstappen op de bevroren…
Zomerse IJsselpret
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
684 Tenslotte doken we allemaal in het water,
want ons slappe bootje ging verloren,
zo had de IJssel zijn Titanic-flater,
heel vreemd, want alles was bevroren.…
Verloren minnaar.
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.301 ik ben een man van weinig
liefdevolle woorden
die ik uitspreek naar haar
de woorden die zij wil horen
zitten in mijn mond bevroren
gevangen in ketens zwaar
ik hoor ze fluisteren in mijn hoofd
maar mijn lippen zijn verdoofd
zitten vastgeplakt aan elkaar
bevreemd voor al die lieve dingen
die ik in liefde wil bezingen
vanuit mijn diepste…
Hemelbed
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
750 met opspelende wenken
snellen mijn cellen voorbij
zonder te groeten, te wuiven
of aandacht aan mijn ego te schenken
alsof ze samenspannen
om dwaze geesten uit te bannen
en slechts doelgericht naar
onbevangenheid wenken
scheuten schieten door mijn lijf
als ik mijn dorre droogte zie
hoe is het zover gekomen,
door wie of wat
gaan bevroren…
Stilzee
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
3.925 Zo je stilzee niet bevriest
in honderdduizend ijskristallen
eens bevroren alles stilzet
in verloren doemenis
Zo zal ik hier blijven wachten, lief
tot voeten overstromen
zal ik wachten tot je dooi vat
zachtjes water weer laat stromen
zal ik bidden tot wat God heet
uit mijn eindeloos verlangen
en te midden van jouw ijstijd
zonnestralen voor…
Ontmoeting?
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
533 Aan een dunne lijn tussen
twee gedichten, staren de
bevroren letters van twee
verschillende gezichten op
een kier van de dag,voordat
hij wordt dichtgeslagen, ik
ontmoet daarin een ander mens,
ook slechts van vlees en bloed
en toch alles in zich heeft, ik
erken de eerste woorden die in
schouwspel levend zijn ontvouwd.…
al bijna winter
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
594 mijn vertaling van "Stopping by woods on a snowy evening" van Robert Frost, 1923)
Van wie die bossen zijn weet ik misschien
zijn huis is in het dorp bovendien
Hij ziet mij niet even stoppen en
zijn bos bekijken vol met sneeuw en dieren
Mijn paardje zal wel denken
waarom ik stop zonder boerenhuizen die wenken
tussen bossen en de bevroren…
EEN HAND OP MIJN SCHOUDER
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
605 Een hand daalt op mijn schouder neer
en voelt eigenlijk een beetje koud aan
Ik voel echter nauwelijks enige afkeer
ik kijk om, edoch zie geen mens staan
Een kille golf glijdt in mijn lichaam af
‘t voelt alsof mijn innerlijk bevroren is
En alsof mijn brein het nu reeds begaf
in mij klinken tonen van een dodenmis
Een zachte stem spreekt thans…
Wat blijft.
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.162 Als velden wit of diep bevroren,
door koning winter uit het noorden.
Ook dán nog zie ik, rode roze rozen staan,
in 't morgenlicht, geboren in het oosten.…
Meridianen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
563 Ooit, als de mensen samen zijn,
door het openen van het zonnegordijn
weelde gedeeld in die verbindingslijn
sloot zich op zonder woord van spijt
onze natuur legt een baken in de tijd
we draaiden de klok terug en
bevroren geweld tot ijskristallen,
dan zou de oude zon zich uit een
verrukkelijke hemel laten vallen
in de krimpende schaduwen…
Panorama
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
622 de maat van muziek
de mensen keren hem
de rug toe als
de snelle satirische
spotvogel met hese stem
rapt over onze hypocrisie
lak heeft hij aan
conventie en stramien
zijn taal bruist als
een onverwachte koude
zoute golf
hij is de klets op onze kop
paljas noch clown componeert
rapsodies bohémien Harlekijn
ontdooit wat bevroren…
Waar schaduwen lichter worden
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
355 Roze gloed ontwaakt
takken reiken naar het licht
winter breekt heel zacht
De wereld draagt
nog haar winterse masker,
maar onder de bevroren korst hoor ik het
ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde.
