2904 resultaten.
dreigende tijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
611 de dagen glijden uit zijn handen
verdwijnen in de mist van vergissingen
het spiegelbeeld
verraadt
wie hij moest zijn
nu houdt hij het nu vast
om niet verder weg te zakken
of te moeten vrezen
vrezen voor een terugslag
een terugslag met gevolgen
een terugslag als een moker
die alles kan breken
wat tot nu is opgebouwd
het is de wilskracht…
Feuilles volantes - Vliegende blaadjes
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.165 in deze herfst wordt zij geraakt
door ontelbare feuilles volantes
over grenzen van tijd en ruimte
naar haar toe gezonden
de woorden gaan gekleed
in vergane zwarte kleren
spoorloos verdwijnen
in een verdrukt verleden
in de lach van een specht
in de leegte van uitgespaarde taal
hoe kan zij over rozen zingen?…
Nu nog
netgedicht
4.2 met 26 stemmen
143 De avondnevel maakt alles zacht
doet bomen verdwijnen.
Die mag ik zelf verzinnen.
Want er is geen verte.
Er is alleen nu.
Een lichaam tot stilstand.
Een naakt veld.
Mijn woorden als wapens afgedaan.
Straks komt zij!
Onbedekt, een groot, haast oranje licht.
Tot die tijd blijf ik hier.
En weet hoe stil de wind kan waaien.…
Hamsteren!
snelsonnet
3.6 met 8 stemmen
1.234 Het is behoorlijk druk bij het loket
We moeten volgend jaar zelf gaan betalen
Dus gaan we vast een ruime voorraad halen
Van wat verdwijnt uit het basispakket
Vooral naar maagzuurremmers is veel vraag
Want “zelf betalen” ligt zwaar op de maag…
De wereld in mijn hand
netgedicht
4.4 met 32 stemmen
8.662 Langzaam breekt de zon door
wolken verdwijnen stuk voor stuk
Ik weet niet waarom of waarvoor
maar diep in me voel ik het geluk.…
Vannacht
hartenkreet
4.9 met 17 stemmen
1.132 Als dan het laatste vers
zichzelve schrijft,
omdat ik verdwijn,
Vallen druppels zout ogenvocht
langzaam...heel erg langzaam,
naar omlaag!
De letters, punten, komma's
van de nog ongeschreven verzen,
verdwijnen ze in oneindige leegte?
Of zweven ze mee...
Met de ochtendwind?…
Partituur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
177 Als het doek valt,
wil ik je achter mij voelen,
dicht genoeg
om niet te verdwijnen.
Ik heb mijn weg getrokken,
elke bocht, elke stilstand bewust.
De lijn ligt nog onder mij,
nu het einde nadert.
Laat anderen verdwijnen
waar het licht dooft
en niets nog wordt gevraagd.
Ik zoek geen podium meer.
Alleen ruimte.…
Daar in de wereldse duisternis
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
3.965 Daar in de wereldse duisternis
Kondigt de Heer de komst van Christus aan
Daar in de wereldse duisternis
zal het licht der wereld opgaan
Daar in de wereldse duisternis
Zal Jezus de schaduwen beschijnen
Daar in de wereldse duisternis
Zullen alle zonden verdwijnen
Genade spreidt haar morgenrood
Over de zwarte schaduw van de dood
Daar…
Kippenleed
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.301 Ze had het heel lang beter dan de rest
Ze werd niet in zo'n batterij gestopt
En leefde vrij in plaats van opgepropt
Toch moet ook zij verdwijnen door de pest
Als hobbykip heb je het maar te pikken
Nu 't erop aan komt laten ze je stikken
----------------------------------------------------------------------
(Om verspreiding van vogelpest…
Nachtfluisteringen
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
1.502 als een stilleven
in mijn droom te spelen
met gedachten die mijn stilte
ontnemen in een vlucht
van tedere fluisteringen
je lach breekt mijn nacht
in delen van geluk en ik
verdrink in een vloed
van poëtisch genot
we zijn een afdruk in de tijd
sporen in een onzichtbaar heden
krul je vingers om de mijne
en laat ons in de nacht verdwijnen…
zilte fontein
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
921 in mijn natte cirkel
hang ik verblind de dove uit
gevoelloos voor tekens
van leven en van liefde
zwemmend in een oceaan
terwijl continenten langzaam
eiland worden en eilanden
verdwijnen in een zoute mist
blijft verdriet van gisteren
ook vandaag weer huilen
zilte fontein die niet opdroogt
eeuwig druppels achterlatend…
de treurwilg
hartenkreet
3.8 met 29 stemmen
1.998 jouw licht en je liefde schijnen
waar jij bent zal de nacht verdwijnen
