Netgedichten

netgedicht (nr. 89.125):

Partituur

Kom,
maar niet wanneer
de stilte zich sluit.

Als het doek valt,
wil ik je achter mij voelen,
dicht genoeg
om niet te verdwijnen.

Ik heb mijn weg getrokken,
elke bocht, elke stilstand bewust.
De lijn ligt nog onder mij,
nu het einde nadert.

Laat anderen verdwijnen
waar het licht dooft
en niets nog wordt gevraagd.

Ik zoek geen podium meer.
Alleen ruimte.
Rust die ontstaat.

In mij bewegen kleuren
die ik inhield.
Ze krijgen plaats
zonder zich te tonen.

De muziek is er nog,
tussen adem en stilte.
Ik zing niet meer.
De woorden keren naar binnen.

Ik ken je.
Ik zag je toen alles stilviel.

Geen licht nodig.
Alleen een avond
die niets verlangt.
Mijn lichaam vertraagt,
zonder weerstand.

Wat ik schreef,
raakt me nog
maar breekt me niet.
Alleen dit moment,
ongezien.

Er is nog een plek—
een tuin
waar ik sprak
zonder gehoor,
waar alles zachter werd.

Daar ga ik zitten.
En laat los.