Mijn huid voelt de
scherpte van de vroege ochtend,
toch is de kou niet langer een gesloten deur.…
Drie koningen geven handen vol leven
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
808 Wat verkeersinfarcten geeft als de hemel bevroren beeft
Autobanden en metaalwerk van de heilige koeien aanvreet.…
DOF VIOLET
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.007 Nog wandel 'k door het zwaar berijpte gras,
En hoor naast me op de vaart het fijn gekras
Van schaatsen over 't hol rinkelend ijs:
Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas
Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs,
Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs:
'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was.…
** jij **
hartenkreet
4.3 met 49 stemmen
3.080 Jij hebt een plekje in mijn dromen
‘s nachts breek je zomaar bij me in
Dat zijn de allermooiste momenten
Jij bent dan mijn held en ik je heldin
Je warme beeld in mijn ziel bevroren
Laten herinneringen steeds herleven
Het onbetwiste en diepe verlangen
Van mijn hart waar vlinders zweven
Toen jij kwam vond ik mezelf in jou
Het vuur ontbrandde…
Ik zoek de lente (3)
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
1.142 Mijn afscheid gaat naar het jaargetij
waarin de lucht onbewogen haast bevroren
tussen het zoemende vuil van het seizoen
trillend doortrokken was met niks liever
dan verkoeling vinden in een dag als deze.
Belovend van gloren zonder ongewenst zwanger
te hoeven zijn van de hitte.…
Mijn hart is gestrand.
hartenkreet
4.3 met 21 stemmen
1.723 Waarom smolt dit hart dat helemaal was bevroren?
Jij liet voor mij de sterren stralen,
door jou ging ik weer ademhalen.
Jij bracht dingen in mijn leven,
die niemand anders mij ooit kon geven.
Ik begon te geloven in een wonder,
eindelijk vond iemand mij bijzonder.…
Ondergaande zon
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
862 hoogstaande zon
Een diepe zucht, een wens dat het anders kon
Frisse zeewind, een langgerekt strand
Een eenzaam kind, spelend in het zand
Een donkere lucht, hevige regen
Iemand die vlucht, zonder te bewegen
Een weiland vol schapen, bloemen, rode en gele
Een kind met een wapen, nooit meer kunnen spelen
Een dikke pak sneeuw, sloten bevroren…
Windkastelen
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
1.803 De kilte kleefde berustend tegen
het glas en bevroor haar verleden
met hem alsof het er nooit meer was.
Hoe ze ook probeerde om de tijd
even stil te laten staan, toch leek
hij steeds verder weg te gaan.
Ze kon slechts zuchten en deed een
wens.
Want ze hield van hem
intens.…
Dof violet ...
poëzie
4.1 met 24 stemmen
4.317 Nog wandel ‘k door het zwaar berijpte gras,
En hoor naast me op de vaart het fijn gekras
Van schaatsen over ’t hol rinkelend ijs:
Ik heb ’t gevoel, of ‘k op ’t bevroren glas
Cirklend, zwevend, zwenkend op kunst’ge wijs,
Met ’t buigend bovenlichaam daal en rijs:
’t is in mijn rug, of ‘k zelf op schaatsen was.…
de tuinman en de dood
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
1.514 bad
een oord van diepgang en vertier
de levenslust van mens en dier
vond in Den Haag zijn habitat
de zon streek alle plooien glad
van Duinoord tot aan Laakkwartier
de tuinman (hij uit Ispahaan)
passeerde mij met gulle lach
vergeten was die zwarte dag
toen, spoorslags, hij te paard moest gaan
toen ik, met zeis, mijn slag wou slaan
bevroor…