ik wil komen in je nabijheid
uit de schaduwen in je heerlijkheid
je adem wekt aarzelend een toon
je ogen glanzen, je bent wonderschoon
maar waarom heb ik dan zo'n verdriet
het is omdat je me verliet
door jouw dood heb ik nu veel smart
maar ik ontdekte: je zal altijd voortleven…
sporen van sneeuw
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.561 deze winter laat wel erg
gemene lijnen achter
op mijn laarsjes
witte grafieken
op bruin suède neuzen
gewapend met
borsteltje en fles
spriets ik en boen
ze verdwijnen, de lijnen
even later zijn ze terug
behandeling herhalen
nooit helemaal weg
maar ze vervagen
op den duur…
Zij
hartenkreet
4.4 met 12 stemmen
3.577 Jouw verdwijnende lichaam
is nog warm en levend
in het nu van mijn gedachten.
Het is de belofte die ze
langs laat wandelen het zijn de
zachtwijze woorden die ze ademt.
--------------------------
verlorenwoorden.web-log.nl…
ZEE VAN RUST
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.801 hectiek bedolven
onder immense golven
ze spoelen mijn gedachten schoon
in een zee van rust
waar euforie grilligheid laat smelten
en vrijheid terugbrengt
naar het diepste van de ziel
een zee van rust
waar liefde tot leven komt
verbeelding ontwaakt
en starre blikken verdwijnen
in een hemelse glimlach…
Volwassen worden
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.376 ik pel de lagen af
van mijn huid
alsof ik een ui ontdoe
van zijn vertrouwde jas
de trui uittrek,
die moeder ooit
goedbedoeld
voor mij kocht
ondergoed
zuiver ik met Dreft
vellen verdwijnen
één voor één
in de afvalemmer
onder de gootsteen
vinden zij rust
tussen wortelresten
en zuur geworden melk…
Onvoorspelde regen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
605 Dwars door de rimpels
van vroeger
kijk je
door de straat
van stille dagen
en lichtjes van
slechts verlangen
Houten vlinders
botsen
tegen stenen muren
Ballonnen vol kleur
verdwijnen
in grijze wolken
Vandaag gaat de
hemel open
in woeste vormen,
en stort ik neer
als onvoorspelde regen…
ik ween om de kosmos
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
956 ik raak je niet aan
je zou kunnen verdwijnen
achter bomen, roerloos aanwezig
als toen de winter
in het huis
het zal vast donker zijn
om alles en het bekende
tot nog meer is verzwegen
achter gebogen ruggen
zeg dat ik sterven ga
zodat ik los kom van de nacht
en heen kan gaan in lege plekken
zeg dat ik behoor tot de eeuwigheid
en…
Kronkelpad
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
867 was je schoon met Nina Ricci
kleed je aan met Calvin Klein
volg dan je eigen kronkelpad
recht naar het ravijn
dan zal ik vloekend tot Hem bidden
die aan jou het leven gaf
vraag de Waarheid in ons midden
jou te stoppen bij je graf
dan zal het Licht der wereld schijnen
in het duister om je heen
kan jij ook niet meer verdwijnen
met die lucifer…
afscheidswoorden
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
2.110 Waarheid als een verleden
pijn als een heden
jij en ik ooit
De wetten van de liefde
vergeef me dat ik vergeef
afscheidswoorden die niet bestaan
Voorbij betekent gedaan
jij wist het net zoals ik
het mij nu realiseer
Vrijheid die ervaren wordt
als een hel
die ook wel eenzaamheid wordt genoemd
En zo verdwijn ik
aan jouw horizon
als…
Bijgekleurd
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
542 mijn winterkapstok hangt hier vol
van beelden uit een lang verleden
als mantels van een warm geluk
in deze wonderlijke wereld
verdwijnen zelfs de diepe sporen
van liefdes koud als ijs
hoe snel verandert nu in het geheugen
de kleur van de herinnering
zoals de parel doet met wat ik draag
zo kleurt de bedding iedere stroom
van wat er was…
Stille wegen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
603 Stille wegen
Slingeren omhoog, de berg op
Verdwijnen in de mist
Onder de sneeuw
Stille wegen
Overspoeld door de zee
Niemand
Behalve die mens
Die monnik
Die geest
Stille wegen
Door het zonnige, groene dal
Zo mooi
Zo adembenemend mooi
Tranen in de ogen
Stille wegen
Stille mensen…
De Bron
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
571 Als de kleur van de dageraad
weer langzaam gaat verdwijnen.
