4357 resultaten.
Neem me mee
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.047 Neem me mee
en draag me
op de vleugels van de wind
over zee
ver voorbij de horizon
zwevend op de wolken
verstoppertje spelend
met de sterren
als een kind
hand in hand
reizend door de tijd
op zoek naar het
beloofde land
waar alleen liefde is
en geen strijd…
Strand
netgedicht
4.7 met 20 stemmen
911 Vanavond
zal een bedachtzame golf
je afdruk westwaarts dragen
en ongetwijfeld zal
het zeewater dan
net iets zoeter smaken.…
Een lichte nevel
netgedicht
4.2 met 40 stemmen
1.175 klanken fris, vrouwen tezamen
onderweg een meidoorn, opdoemende aarde
vroeg tjirpende vogels
een kind dat al huppelend
hun werkzaam leven verlicht
de manden helpt dragen,
hun handen koesteren hoop
omvatten de schatten
in passende toonaarden.…
Vlucht 1951
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
870 Aswoensdag,
hoe zwaar het kruis te dragen
op deze dag
wanhoop en tranen
hart getroffen
besef komt in vlagen
zoveel gewonden naast
doden op hun laatste vlucht
de woorden van de man,
die weet dat het einde nadert
leggen de adem stil…
In de stilte ligt de wijsheid
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
497 Zo stil in het hoofd,
zo stil, zodat ik
altijd wat hoor, die
verstomde geluiden
kwetsen mijn
gevoelig oor,
de witte vlekken
van mijn geestesoog,
rust is wat ik zoek,
overmand, verlamd,
doe ik dingen die om
een antwoord vragen,
ik antwoord niet, de wijsheid
laat zich in de stilte dragen.…
Vluchten is voorbij
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
765 ik ben geweest
jij hebt gebeden
we hebben zij
aan zij gestreden
voor leven als ons recht
het vluchten is voorbij
de laatste ochtend
gaat mij raken
brandend zal de zon
mijn vleugels schaken
ik ben gestrand
eeuwig zal de wind
mijn kleuren dragen
ribbels over liefde
schrijven in het zand…
Blauwe bogen
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.169 Laat mij de stilte voor je dragen
je hart, de laatste trede tot de top
diepe fluisteringen,
verwaaiend in de nacht.…
de straat
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
482 ken je de zwerver die elke dag
bedelt om een stuiver
die dolend
met een krampachtige blik
zijn verlies en winst telt
die een schaduw met zich meetorst
ken je de zwerver die leeft
in ballingschap
zijn leven
verborgen houdt
die ik een naam
gegeven heb
om onmacht trots te dragen…
Vluchten is voorbij
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
623 brandend zal de zon
mijn vleugels schaken
ik ben gestrand
eeuwig zal de wind
mijn kleuren dragen
ribbels over liefde
schrijven in het zand…
een vraag
netgedicht
4.0 met 25 stemmen
1.157 wie zal de meeuwen
terugwerpen
als ook jij verdwijnt
in niets meer
dan een druppel
of in de doofheid van
de duinen
die, ongenesteld
mijn armoede zullen
dragen
ik zal droever worden
mijn gedichten zwijgzamer
en uit de nachten zal ik
wanhoop plunderen, de donkerte
van de eeuwen
omdat geen enkel ogenblik
meer zal bestaan…
Natte Noten
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
519 grijze hollandse herfstlucht
brengt verkoelende buien
in tuinen kwijnen bloemen
stof spoelt weg van boomblad
noten worden nu geraapt
mensen dragen regenkleding
nóg is het geen wintertijd
bossen lokken voor wandeling
windvlagen lopen mee…
We kunnen ons leven niet plannen...
netgedicht
4.0 met 16 stemmen
1.146 Niets is zeker, geen cijfers of beelden,
geen glimlach achter de ruit,
maar hoop kan ons dragen, hij voert ons
door duisternis naar licht,
naar steeds weer een nieuwe morgen.
Voor M. die vandaag slecht nieuws kreeg.…
VREUGDE...
hartenkreet
2.6 met 11 stemmen
1.403 je bent op weg naar de kern
los van
alle woorden
en draag mijn gedicht
de hele dag met je mee
Laat het spreken tot je hart Elena
en niet tot je verstand...
Dan pas wordt Jehovah
nabij
en niet veraf
een bron van
"VREUGDE"…
gelukkig de gast
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
572 mijn woorden dragen
geen troost aan
laat staan liefde
alleen de nabijheid
het samen slapen
doet verdriet verglijden
als zucht voor de nacht
gelukkig de gast
die slechts op doorreis
nietszeggende woorden
met het badwater wegspoelt
als zondagskind
gekust ontwaakt…
Fonkelsterren schijnen zacht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
471 Teder lachend in de nacht
lig ik naast jou
smachtend mooi
in mijn schoonste lentetooi
Fonkelsterren schijnen zacht
hemelogen in de kosmos
lieflijk glooiend firmament
Ik wil jou je minnen vragen
en je microkosmos dieper dragen
liefdevol en permanent…
Mijn Petje
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
483 mijn virtuele hoedjes
varieer ik eindeloos
gekleurd door het moment
voor vrolijke dagen
versier ik ze
met kwikjes en strikjes
van al mijn rouwtranen
haak ik een ragfijn mutsje
zo draag ik verdriet
mijn eigen dichterspetje
bedekt mijn hoofd in dromen
waar de muze woorden weeft…
Wijs haar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
583 Draag haar last van een grijs
verleden, over de drempel zodat
de schemer kan verdwijnen.