Het mysterie van de nacht
samen met de maan verschijnt.
Je flonkerende sterren ziet staan
waar achter schaduwen dwalen.
In een niemandsland hier ver vandaan
waar geen leven is of dood.
Waar ze steeds zoekende zijn naar
“De bron” waar alles eens begon.…
sterren plukken
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.496 graag sterren willen plukken
En ik weet dat het me zou lukken
Ik zou ze bewaren in mijn hart
Speciaal voor jou leg ik ze apart
Ze zouden mijn ogen doen stralen
En het beste in mij naar boven halen
Daarna zou ik ze aan jouw schenken
Dat is voor jou mijn aandenken
Zolang deze sterren blijven schijnen
Zal mijn liefde voor jou nooit verdwijnen…
Wandeling
gedicht
4.0 met 30 stemmen
24.742 Onze gesprekken werden langzaam
onze vragen beantwoordden we met kijken
naar de langzame wereld om ons heen
de dorpen en landerijen in de diepte
de vogels bijna verdwijnend in de hemel
we gingen zitten kijken naar deze prachtige
onverschilligheid van de wereld
naar de overbodigheid van onze vragen
----------------------------------
uit…
De oude dame
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
607 De laatste pil zal bitter smaken
Haar zuster even oud als zij
Zal uit het zicht verdwijnen
In de nieuwe tijd
Zullen er andere lichten schijnen…
Een grote plens
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
478 het sijpelt gestaag
grote druppels glijden van de bladeren
vallen spetterend op de grond
geen schermen regen
in woeste vlagen wind
maar een speelse lichte waterval
die je toch op een
onverwacht moment drijfnat maakt
met een grote plens
hemelwater kent
vele vormen van verschijnen
voor mij mag het op pinksteren verdwijnen…
In de piste
gedicht
2.0 met 8 stemmen
7.871 Nam niet de Grote Houdini in
de ene hand zijn hoge hoed, en
in de andere een olifant die hij
met een eenvoudig gebaar voorgoed
in zijn hoofddeksel kon doen
verdwijnen?
Wat een onrecht.…
landman
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
805 zijn schim loopt over velden
de wegen laat hij, want zijn schapen
vragen meer
boven hem een zwaluwdans
geschreven volgens dat, wat regelloos
verschijnt
als de dag verdwijnt
verdwijnen ook de vogels, tureluurs
rond landerijen
vleugellam nu hij -verdwenen is
ergens
in de mist
verblijft zijn stap
in dat buitenland dat door zijn vrouw…
De bladgouden rand
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
532 ik heb jouw tijd genomen
je nachten bevolkt met dromen
dagen gevuld met bloemengeur
donkere kanten
van wolken bekroond met
de bladgouden rand van de zon
ben de melodie
voor jouw woorden die
in liefde tot lied zijn geboren
jouw plotseling verschijnen
geeft mijn leven verlangens
die nooit meer zullen verdwijnen…