Breng haar terug naar het licht
de maan zal voor haar buigen
als ze weer zal dansen in de zon.…
Zoek heil...
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.745 Veracht de wereld en zijn vals behagen
in afbreuk doen, wat groot is te verlagen
en al het kleine en slinkse hoog te dragen.
------------------------------
uit: Verzen (1926)…
Bloei maar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
653 heb ze geplant
dichtbij en
in het verre land
zaden die
voornemens dragen
uit mijn rugzakje staken
in het zand
bij duinen en strand
waar zee ze drenken kan
in de zwarte aarde
van het binnenland
op heuvels zonnigste kant
ik zal ze verzorgen
mijn voornemens op rij
bloei maar dan kan ik ze voorbij…
Ik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
527 grijp je
deel je
koester je
vierendeel je
behap je
bedans je
ruik je
streel je
bespeel je
aanvaard je
oog je
hoor je
lief je
omarm je
beweeg je
lees je
adem je
bedank je
herdenk je
wil je
gun je
zaai je
draag je
wieg je
fluister je
kus je
mijn Vrijheid…
Drenthelen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
554 het vuur doofde
middenin
het verwarde heel even
losgewoeld, wat ieder te dragen
had
ik keek even achterom
en droeg woorden
weg, uit meer dan een portret
we moesten gaan
we moeten gaan
volgend jaar
omhels ik weer…
En och, het lijkt…
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
683 nog eens het kussen opschudden
een zachte aai over zijn wang
jouw stilte in zijn handen leggen
fluisterend welterusten zeggen
slaap maar, toe, slaap maar…
de tijd verstrijkt
en och, het lijkt
dat de donkere nacht
hem naar de morgen zal dragen
wat zou je op dat ogenblik
nog kunnen, durven vragen……
waakvlam
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
515 midden in de zachte nacht
van Pinksteren
werd een kleine vlam gebracht,
bewaker van
het grotere geheel
we dragen het,
met veel
en weinig tegelijk
zien de sterren, wel van ver
maar ook van oudsher
heel dichtbij
er klopt geen valse hoop
hier in dat
kleine hart van mij…
luchtbellen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
494 Als je kijkt
dragen mijn luchtbellen
dan ook
in de delicate spiegel
van hun spanningsveld
tedere tinten van innigheid.…
Meanderen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 er is een rivier
blijven stromen
en aftakkingen
gaan hun eigen weg
zij sijpelen
langs verboden plaatsen
waar ze niet
horen te zijn
krijgen eindelijk klein
waar ze al jarenlang
op jagen
het geweten van dit water
heeft blijkbaar geen grens
kan zoiets
gemakkelijk dragen…
Door dik en dun
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
517 Er zijn wel eens dagen
dat ik besef bij elke
aanval van jaloezie
wrok of woede
ik het hart van mezelf
zou moeten
veranderen
maar nooit dat van
die andere
ik ben dus
op mijn hoede
want zo ontneem ik
hem of haar en
zelfs mezelf
alle energie
die zo nodig is
om samen door
dik en dun
elkaar
te blijven dragen…
Zwaarwegend
snelsonnet
4.0 met 2 stemmen
640 Noch Dafne noch Ranomi won dus goud
Hoewel de kans - door media gedreven -
Haast boven elke twijfel was verheven
Op voorhand werd er al een feest gebouwd
Ze werden in de titelstrijd verslagen
Maar hadden wel een loden last te dragen…
Steentijd
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
539 Ik loop naar buiten, de nacht
is maanziek, er groeit wit grint
in het gras, de planten in de
tuin dragen grijsgroen livrei
Ik waan me in de steentijd,
hak woorden uit, bik zinnen
los, letter voor letter bevrijd
ik gedichten, neem de tijd…
Eenzaam gevoel
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
954 (voor jou)
het zit in je
een teruggetrokkenheid
stilletjes verborgen
voor de buitenwereld
och misschien,
misschien weet je morgen
in dat volle vertrek
met keuvelende mensen
wel boven het gewemel
het gedruis uit te stijgen
draag je het hart
wat meer op de tong
zal je niet meer aarzelen
of onderschat zwijgen…
alles valt op zijn plaats
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
489 mijn mond blies
wolkjes in de winter
ik liet het oude jaar
voor wat het was
dansende lichtvlekken
lieten het dode achter
diep boog ik voor de wind
de aarde wilde me dragen
mijn lichte voeten
voelden de lente
ze vonden ruimte in
het ritme van de tijd…